27/04/2026
Κοίταξέ με!
Τον Απρίλιο του ‘18, στην 29η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου,
χαρούμενη στην τοποθεσία “Φτιάχνω τη φωλιά μου!”.
Όλα ήταν στη θέση τους.
Η κούνια με το καλό στρώμα.
Η συρταριέρα-αλλαξιέρα.
Τα αυτοκόλλητα-τριγωνάκια στον τοίχο.
Το χαλί. Το καρότσι. Ο μάρσιπος. Το next to me.
Την πρώτη νύχτα προσπάθησα να έχω τον μικρό προς το next to me, αλλά δεν βόλεψε.
Την δεύτερη μέρα το βγάλαμε γιατί κοιμόμασταν μαζί.
Η κούνια ήταν στο δωμάτιό του, με το μινιμαλ μομπιλε, για 7 μήνες και χρησιμοποιούνταν κυρίως για τα φρεσκοπλυμένα μας (τότε, τα λέγαμε ασιδέρωτα :) )
Στους 7 μήνες, η κούνια έγινε προέκταση του κρεβατιού μας, και έμεινε εκεί μέχρι τα 3-3,5 χρόνια.
Επιτέλους, είχε βρει τη θέση της. Είχε πια λόγο ύπαρξης στο σπίτι.
Ξοδεύουμε πολύ χρόνο και χρήμα για πράγματα που θα χρησιμοποιήσουμε από ελάχιστα έως καθόλου.
Αν είχες τη γνώση, τι θα απέφευγες;
Τι έχεις αγοράσει και δεν έχεις χρησιμοποιήσει (σχεδόν) καθόλου;
Τι ήταν πολύ βοηθητικό;
Υ.Γ Τώρα θυμήθηκα επίσης, που λέγανε πολλοί, να αγοράσω μπιμπερό και φόρμουλα γιατί.. "μπορεί να το χρειαστείς.." και σκεφτόμουν ότι όταν το χρειαστώ, δεν μπορώ να πάω να το πάρω;! (Τελικά, δεν χρειάστηκα!)
🌙
Νατάσα
