Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης

🛘Ταλθύβιος: Πάμε παιδί μου, άσε την αγκαλιά της μάνας σου της δυστυχισμένης,
πρέπει ν' ανέβεις στα μπιντένια των πύργων.
Εκεί ψηφίζουν ότι πρέπει να παραδώσεις πνεύμα.
Πάρτε το παιδί. Τέτοιες διαταγές πρέπει να στέλνουν άλλος να τις κάνει.
Έναν άσπλαχνο, έναν που να 'χει κουράγιο. Εγώ λυπάμαι, δεν μπορώ.
______________________________________
Ο μικτός κύκλος εκπαίδευσης ετοιμάζεται! Έρευνα, πρόβες, συλλογική δουλειά. Μείνετε συντονισμένοι...

🎭Παρουσίαση Εργασίας του Σεμιναρίου
✍️"Θεατρική Γραφή στην Πράξη"

👥Δεν είμαι άλλος
✨Ένα θεατρικό ταξίδι αναζήτησης του άλλου μας εαυτού

📅Σάββατο 23.5 και Κυριακή 24.5 ⏰ 8.30 μ.μ.

🖍 Άνθρωποι που προσπαθούν να επινοήσουν τον εαυτό τους με έναν άλλο τρόπο, να τον ξεπεράσουν, να γίνουν ο “άλλος” που θα ήθελαν να είναι ή νομίζουν ότι θα έπρεπε να είναι. Και που αγωνίζονται να μεταμορφώσουν και τον άλλο σε κάτι «άλλο». Όπως γίνεται και με το θέατρο και ειδικά το θέατρο της επινόησης. Βγαίνουμε από τον εαυτό μας για να τον ξανασυναντήσουμε αλλαγμένο. Γινόμαστε για λίγο μικροί θεοί· δημιουργούμε πλάσματα που δεν υπάρχουν και, κατά κάποιον τρόπο, καθορίζουμε τις ζωές τους.

🗯 Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα: Μία ομάδα ανθρώπων σε μία άδεια σκηνή. Άδειες λευκές κόλλες χαρτιού και διάφορα πρώτα ερεθίσματα. Πώς από ένα μικρό ερέθισμα γεννιέται κάτι; Μια ιδέα, δυο πρόσωπα, μια συνθήκη, μια κομβική στιγμή της ζωής τους; Πώς παίρνουν σχήμα και μορφή οι επιθυμίες και οι αγωνίες τους; Πώς χτίζεται η σχέση τους για να ενωθούν ξανά, να χωρίσουν για πάντα ή ο ένας να λειτουργήσει ως καταλύτης στη ζωή του άλλου;

🧶Μέσα από ένα όμορφο ταξίδι έμπνευσης, φαντασίας και συνεργασίας, δημιουργήθηκαν 10 μονόπρακτα θεατρικά κείμενα από την άδεια σκηνή στο άδειο χαρτί, που γέμισε τελικά με εμπειρίες ζωής και τώρα επιστρέφουν στη σκηνή με τη μορφή ενιαίας παράστασης εμπλουτισμένης με κινησιολογικά μοτίβα, ποιητικούς στίχους και στοιχεία εικαστικής performance.

📍Action Theater Drama Studio, Ολυμπιάδος 133, πίσω από το Τουρκικό Προξενείο: https://maps.app.goo.gl/EafiQYSTiQSsgkL76

👉 Είσοδος με κουτί ελεύθερης συνεισφοράς

🆘 Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση
☎️ 2314 037891 και 6937 431432

🔸ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

▪️Εισηγητές:
🔹Κατερίνα Μπόλματη,
Σεναριογράφος - Εκπαιδεύτρια Θεατρικής Γραφής
🔹Δημήτρης Τσάκας,
Εκπαιδευτής Κινησιολογίας και Σωματικού Θεάτρου
🔹Πέτρος Ζηβανός, Σκηνοθέτης Θεάτρου

▪️Κείμενα: Τα μέλη του σεμιναρίου

▪️Εμψύχωση - Καθοδήγηση - Επιμέλεια κειμένων:
Κατερίνα Μπόλματη

▪️Καλλιτεχνική επιμέλεια: Κατερίνα Μπόλματη, Δημήτρης Τσάκας

▪️Επιμέλεια κίνησης - Χορογραφία - Μουσικές επιλογές:
Δημήτρης Τσάκας

▪️Βασικές αρχές υποκριτικής: Πέτρος Ζηβανός

▪️Σχεδιασμός φωτισμού: Λήδα Μπατσή

▪️Χειρισμός κονσόλας φώτων: Χριστίνα Θεοδωρίδου, Γεωργία Πασχαλέρη

▪️Χειρισμός κονσόλας ήχου: Χρήστος Μπόσμος, Έλσα Βλάχου

▪️Επικοινωνία - Σχεδιασμός αφίσας - Σχεδιασμός ηχητικού
περιβάλλοντος: Ελένη Μίχου

▪️Φωτογράφηση: Γιώργος Κωστίδης

▪️Τεχνική υποστήριξη: Δημήτρης Μοσχόπουλος

▪️Εμφανίζονται:
🔹Αβραμίδου Σοφία
🔹Αμανατίδου Γιώτα
🔹Θεοδωρίδου Ελένη
🔹Ιωαννίδου Μαρία
🔹Kanyogo Helen Mumbi
🔹Μοσχόπουλος Δημήτρης
🔹Παπαϊωάννου Γρηγόρης
🔹Παπαχρήστου Δημήτρης
🔹Παυλίδου Αλκμήνη
🔹Χατζηβρέττας Δημήτρης

Και η Χριστίνα Θεοδωρίδου

✨Θερμές ευχαριστίες στην Έλενα Καράδαγλη και την Αναστασία Κεμπαπίδου για τη στήριξη και τη φροντίδα καθ’ όλη τη διάρκεια του σεμιναριακού κύκλου και στα μέλη του Action Theater Drama Studio και του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης για την πολύτιμη βοήθειά τους στις παρουσιάσεις.

ℹ️https://www.actiontheater.gr

https://www.tiktok.com/
https://www.instagram.com/action_theater_drama_studio
https://www.facebook.com/actiontheater.gr

📖 Η τέχνη του ηθοποιού | Καταλαβαίνω το κείμενο | Στέλλα Άντλερ
_______________________
#κθεθ #θεατροθεσσαλονικη #θεατρικηερευνα

🥀 Εγχειρίδιο ευθανασίας - Ύπνος - Τάσος Λειβαδίτης
Καμιά
φορά τη νύχτα ξυπνάς, άξαφνα και κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού,

ανυπεράσπιστοι
όπως πάντα όταν ξυπνάμε,

δεν έχεις
επιθυμίες, ούτε συνέχεια,

είσαι
ένας ξένος σ' ένα ξένο σπίτι - ησυχία

κι οι ιστορίες που έζησες σχεδόν φανταστικές,

ενώ σ'
εκείνο που αρνήθηκες, ίσως εκεί βρισκότανε το σύνορο,

που κάθε
βράδυ το διαβαίνουμε στον ύπνο...

🌺🌸🌼🌹

🚩Σήμερα διεκδικούμε τη ζωή μας, την ελευθερία μας, την αξιοπρέπειά μας απέναντι σε ό,τι μας απειλεί και μας καταπιέζει.
Αγωνιζόμαστε και παλεύουμε στη σκηνή για αυτά που επιθυμούμε, αγαπάμε και ονειρευόμαστε...

“δική μου
είναι
η ζωή”

❣️Ανοιχτή εκπαιδευτική παρουσίαση
του Βασικού Κύκλου Εκπαίδευσης Υποκριτικής.

🌺Βασισμένη σε μονόπρακτα θεατρικά κείμενα
που επινοήθηκαν, εξελίχθηκαν μέσω αυτοσχεδιασμών
και καταγράφηκαν στο πλαίσιο του μαθήματος θεατρικής γραφής του Εργαστηρίου Θεατρικής Τέχνης.

🔺Ένα πολύ όμορφο και δημιουργικό ταξίδι ολοκληρώνεται σήμερα. Με πολλή χαρά και μεγάλη συγκίνηση θα μοιραστούμε με το κοινό τα σκληρά αλλά και τόσο ενδιαφέροντα κοινωνικά ζητήματα που ανέδειξε.

❤️Ευχαριστούμε από καρδιάς όλα τα μέλη του κύκλου για την υπέροχη δουλειά και τη συνεργασία και όλα τα μέλη του Εργαστηρίου που πλαισιώνουν, στηρίζουν και φροντίζουν με αγάπη την σημερινή μας παρουσίασή.

📍Κυριακή 29 Μαρτίου, 8 μ.μ.
Στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης.

🌹Σχεδιασμός αφίσας: Eleni Michou

🎭 Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2026 από τον Γουίλεμ Νταφόε

«...Στο ταπεινό μου ξεκίνημα στο The Wooster Group, έναν θίασο με έδρα τη Νέα Υόρκη, είχαμε συχνά πολύ μικρό κοινό σε ορισμένες από τις παραστάσεις μας. Συνήθως, ο κανόνας ήταν ότι αν οι ηθοποιοί ήταν περισσότεροι από το κοινό, μπορούσαμε να επιλέξουμε να ακυρώσουμε την παράσταση. Αλλά δεν το κάναμε ποτέ. Πολλά από τα μέλη του θιάσου δεν είχαν εκπαιδευτεί στο θέατρο, αλλά ήταν άνθρωποι διαφορετικών ειδικοτήτων που συναντήθηκαν για να κάνουν θέατρο, οπότε το «η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί» δεν ήταν πραγματικά το μάντρα μας, ωστόσο αισθανόμασταν υποχρέωση να τηρήσουμε το ραντεβού μας με το κοινό.

Συχνά επίσης κάναμε πρόβες κατά τη διάρκεια της μέρας και το βράδυ παρουσιάζαμε το υλικό ως έργο σε εξέλιξη. Μερικές φορές αφιερώναμε χρόνια ολόκληρα σε μια παράσταση, ενώ συντηρούμασταν οικονομικά κάνοντας περιοδείες με παλαιότερες παραστάσεις. Το να δουλεύω για χρόνια πάνω σε ένα έργο καταντούσε συχνά κουραστικό για μένα και έβρισκα τις πρόβες κάπως επίπονες, αλλά αυτές οι παραστάσεις των έργων σε εξέλιξη ήταν πάντα συναρπαστικές, ακόμα και αν το μικρό κοινό ήταν μια καταδικαστική ετυμηγορία για το μέγεθος του ενδιαφέροντος για αυτό που κάναμε. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι, ανεξάρτητα από το πόσο μικρό ήταν το κοινό, οι θεατές ως μάρτυρες έδιναν στο θέατρο νόημα και ζωή.

Όπως λένε και οι πινακίδες στις αίθουσες τυχερών παιχνιδιών: «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ». Η εμπειρία που μοιραζόμαστε σε πραγματικό χρόνο μιας πράξης δημιουργίας, ακόμα κι αν έχει επενδυθεί μουσικά και σχεδιαστεί σκηνικά αλλά είναι πάντα διαφορετική, είναι οπωσδήποτε η προφανής δύναμη του θεάτρου.

Από κοινωνικής και πολιτικής απόψεως, το θέατρο δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του εαυτού μας και του κόσμου.

Ο «ελέφαντας στο δωμάτιο» είναι οι νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα, που υπόσχονται σύνδεση, αλλά φαίνεται να έχουν κατακερματίσει και απομονώσει τους ανθρώπους. Χρησιμοποιώ τον υπολογιστή μου καθημερινά, αν και δεν διαθέτω προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα, έχω αναζητήσει τον εαυτό μου στο Google ως ηθοποιό και έχω συμβουλευτεί την τεχνητή νοημοσύνη για πληροφορίες. Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός αν δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι η ανθρώπινη επαφή κινδυνεύει να αντικατασταθεί από σχέσεις με συσκευές. Ενώ ορισμένες τεχνολογίες είναι πολύ χρήσιμες, το πρόβλημα του να μην γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη του κύκλου επικοινωνίας είναι βαθύ και συμβάλλει σε μια κρίση αλήθειας και πραγματικότητας. Ενώ το διαδίκτυο μπορεί να εγείρει ερωτήματα, πολύ σπάνια συλλαμβάνει την αίσθηση του θαυμασμού που προκαλεί το θέατρο. Έναν θαυμασμό που βασίζεται στην προσοχή, την εμπλοκή και τη δημιουργία μιας αυθόρμητης κοινότητας μεταξύ αυτών που είναι παρόντες σε έναν κύκλο δράσης και αντίδρασης.

Ως ηθοποιός και θεατρικός δημιουργός, εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμη του θεάτρου. Σε έναν κόσμο που φαίνεται να γίνεται όλο και πιο διχαστικός, χειραγωγικός και βίαιος, η πρόκληση για εμάς τους ανθρώπους του θεάτρου είναι να αποφύγουμε να φθείρουμε το θέατρο σε μια αποκλειστικά εμπορική επιχείρηση αφιερωμένη στην ψυχαγωγία μέσω της απόσπασης της προσοχής ή σε έναν στεγνό θεματοφύλακα των παραδόσεων, αλλά μάλλον να καλλιεργήσουμε τη δύναμή του να συνδέει ανθρώπους, κοινότητες, πολιτισμούς και πάνω απ' όλα να αμφισβητεί το πού οδεύουμε...

Το σπουδαίο θέατρο αμφισβητεί τον τρόπο σκέψης μας και μας ενθαρρύνει να φανταστούμε όσα φιλοδοξούμε. Είμαστε κοινωνικά όντα και βιολογικά προορισμένοι να αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο. Κάθε αισθητήριο όργανο είναι μια πύλη συνεύρεσης και μέσω αυτής της συνεύρεσης καταφέρνουμε να ορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια ποιοι είμαστε. Μέσω της αφήγησης, της αισθητικής, της γλώσσας, της κίνησης, της σκηνογραφίας, το θέατρο ως ολοκληρωμένη μορφή τέχνης μπορεί να μας κάνει να δούμε τι ήταν, τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας.»
___________________________________
#κθεθ #θεατρο

🌺[...] Βρίσκεστε σε ένα επάγγελμα που θεωρεί τη ζωή κάτι σημαντικό, όχι κάτι τετριμμένο. Ο Θόρντον Ουάιλντερ ήταν ιδιοφυΐα στο να καταλαβαίνει αυτό το πράγμα. Το θέμα της «Μικρής μας πόλης» δεν είναι άλλο από το να καταλάβουμε ότι όλους μας θεωρούν δεδομένους. Στην τελευταία πράξη η Έμιλυ έχει πεθάνει. Παρακολουθεί την κηδεία της και μετά έχει την ευκαιρία να επιστρέψει και να ξαναζήσει μια μέρα της ζωής της. Την παροτρύνουν να μην το κάνει, όμως εκείνη επιμένει. Αποφασίζει ότι θα διαλέξει μια ευτυχισμένη μέρα. Η σοφή της πεθερά τής λέει πως είναι καλύτερα να διαλέξει μια ασήμαντη μέρα. «Θα είναι αρκετά σημαντική», λέει στη Έμιλυ η κυρία Γκιμπς.
Διαλέγει τα δωδέκατά της γενέθλια. Ό,τι συμβαίνει δεν θα μπορούσε να είναι πιο συνηθισμένο - η μητέρα φωνάζει τα παιδιά της να κατέβουν για πρωινό. Συμβαίνει σε όλον τον κόσμο, και συνέβαινε από πάντα. Μέσα σε όλη αυτή την κανονικότητα, η Έμιλυ (που επειδή είναι νεκρή δεν συμμετέχει απλώς στη μέρα, αλλά μπορεί και να την παρατηρεί), εκλιπαρεί τη μητέρα της: «Μαμά, σε παρακαλώ κοίταξέ με για μια στιγμή και να με βλέπεις πραγματικά».
Ό,τι συμβαίνει δεν θα μπορούσε να είναι πιο τετριμμένο, κι όμως η Έμιλυ το σκάει και λέει στον υπεύθυνο σκηνής: «Ώστε όλα αυτά συνέβαιναν και ποτέ δεν τα είχαμε παρατηρήσει».
Τελικά, η Έμιλυ δεν αντέχει άλλο την ένταση όσων βλέπει. Ρωτάει τον υπεύθυνο σκηνής: «Συνειδητοποιούν ποτέ οι άνθρωποι τη ζωή ενώ τη ζουν; - κάθε στιγμή της ζωής, λεπτό προς λεπτό;»
Στην αρχή ο υπεύθυνος σκηνής απαντά: «Όχι». Μετά, προσθέτει: «Οι άγιοι και οι ποιητές μπορεί - μερικές στιγμές». [...]

Η τέχνη του ηθοποιού | Στέλλα Άντλερ
__________________________________________________
#κθεθ #θεατροθεσσαλονικη

❤️‍🔥Τρία χρόνια πέρασαν και το έγκλημα στα Τέμπη ακόμα μας θλίβει, μας πονάει, μας εξοργίζει.

🎈Για τα νέα παιδιά και όλους τους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα

🔺για τους συγγενείς που παλεύουν ακόμα για δικαίωση και μας χρειάζονται στο πλευρό τους

🆘για όλους εμάς που νιώθουμε καθημερινά ότι ζούμε από τύχη

📌θα είμαστε και εμείς αύριο εκεί, στη μεγάλη συγκέντρωση στο Άγαλμα Βενιζέλου!

📣Όπως βγήκαμε στους δρόμους από την πρώτη στιγμή, μουδιασμένοι ακόμα από το απίστευτο τραγικό έγκλημα και μη μπορώντας να πιστέψουμε αυτό που είχε συμβεί.

🔊Και ξαναβγήκαμε όσες φορές χρειάστηκε και είμασταν εκεί,
👉γιατί γνωρίζουμε ότι ό,τι έχουμε είναι ο ένας τον άλλον,
👉γιατί αρνούμαστε να ξεχάσουμε και να σταματήσουμε να διεκδικούμε να αποδοθεί δικαιοσύνη,
👉γιατί τιμάμε τη μνήμη των νεκρών
και τη μνήμη της δικής μας Αγάπης.

Τα μέλη του Κέντρου Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης και του Action Theater Drama Studio.