The Beamm Lab

Tο ευρωπαϊκό έργο «Pop-Machina (Horizon 2020), Collaborative production for the circular economy: a community approach (GRANT AGREEMENT NUMBER 821479)» στόχο έχει την ανάπτυξη μεθόδων για την διαχείριση ανακυκλώσιμων υλικών έτσι ώστε να προάγουν την κυκλική οικονομία. Μια τέτοια μέθοδος είναι η ανάπτυξη και ανάδειξη της συνεργατικής παραγωγής (collaborative production) νέων προϊόντων από ανακυκλώσιμα υλικά, έτσι ώστε να τονώνεται η συνεργατικότητα και η κυκλική οικονομία στις γειτονιές μας. Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας συνεργάζεται με τον Δήμο Πειραιά και ετοιμάσαμε μαζί ένα ενημερωτικό βίντεο ως επίσης ένα ερωτηματολόγιο που σας καλεί να οραματιστείτε μαζί το μέλλον του Πειραιά το 2030 όταν οι γειτονιές θα είναι συνεργατικές και οι πολίτες θα μπορούν να σχεδιάζουν και να δημιουργούν μαζί νέα προιόντα -χρήσιμα και εμπορεύσιμα- με βάση την ανακύκλωση (πλαστικών, υφασμάτων, γυαλιών κ.α.).

Ενημερωτικό Βίντεο: https://youtu.be/TANB8wCHKkQ

Σύντομο ερωτηματολόγιο που σας καλούμε να απαντήσετε ώστε να συνεισφέρουμε όλοι μαζί σε αυτή την περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική δράση: https://form.jotform.com/202163490999970?fbclid=IwAR1tr4FMd5gb5wQRfP6ZgVwnOFSAgtX1j5-T0Cut73830Td6dm0PCP9XMeA

OUR PROJECT NEWS
PLEASE JOIN US TODAY ONLINE
YOU ARE ALL WELCOME

Σήμερα Τετάρτη, 29/07, στις 18:00, θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο ψηφιακό μας foyer δύο εξαιρετικούς makers από τη Βαρκελώνη, οι οποίοι θα μας μιλήσουν για το Fab Lab Barcelona και τις δημιουργίες τους. Θα είναι μία μοναδική ευκαιρία για να γνωριστούν και να συνδεθούν οι κοινότητες της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά και της Βαρκελώνης.

https://okthess.gr/el/blog/meetup-popmachina-FabLab-okthess/

Το ευρωπαϊκό έργο «Pop-Machina (Horizon 2020), Collaborative production for the circular economy: a community approach (GRANT AGREEMENT NUMBER 821479)» στόχο έχει την ανάπτυξη μεθόδων για την διαχείριση ανακυκλώσιμων υλικών έτσι ώστε να προάγουν την κυκλική οικονομία.

SKG & Piraeus Makers: FabLab Barcelona Webinar | OK!Thess blog Μια μοναδική ευκαιρία να γνωριστούν και να συνδεθούν οι κοινότητες των makers της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά και της Βαρκελώνης.

👫 1436 Συμμετοχές
🍕 1436 Συμπεριφορές

🔎 Λάβετε μέρος στην έρευνα μας που συνεχίζεται εδώ 👉https://uantwerpen.eu.qualtrics.com/jfe/form/SV_3EtYzUwQJU2QgAJ?fbclid=IwAR1-f_oGvW7Yy8lH35d_FsypD4c2fuiQE_-O1nYvfmfQyFJ-vd6uOktYpkI

Δείτε σε ποιες χώρες "τρέχει" η έρευνα:
https://www.uantwerpen.be/en/projects/food-media-society/corona-cooking-surve/fill-out-the-survey/?fbclid=IwAR3frVSDvsx1bBmgLdyJsaeGVYPxmTs8IJPa-3bwQyTaahUJ7sy4mA3C8G0

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.

Corona Cooking Survey coronacookingsurvey

Συμμετοχή στην έρευνα εδώ:
https://uantwerpen.eu.qualtrics.com/jfe/form/SV_3EtYzUwQJU2QgAJ

Το «Εργαστήριο Συμπεριφορικής Μηχανικής και Αναλυτικής για τη Διοίκηση Μάρκετινγκ – THE BEAMM LAB – Behavioral Engineering & Analytics for Marketing Management» του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων της Σχολής Επιστημών Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας συμμετέχει σε διεθνή έρευνα σε συνεργασία με πανεπιστήμια και ερευνητικούς φορείς από όλο τον κόσμο, με σκοπό τη μελέτη των καταναλωτικών συνηθειών μας πριν και μετά την επιβολή των μέτρων αντιμετώπισης της πανδημίας. Η έρευνα επιχειρεί να χαρτογραφήσει τι αγοράζουμε, τι μαγειρεύουμε, τι τρώμε και πως χρησιμοποιούμε διάφορες πηγές πληροφόρησης, όπως έντυπα και διαδικτυακά μέσα αλλά και την τηλεόραση, για να διαμορφώσουμε τις συνήθειες μας πριν και μετά τη νόσο COVID-19.
Σας προσκαλούμε στην έρευνα μας καθώς η συμμετοχή σας είναι πολύτιμη για να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις της πανδημίας στη συμπεριφορά και τις συνήθειες μας.

Δείτε σε ποιες χώρες "τρέχει" η έρευνα:
https://www.uantwerpen.be/en/projects/food-media-society/corona-cooking-surve/fill-out-the-survey/

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας

Ανδρέας Ανδρονικίδης
Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Does it take a culture to fight a global pandemic?
Andreas Andronikidis, Dimitris Karolidis

On the 11th of March 2020, the World Health Organization declared COVID-19 a global pandemic, conveying a message to the world community: the coronavirus is a fast-paced crisis that needs to be taken seriously. The first cases of death due to the COVID-19 pandemic were reported in the region of Wuhan, China. By the end of 2019, when the Chinese authorities first reported it to the World Health Organization (WHO), it was already a full-fledged outbreak. Over the last few months, COVID-19 has spread quickly from China to at least 160 countries and territories. Today, Europe and the United States of America are dealing with the most severe outbreaks outside of China. Within Europe, the virus spread at varying speeds. Population density, the readiness status of the European countries along with their responses to the crisis, and the cultural responses of the community are considered as crucial factors for that. When the COVID-19 pandemic broke out, the European governments had no previous experience of how to deal with it. Some governments, like Greece, performed better, while others like Italy and Spain fared less so. Why is Greece amongst the most effective performers in confronting an extraordinary health-crisis situation so far? Why more advanced countries in terms of size, capabilities and public health systems, like Italy and Spain, failed in doing so? Does it only take an early government reaction to the pandemic and/or the cultural characteristics of the local community, should be seriously taken into account as well?
In this commentary, we draw data from the Hofstede Insights to cast our view over the outbreak in Europe by focusing on the Greek case. We trace challenges associated with the use of a proven framework based on Geert Hofstede’s work to question whether intercultural differences between countries can make a difference in their response (i.e. enhancing their effectiveness) in addressing the COVID-19 pandemic. Hofstede's cultural dimensions theory framework proposes six dimfensions along which cultural values could be analyzed: uncertainty avoidance, individualism-collectivism, power distance (strength of social hierarchy), masculinity-femininity (task-orientation versus person-orientation), long-term orientation, and indulgence versus self-restraint. Of course, there is room for discussion and debate over the dimensions proposed in the Geert Hofstede framework; however, we will utilize only two of them: uncertainty avoidance and individualism-collectivism. As well, there are prominent colleagues, experts on the subject (too many to mention, and I could be unfair to some if I forgot to include them), who could shed some light on the subject. I hope they do as well as any lay reader of this text.
Uncertainty Avoidance (UAI) accounts for the extent to which the members of a society tend to address ambiguous situations, and is reflected in the score on Uncertainty Avoidance. We quote: “…this dimension demonstrates the degree in which a society “programs” its members to feel comfortable or uncomfortable with new, unknown, different or ambiguous situations through culture. By default, cultures that try to avoid uncertainty diminish ambiguous situations through the implementation of strict laws and norms, and security measures that function both in a realistic and abstract, philosophical level” (1).
Greece scores a 100 on this dimension which is the highest score within Hofstede’s framework. It seems that Greeks feel uncomfortable in ambiguous situations. We quote from the same source: “Greeks formulate and follow written or unwritten rules … laws, rules, and norms are extremely critical because they can provide us with a safe environment to live in. In extreme situations, the local community is committed to do what it takes to kill the enemy and to return to a previous, normal situation. As expected this is manifest in extreme conditions by reacting early, by taking aggressive measures, and by forcing the community to conform to the rules”.
In countries scoring low in the uncertainty avoidance dimension, for example Sweden (UAI: 29), citizens voluntarily take measures for their safety, while the state seems to be more interested in securing the rights and personal freedom of its people. By April 8, 2020, the number of confirmed cases in the country had reached a total of 8,419. The government has so far not enforced strict social distancing measures (i.e., lockdown) and remains one of the rare countries with relaxed measures. Instead of imposing stringent measures to contain COVID-19, the state urges its citizens to "behave like adults" rather than fining them for leaving their homes without good reason.
Another argument suggests that UAI is negatively correlated to innovation, which is in turn positively related to change. Does this also account for the fact that Greeks are not known for their modernity while they are not comfortable with “changes”? That they want to “take their time” before making decisions? And how does this relate to our quick reaction to the unexpected situation that the pandemic brought?
Countries scoring low on UAI, like the USA (UAI:46) and United Kingdom (UAI:35), are known for developing innovative solutions and supporting entrepreneurship which are both related to considerable initiative and risk. Could this be the reason that both the USA and the United Kingdom reacted late in the pandemic outbreak? Is it their willingness to take risks and to project a “business as usual” reality that drove them to underestimate the range of the outbreak and be late responders to the COVID-19 pandemic and eventually to the “new conditions? In other words, did the main so called “blessed” characteristic of these societies block their leaders’ early response to the pandemic?
Now, let’s take a look at countries with a closer to an average score on UAI. Germany (UAI:65) responded faster to the pandemic than the UK but later compared to Greece. German people do feel uncomfortable with uncertainty and try to avoid it as well. Since “It is a society that abides by the law, the rules and the norms … the state would ideally want to minimize risk and adopt a stepwise approach” (1). So, what did they do? The government promoted an image of stability (e.g., Mrs. Merkel goes shopping at the supermarket with minimum precautions) but at the same time, they took measures to protect local society, implying that these measures could be more aggressive if needed (and eventually utilized).

Another dimension Hofstede’s framework is Individualism, which reflects the interdependence among members of society, and how one´s self-image is defined through the collective. We quote: “In societies scoring high on this index, people are supposed to look mainly after themselves and their very close ones. Societies scoring low on this index are considered collectivist ones, where people tend to join and maintain groups that take care of them in exchange for loyalty. At a score of 35, Greece is a purely collectivist culture. Greeks seek to join and maintain strong, cohesive in-group relations especially reflected in the extended family (i.e., grandparents and grandkids), and their long-lasting friendships which contribute to a sense of safety and protection” (1). This is an important aspect of Greek society and was made apparent in the handling of the COVID-19 pandemic; the main state campaign to inform the citizens on the epidemic is called “We stay at home” and exploits this notion. People are urged to stay at home to protect the vulnerable. And in the case of the pandemic, these are the elder people which are the most defenseless and weak against the virus outbreak. The United States of America score a 91 on this dimension, while Germany and Sweden score 67 and 71 respectively. All these societies emphasize the individual over the entire group; they are oriented around the self, being independent instead of identifying mentally with a group. Could this difference in individual interdependence account for their reaction effectiveness during the pandemic?
And there is also plenty of room for comparing many different countries in terms of their cultural differences and responses to the COVID-19 global pandemic. We do feel there is no universal or unique solution for the management of a global health crisis (or should it be?). The different societal and governmental responses and corresponding measures tend to accommodate the same characteristics of people themselves, and this is the main issue at stake. Every leadership in any country, region, geographic location, and even organization in any microenvirionment, ideally should be capable of offering the best possible solution in times of crisis, based on a mix and facets of the same skills available in the society even those, which in normal times may be perceived as “not blessed or priviledged” or even a weakness. This is exactly what the Greek case illustrates; a high uncertainty avoidance score followed by a low individualism one, could be fueling a country reaction, which proved to be relatively “encouraging” or effective or even “setting the paradigm” for other more “advanced” countries! We do quote from the Guardian: “The country’s ability to cope with a public health emergency of such proportions was not a given. Greece, it is generally agreed, is having a better crisis than may have been expected” (2).

We hope that you are well and adjusting to the “new normal”.

Sources
(1) Hofstede Insights. Visit at: https://www.hofstede-insights.com/
(2) How Greece is beating coronavirus despite a decade of debt, 2020. The Guardian. Visit at https://www.theguardian.com/world/2020/apr/14/how-greece-is-beating-coronavirus-despite-a-decade-of-debt

Μπορεί μια κουλτούρα να κερδίσει μια πανδημία?
των Andreas Andronikidis, Dimitris Karolidis

Στις 11 Μαρτίου 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) κήρυξε τη νόσο COVID-19 ως πανδημία, μεταφέροντας το μήνυμα στην παγκόσμια κοινότητα ότι ο κοροναϊός είναι μια γρήγορα αναπτυσσόμενη κρίση που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Οι πρώτες περιπτώσεις θανάτου λόγω της πανδημίας COVID-19 καταγράφηκαν στην περιοχή του Wuhan της Κίνας. Μέχρι το τέλος του 2019, όταν οι κινεζικές αρχές ανέφεραν την κατάσταση αυτή για πρώτη φορά στον Π.Ο.Υ., η νόσος ήταν ήδη ένα πλήρες ξέσπασμα με χαρακτηριστικά πανδημίας. Κατά τους τελευταίους μήνες, η COVID-19 εξαπλώθηκε γρήγορα από την Κίνα σε τουλάχιστον 160 χώρες. Σήμερα, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτελούν τις πιο σοβαρές εστίες της πανδημίας εκτός της Κίνας.
Εντός της Ευρώπης ο ιός SARS-Cov2 εξαπλώθηκε με ποικίλες ταχύτητες. Η πυκνότητα του πληθυσμού, η ετοιμότητα των ευρωπαϊκών χωρών μαζί με τις αντιδράσεις τους στην κρίση και οι πολιτιστικές συμπεριφορικές αντιδράσεις της κοινωνίας, θεωρούνται κρίσιμοι παράγοντες που καθορίζουν το μέγεθος της εξάπλωσης των κρουσμάτων του ιού. Όταν ξέσπασε η πανδημία COVID-19, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία όσον αφορά στους τρόπους αντιμετώπισης της. Ορισμένες χώρες, όπως η Ελλάδα,έδειξαν καλύτερα αντανακλαστικά και ήταν αποτελεσματικότερες στην αντιμετώπιση τηςπανδημίας, ενώ άλλες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, απέδωσαν λιγότερο. Γιατί η Ελλάδα είναι μία από τις καλύτερες και αποτελεσματικότερες χώρες στην αντιμετώπιση της έκτακτης κρίσης στον τομέα της υγείας μέχρι σήμερα; Γιατί πιο προηγμένες χώρες σε ότι αφορά στις οικονομικές και επιχειρησιακές δυνατότητες τους καθώς και στη διατήρηση αποδοτικών συστημάτων και παροχών δημόσιας υγείας, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, απέτυχαν να το πράξουν; Μήπως εκτός από την γρήγορη αντίδραση της Ελληνικής κυβέρνησης στο να ελέγξει την πανδημία, πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα χαρακτηριστικά της τοπικής κοινωνίας; Όπως εξηγούσε λοιπόν ο Νίκος, συνάδελφος και κοντινός φίλος, η αντίδραση της χώρας μας είναι σταθερά η ίδια όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που έχουν τα χαρακτηριστικά κρίσης. Άμεση, αυστηρή και με ένταση, κάποιες φορές ίσως και ηρωική. Προσέφερε μάλιστα και επιστημονική εξήγηση χρησιμοποιώντας μία βασική θεωρία στο διαπολιτισμικό μάνατζμεντ από τον Geert Hofstede. Το πλαίσιο της θεωρίας προτείνει έξι διαστάσεις με τις οποίες μπορούν να αναλυθούν οι πολιτιστικές αξίες: αποφυγή αβεβαιότητας (uncertainty avoidance), ατομικισμός - κολεκτιβισμός (individualism-collectivism), απόσταση εξουσίας (power distance), αρρενωπότητα - θηλυκότητα (masculinity - femininity), μακροπρόθεσμος προσανατολισμός (long-termorientation) και απόλαυση - αυτοσυγκράτηση (indulgence - self-restraint). Φυσικά, υπάρχει περιθώριο συζήτησης για όλες τις διαστάσεις που προτείνονται σε αυτό το πλαίσιο, όμως στην περίπτωση της Ελλάδας θα περιοριστούμε σε δύο από αυτές: στην αποφυγή αβεβαιότητας και στον ατομικισμό. Επίσης, υπάρχουν εξαιρετικοί συνάδελφοι που είναι ειδικοί στο θέμα (είναι πολλοί για να τους αναφέρουμε και δυνητικά θα αδικούσαμε κάποιους αν λησμονούσαμε να τους συμπεριλάβουμε), οι οποίοι θα μπορούσαν να μας διαφωτίσουν με πρόσθετες οπτικές το θέμα. Εύχομαι να το πράξουν όπως και κάθε αναγνώστης αυτού του κειμένου.
Ο δείκτης αποφυγής αβεβαιότητας (Uncertainty Avoidance Index) του μοντέλου Geert Hofstede μετράει την ανεκτικότητα μιας κοινωνίας στην αβεβαιότητα και την ασάφεια.Δείχνει δηλαδή, σε ποιο βαθμό μία συγκεκριμένη κουλτούρα «προγραμμάτισε» τα μέλη της να αισθάνονται είτε άβολα είτε άνετα, σε νέες, άγνωστες, απροσδόκητες και διαφορετικές από τις συνηθισμένες «καταστάσεις». Κατά κανόνα, οι κουλτούρες που αποφεύγουν τηναβεβαιότητα, προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν την πιθανότητα τέτοιων καταστάσεων με τη θέσπιση αυστηρών νόμων και κανόνων, κι επιβάλλοντας πολλαπλά μέτρα ασφαλείας.
Δείτε την κατάταξη των χωρών με βάση τον δείκτη Αποφυγής Αβεβαιότητας (UncertaintyAvoidance Index) στο hofstede-insights.com (1) (χρειάζεται να πληκτρολογήσετε τις χώρες,μπορείτε να εμφανίσετε ως και 4 κάθε φορά).
Έχουμε συμπληρώσει λοιπόν περισσότερους από τρεις μήνες από το ξέσπασμα της κρίσης στην παγκόσμια υγεία και όπως παρατηρούμε, οι κυβερνήσεις χωρών έχουν αντιδράσει διαφορετικά σε ότι αφορά στη διαχείριση της. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι διακρίνεται μια ποικιλία στρατηγικών και μείγματος πολιτικών από χώρα σε χώρα σχετικά με το χρόνο που ελήφθησαν μέτρα αντιμετώπισης από το κράτος, το εύρος και την αυστηρότητά τους, καθώς και το βαθμό και την ένταση επιβολής αυτών των μέτρων στους πολίτες.
Στη συνέχεια παραθέτουμε προτάσεις - προβληματισμούς που πιθανώς προσφέρουν επιχειρήματα προκειμένου να εξηγηθεί η συμπεριφορά των κρατών-χωρών και των πολιτών τους στην αντιμετώπιση της πανδημίας, σε ένα δυνητικό πλαίσιο ανάπτυξης μιας εποικοδομητικής συζήτησης:

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας επέδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά απέναντι στην απροσδόκητη νέα κατάσταση που δημιουργείται λόγω της παγκόσμιας κρίσης στην υγεία. Η Ελλάδα έχει την υψηλότερη βαθμολογία στο μοντέλο Hofstede (δείκτης UAI: 100) σε σχέση με όλες τις χώρες στον πλανήτη (1), κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι αισθανόμαστε άβολα με την αβεβαιότητα, δε μας αρέσει, δεν την ανεχόμαστε. Δηλαδή, σε ασυνήθιστες νέες καταστάσεις «κάνουμε τα πάντα μέχρι να εξοντώσουμε τον εχθρό και να επιστρέψουμε στην προηγούμενη φυσιολογική κατάσταση». Πως εκφράζεται αυτό; Μια πιθανή εξήγηση θα ήταν «μέσω της άμεσης επιβολής αυστηρών μέτρων από το κράτος και της άμεσης πειθάρχησης των πολιτών».

Σε χώρες που βρίσκονται στο αντίθετο άκρο κι επιδεικνύουν χαμηλό δείκτη αποφυγής της αβεβαιότητας (1), για παράδειγμα στη Σουηδία (δείκτης UAI: 29), οι πολίτες λαμβάνουν οικειοθελώς όλα τα μέτρα για την προστασία τους και το κράτος φαίνεται να ενδιαφέρεται πρώτιστα ώστε οι πολίτες να μη στερούνται τις «ελευθερίες» τους.

Ένα διαφορετικό επιχείρημα υποστηρίζει ότι ο δείκτης αποφυγής αβεβαιότητας εμφανίζει αρνητική συσχέτιση με την καινοτομία, η οποία με τη σειρά της συνδέεται με την «αλλαγή», τη «νέα κατάσταση» που πιθανώς να είναι και «απροσδόκητη». Δηλαδή, όντως αποτελεί θέμα κουλτούρας γιατί η Ελλάδα “σκοράρει σχετικά χαμηλά σε πρωτοτυπία και εμφανίζει αντίσταση στις αλλαγές”; Οι Έλληνες θέλουμε το χρόνο μας; Και πως αυτό συνδυάζεται με την γρήγορη αντίδρασή μας στην απροσδόκητη κατάσταση που έφερε η πανδημία;

Χώρες που παραδοσιακά έχουν σχετικά χαμηλό δείκτη (1), για παράδειγμα ΗΠΑ (δείκτης UAI: 46) και Ηνωμένο Βασίλειο (δείκτης UAI: 35), εμφανίζουν συνήθως υψηλές καινοτομικές λύσεις και ενισχυμένη επιχειρηματικότητα. Γενικά, οι πολίτες τους νιώθουν άνετα όταν οι συνθήκες - καταστάσεις εμφανίζουν χαρακτηριστικά απροσδόκητου και νέου. Γιατί όμως είχαν αργές αντιδράσεις στην κρίση που εμφανίζει ως κατάσταση παρόμοια χαρακτηριστικά? Μα ακριβώς γιατί αυτές οι χώρες είναι διατεθειμένες να πάρουν υψηλότερο ρίσκο (να προβάλουν μια εικόνα φυσιολογικής καθημερινότητας - business as usual) και αυτό, κάποιες φορές, έχει ως αποτέλεσμα να υποτιμούν το μέγεθος των συνθηκών που διαμορφώνονται και τελικά να εμφανίζονται ως χώρες αργής αντίδρασης στις αλλαγές! Με άλλα λόγια, το λεγόμενο "ευλογημένο" χαρακτηριστικό αυτών των κοινωνιών γίνεται εμπόδιο για την έγκαιρη ανταπόκριση των ηγετών τους στην πανδημία!

Τι γίνεται όμως με χώρες που βρίσκονται στο μέσο της λίστας; Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Γερμανία (δείκτης UAI: 65). Όπως αναμενόταν, η αντίδρασή της ήταν πιο γρήγορη από αυτήν της Αγγλίας και πιο αργή από αυτήν της Ελλάδας. Οι Γερμανοί δε νιώθουν άνετα με την αβεβαιότητα και για αυτό το λόγο προσπαθούν να την αποφύγουν σχεδιάζοντας τα πάντα προσεκτικά (1). Στη Γερμανία υπάρχει μια κοινωνία που βασίζεται και υπακούει σε κανόνες, νόμους και κανονισμούς. Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, το κράτος θα ήθελε ιδανικά να μειώσει στο ελάχιστο τους κινδύνους και να προχωρήσει με τις αλλαγές βήμα - βήμα. Το Γερμανικό κράτος προσπαθεί λοιπόν να εκπέμψει μια εικόνα σταθερότητας (η καγκελάριος για παράδειγμα εξακολουθεί να κάνει τα ψώνια της στο σούπερ μάρκετ με ελάχιστες προφυλάξεις), ενώ ταυτόχρονα λαμβάνει μέτρα και αφήνει να εννοηθεί ότι αυτά θα γίνουν αυστηρότερα αν χρειαστεί (όπως και έγινε).

Μια άλλη διάσταση ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την ελληνική περίπτωση, στο θεωρητικό πλαίσιο του Hofstede, είναι ο Ατομικισμός (1). Ο Ατομικισμός - Κολεκτιβισμός αντικατοπτρίζει την αλληλεξάρτηση των μελών μιας κοινωνίας και το κατά πόσο ορίζεται η εικόνα του εαυτού μας μέσω μιας συλλογικής διάστασης. Σε κοινωνίες με υψηλό δείκτη σε αυτήν τη διάσταση, οι άνθρωποι υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται κυρίως για τον εαυτό τους και τους πολύ οικείους τους. Οι κοινωνίες που σκοράρουν χαμηλά στον δείκτη αυτό θεωρούνται κολεκτιβιστικές, όπου οι άνθρωποι τείνουν να εντάσσονται και να διατηρούν ομάδες που τους φροντίζουν και στις οποίες είναι αφοσιωμένοι. Με βαθμολογία 35, η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μια μάλλον κολεκτιβιστική κουλτούρα. Οι Έλληνες επιδιώκουν να ενταχθούν και να διατηρούν ισχυρές, συνεκτικές σχέσεις που αντικατοπτρίζονται ιδιαίτερα στην ευρύτερη οικογένεια (για παράδειγμα στους παππούδες και τις γιαγιάδες) αλλά και στις μακροχρόνιες φιλίες τους που συμβάλλουν στην αίσθηση της ασφάλειας και της προστασίας. Πρόκειται για μια σημαντική πτυχή της ελληνικής κοινωνίας που έγινε εμφανής ξανά στην αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19. Η κύρια κρατική εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για την πανδημία τιτλοφορείται "Μένουμε στο σπίτι" και εκμεταλλεύεται αυτή την έννοια. Οι άνθρωποι παροτρύνονται να παραμείνουν στο σπίτι για να προστατεύσουν τους ευάλωτους. Και στην περίπτωση της πανδημίας, αυτοί είναι οι ηλικιωμένοι που είναι και οι πιο ανυπεράσπιστοι και αδύναμοι απέναντι στη νόσο COVID-19 . Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βαθμολογούνται με 91 ενώ η Γερμανία και η Σουηδία βαθμολογούνται με 67 και 71 αντίστοιχα. Όλες αυτές οι κοινωνίες δίνουν έμφαση στο άτομο. Οι πολίτες τους είναι προσανατολισμένοι γύρω από τον εαυτό τους. Είναι ανεξάρτητοι αντί να ταυτίζονται διανοητικά με μια ομάδα. Θα μπορούσε λοιπόν αυτή η διαφορετικότητα αντίληψης για την αλληλεξάρτηση των ατόμων σε μία κοινωνία, να επηρεάζει την ταχύτητα αντίδρασης κατά τη διάρκεια της πανδημίας;

Από τα παραπάνω δεν φαίνεται να υπάρχει μία και μοναδική άριστη κατάσταση στη διαχείριση αυτής της παγκόσμιας κρίσης υγείας. Προφανώς και οι αντιδράσεις των χωρών περιλαμβάνουν συμβιβαστικές λύσεις που βασίζονται στα δυνατά και στα λιγότερο «δυνατά» χαρακτηριστικά των πολιτών τους. Και αυτό είναι το ζητούμενο! Οι ηγέτες (κάθε χώρας, γεωγραφικής περιοχής) σε κρίσιμους καιρούς πρέπει να επενδύουν στο μείγμα χαρακτηριστικών των πολιτών τους και να αξιοποιούν ακόμη και αυτά που θεωρούνται σχετικά «αδύναμα» χαρακτηριστικά σε «φυσιολογικούς» καιρούς. Για παράδειγμα, ο υψηλός δείκτης αποφυγής της αβεβαιότητας της χώρας μας μαζί με τη χαμηλή μας επίδοση στη διάσταση του ατομικισμού, ενδεχομένως τροφοδότησε μία αντίδραση που μας κατατάσσει σε μία θέση «σχετικά ενθαρρυντική» σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες (relatively encouraging” compared to other European countries)! Παραθέτουμε από τον Guardian: «Η ικανότητα της Ελλάδας να αντιμετωπίσει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης δημόσιας υγείας αυτού του μεγέθους και αναλογιών δεν ήταν δεδομένη. Η Ελλάδα, είναι γενικά αποδεκτό, έχει μια καλύτερη κρίση από ό, τι αναμενόταν» (2).

Ευχόμαστε να είστε καλά και να προσαρμόζεστε στα «νέα φυσιολογικά δεδομένα», κατά το “hope you are all well and adjusting to the new normal”.

Πηγές
(1) Hofstede Insights. Visit at: https://www.hofstede-insights.com/
(2) How Greece is beating coronavirus despite a decade of debt, The Guardian. Visit at https://www.theguardian.com/world/2020/apr/14/how-greece-is-beating-coronavirus-despite-a-decade-of-debt