07/11/2024
Είμαστε
σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά,
πάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου
δέντρου.
Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας.
Τ' άλλα φύλλα είναι τ' αστέρια
που βλέπεις να κουνιούνται
μέσα στη νύχτα.
Σουρνόμαστε πάνω στο φυλλαράκι μας
και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα
τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει,
το γευόμαστε, τρώγεται,
το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει
σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι,
φτάνουν ως την άκρα του φύλλου.
Από την άκρα αυτή σκύβουμε
με τα μάτια ανοιχτά, τ' αυτιά ανοιχτά,
κάτω στο χάος.
Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε
κάτω μας το φοβερό γκρεμό,
ακούμε ανάρια ανάρια
το θρο που κάνουν τα φύλλα
του γιγάντιου δέντρου,
νιώθουμε το χυμό ν' ανεβαίνει
από τις ρίζες του δέντρου
και να φουσκώνει την καρδιά μας.
Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο,
νογούμε σύγκορμα, σύψυχα,
να μας κυριεύει τρόμος.
Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. Ήθελα να πω:
''Από τη στιγμή εκείνη
αρχίζει η ποίηση'' μα ο Ζορμπάς
δε θα καταλάβαινε και σώπασα.
- Τί αρχίζει;
ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα.
Γιατί σταμάτησες;
- Αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος.
Άλλοι ζαλίζονται και παραμιλούν,
άλλοι φοβούνται και μοχτούν
να βρουν μιαν απάντηση
που να τους στυλώσει την καρδιά
και λένε ''Θεός''.
Άλλοι
κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου
το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε:
''Μου αρέσει.''
Νίκος Καζαντζάκης.....................................................................
Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ