13/10/2023
H έννοια του φιλελευθερισμού που έχει συνδεθεί τα τελευταία χρόνια με τους νεο-φιλελε, δηλαδή με τη θατσερική πολιτική του μονεταρισμού και της λιτότητας, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα επανέλθει ως ανάγκη από ανύποπτη κατεύθυνση. Όταν ο μέσος πολίτης δε θα μπορεί να βρει δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, θα εξαρτάται πλήρως από το κράτος για την εύρεση εργασίας (διότι η κρατικοδίαιτη λογική που ενισχύεται από τις συνεχόμενες "έκτακτες καταστάσεις" επιθυμεί μόνο το κράτος να προσλαμβάνει για να έχει εξαρτημένους τους πολίτες-ψηφοφόρους), δε θα έχει οικονομική αυτοτέλεια, διότι δε θα επιτρέπεται να έχει χρήματα δικά του. Θα πιστώνεται μόνο λογιστικές μονάδες που θα ξοδεύει από την κάρτα του. Όταν διαπιστώσει ότι θα είναι απόλυτα εξαρτημένος από τις "υπηρεσίες", είτε είναι τραπεζικές είτε κρατικές, τότε θα επιστρέψει πάλι και θα σκύψει πάνω από την έννοια του φιλελευθερισμού με ένα τελείως διαφορετικό τρόπο. Και δικαιώματα που θεωρήθηκαν ξεπερασμένα, όπως το δικαίωμα σε ατομική περιουσία (που να μην υπερφορολογείται), σε ατομική ευμάρεια (που να μη θεωρείται κρίμα στο λαιμό του), στη διάθεση του εισοδήματος του κατά τον τρόπο που εκείνος θέλει (αλήθεια τέτοιο δικαίωμα είναι καταγεγραμμένο στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ;) θα επιστρέψουν ως ιδανικά. Και τότε θα δούμε μία άλλη κατάσταση να γεννιέται. Ίσως τότε εκτιμηθεί η έννοια του φιλελεύθερου πολύ καλύτερα. Όπως τότε παλιά. Που ο μονάρχης έλεγχε τα πάντα και ο φιλελευθερισμός ξεπήδησε από την ανάγκη να ελέγχει ο αστός τη δική του μοίρα.
