24/11/2015
MONDAY NEWSLETTER PART 2
Καλημέρα σας και πάλι! Δεν άντεχα να περιμένω μέχρι την άλλη Δευτέρα για να συνεχίσω το θέμα της φερεγγυότητας και του επαγγελματισμού, ειδικά αυτό το κομμάτι που απευθύνετε στα μαγαζιά και στους χώρους που δραστηριοποιούνται και ασκούν το επάγγελμα τους οι μουσικoί. Για όσους δεν έχουν καταλάβει, ναι, είναι επάγγελμα και πολλοί από εμάς είμαστε επαγγελματίες και καλοί επαγγελματίες. Μην σας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι έχουμε επιλέξει να ΜΗΝ παίζουμε σε μεγάλες πίστες που έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν μεγάλα μεροκάματα και απολαμβάνουν τη στήριξη των καναλιών, των εντύπων, των μέσων γενικότερα και βεβαίως απευθύνονται στη μεγάλη μάζα του κοινού. Δεν μας εκφράζει καλλιτεχνικά και δεν ταιριάζει στη κουλτούρα μας και επιλέγουμε να απέχουμε. Άλλωστε τα "μαγαζιά" αυτά έχουν τη μουσική για βιτρίνα και στην ουσία πουλάνε "άλλα" προιόντα τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με τη τέχνη.
Τα ποσοστά λοιπόν του πληθυσμού που επιλέγει την εναλλακτική μας άποψη είναι περίπου ίδια με της ΗΠΑ, τη Γαλλία η οποιασδήποτε άλλης χώρας της Ευρώπης. Πληθυσμιακά διαφέρουμε αλλά τα ποσοστά είναι πάνω, κάτω τα ίδια και αρκει να ανατρέξουμε στο παρελθόν όπου για παράδειγμα στο BIC JAZZ FESTIVAL στο Λυκαβηττό σε 12 ημέρες κόπηκαν 85,000 εισιτήρια. Το Ρόδον ανέβαζε sold out παραστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα επί χρόνια και άλλοι χώροι εκτός Αττικής ήταν οικονομικά υγιείς και γέμιζαν με κόσμο.Το ποσοστό για το οποίο μιλάμε είναι ένα 5% του πληθυσμού. Δηλαδή στα 10 εκατομμύρια 500,000. Καθόλου ευκαταφρόνητος αριθμός και λιγότεροι αν είναι. Να πω ότι είναι 200,000 για να πέσουμε μέσα; Αν λοιπόν ο μισός πληθυσμός της χώρας διαμένει στην Αττική τότε εμείς οι "εναλλακτικοί" απευθυνόμαστε στους 100,000!! Γιατί τότε τα μαγαζιά στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν έχουν την αναμενόμενη προσέλευση κόσμου; Είναι επειδή η τραγουδίστρια δεν έφερε το αναλόγιο; Είναι επειδή ο κιθαρίστας ξέχασε το πολύμπριζο; Μήπως φταίει ο ντράμμερ που δεν είχε μαζί του το χαλάκι; Η μήπως πρέπει να το δούνε λίγο διαφορετικά τα μαγαζιά;
Ξέρετε, το ότι κάποιος έχει τέσσερα ντουβάρια και μία σκεπή και περιμένει από τον εκάστοτε καλλιτέχνη/μουσικό σύνολο να του φέρει ένα Πούλμαν κόσμο δεν είναι ακριβός η συνταγή της επιτυχίας. Το ότι δεν έχει, όχι επαγγελματικό ήχο, αλλά ούτε καν στερεοφωνικό της προκοπής ώστε να μη φύγει ο "πελάτης" με ένα κεφάλι καζάνι ( για να μη μιλήσουμε και για τις μπόμπες) λέτε να επηρεάζει αρνητικά το αποτέλεσμα; Φταίει ότι δεν έχεί ούτε ένα υποτυπώδες φωτισμό έτσι για να φτιάξει μία ατμόσφαιρα βρε αδερφέ και να συμβάλει στη μαγεία της ζωντανής μουσικής; Μήπως φταίει ότι η διαφήμιση είναι μία αφισούλα στο facebook δύο ημέρες πριν; Υπάρχει περίπτωση να φταίει ότι ο μαγαζάτορας προτιμάει να ακούει Παντελίδη( σεβαστά τα γούστα του καθενός) αλλά στο μαγαζί του φέρνει τζαζ σχήματα που μόλις πάει 2 το πρωι βάζει τους σκύλους να γαβγίζουν;;;;Μήπως φταίει η νοοτροπία του Νεο-Ελληνα που θέλει ντε και καλά να είναι αφεντικό ενώ δεν έχει ιδέα για αυτό με το οποίο καταπιάνεται; Μήπως φταίει λίγο ο πονηρούλης μαγαζάτορας που προτιμάει να δώσει μικρότερο μεροκάματο και ας είναι χάλια το γκρουπ αντί να δώσει αυτο που θα έπρεπε για επαγγελματίες; Ξέρετε υπάρχει μία λαική ρήση στα Αγγλικά...if you pay peanuts, you get monkeys!!!
Οφείλουμε βέβαια να πούμε ότι και σε αυτό το χώρο υπάρχουν καλοί και σωστοί επαγγελματίες που έχουν βάλει μεράκι, γούστο, αισθητική και αγαπάνε αυτό που κάνουνε και νιώθουν περήφανοι για αυτή τη τόσο σημαντική υπηρεσία και διέξοδο από τη σκληρή πραγματικότητα που προσφέρουν...και ξέρετε κάτι....τα μαγαζιά τους είναι γεμάτα παρότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά και περνάει δύσκολα.
Peace and Love The MOMI CREW
