MOMI Piraeus

MONDAY NEWSLETTER PART 2

Καλημέρα σας και πάλι! Δεν άντεχα να περιμένω μέχρι την άλλη Δευτέρα για να συνεχίσω το θέμα της φερεγγυότητας και του επαγγελματισμού, ειδικά αυτό το κομμάτι που απευθύνετε στα μαγαζιά και στους χώρους που δραστηριοποιούνται και ασκούν το επάγγελμα τους οι μουσικoί. Για όσους δεν έχουν καταλάβει, ναι, είναι επάγγελμα και πολλοί από εμάς είμαστε επαγγελματίες και καλοί επαγγελματίες. Μην σας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι έχουμε επιλέξει να ΜΗΝ παίζουμε σε μεγάλες πίστες που έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν μεγάλα μεροκάματα και απολαμβάνουν τη στήριξη των καναλιών, των εντύπων, των μέσων γενικότερα και βεβαίως απευθύνονται στη μεγάλη μάζα του κοινού. Δεν μας εκφράζει καλλιτεχνικά και δεν ταιριάζει στη κουλτούρα μας και επιλέγουμε να απέχουμε. Άλλωστε τα "μαγαζιά" αυτά έχουν τη μουσική για βιτρίνα και στην ουσία πουλάνε "άλλα" προιόντα τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με τη τέχνη.

Τα ποσοστά λοιπόν του πληθυσμού που επιλέγει την εναλλακτική μας άποψη είναι περίπου ίδια με της ΗΠΑ, τη Γαλλία η οποιασδήποτε άλλης χώρας της Ευρώπης. Πληθυσμιακά διαφέρουμε αλλά τα ποσοστά είναι πάνω, κάτω τα ίδια και αρκει να ανατρέξουμε στο παρελθόν όπου για παράδειγμα στο BIC JAZZ FESTIVAL στο Λυκαβηττό σε 12 ημέρες κόπηκαν 85,000 εισιτήρια. Το Ρόδον ανέβαζε sold out παραστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα επί χρόνια και άλλοι χώροι εκτός Αττικής ήταν οικονομικά υγιείς και γέμιζαν με κόσμο.Το ποσοστό για το οποίο μιλάμε είναι ένα 5% του πληθυσμού. Δηλαδή στα 10 εκατομμύρια 500,000. Καθόλου ευκαταφρόνητος αριθμός και λιγότεροι αν είναι. Να πω ότι είναι 200,000 για να πέσουμε μέσα; Αν λοιπόν ο μισός πληθυσμός της χώρας διαμένει στην Αττική τότε εμείς οι "εναλλακτικοί" απευθυνόμαστε στους 100,000!! Γιατί τότε τα μαγαζιά στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν έχουν την αναμενόμενη προσέλευση κόσμου; Είναι επειδή η τραγουδίστρια δεν έφερε το αναλόγιο; Είναι επειδή ο κιθαρίστας ξέχασε το πολύμπριζο; Μήπως φταίει ο ντράμμερ που δεν είχε μαζί του το χαλάκι; Η μήπως πρέπει να το δούνε λίγο διαφορετικά τα μαγαζιά;

Ξέρετε, το ότι κάποιος έχει τέσσερα ντουβάρια και μία σκεπή και περιμένει από τον εκάστοτε καλλιτέχνη/μουσικό σύνολο να του φέρει ένα Πούλμαν κόσμο δεν είναι ακριβός η συνταγή της επιτυχίας. Το ότι δεν έχει, όχι επαγγελματικό ήχο, αλλά ούτε καν στερεοφωνικό της προκοπής ώστε να μη φύγει ο "πελάτης" με ένα κεφάλι καζάνι ( για να μη μιλήσουμε και για τις μπόμπες) λέτε να επηρεάζει αρνητικά το αποτέλεσμα; Φταίει ότι δεν έχεί ούτε ένα υποτυπώδες φωτισμό έτσι για να φτιάξει μία ατμόσφαιρα βρε αδερφέ και να συμβάλει στη μαγεία της ζωντανής μουσικής; Μήπως φταίει ότι η διαφήμιση είναι μία αφισούλα στο facebook δύο ημέρες πριν; Υπάρχει περίπτωση να φταίει ότι ο μαγαζάτορας προτιμάει να ακούει Παντελίδη( σεβαστά τα γούστα του καθενός) αλλά στο μαγαζί του φέρνει τζαζ σχήματα που μόλις πάει 2 το πρωι βάζει τους σκύλους να γαβγίζουν;;;;Μήπως φταίει η νοοτροπία του Νεο-Ελληνα που θέλει ντε και καλά να είναι αφεντικό ενώ δεν έχει ιδέα για αυτό με το οποίο καταπιάνεται; Μήπως φταίει λίγο ο πονηρούλης μαγαζάτορας που προτιμάει να δώσει μικρότερο μεροκάματο και ας είναι χάλια το γκρουπ αντί να δώσει αυτο που θα έπρεπε για επαγγελματίες; Ξέρετε υπάρχει μία λαική ρήση στα Αγγλικά...if you pay peanuts, you get monkeys!!!

Οφείλουμε βέβαια να πούμε ότι και σε αυτό το χώρο υπάρχουν καλοί και σωστοί επαγγελματίες που έχουν βάλει μεράκι, γούστο, αισθητική και αγαπάνε αυτό που κάνουνε και νιώθουν περήφανοι για αυτή τη τόσο σημαντική υπηρεσία και διέξοδο από τη σκληρή πραγματικότητα που προσφέρουν...και ξέρετε κάτι....τα μαγαζιά τους είναι γεμάτα παρότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά και περνάει δύσκολα.

Peace and Love The MOMI CREW

MONDAYS NEWSLETTER

Καλημέρα σε όλους και όλες! Έχει περάσει αρκετός καιρός που δεν έχουν γίνει ανακοινώσεις και αναρτήσεις από εδώ. Ο λόγος είναι ότι ο φόρτος εργασίας δεν μου έχει αφήσει χρόνο για αυτα τα θέματα. Είναι πραγματικά μία πλήρες απασχόληση οι καθημερινές αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα και οι τελευταίες 3 περίπου εβδομάδες ήταν στούντιο, πρόβες, ενορχηστρώσεις, μαθήματα και τρεχάματα όλων των ειδών.Τέλος πάντων..

Ηθελα να θίξω ένα σημαντικότατο θέμα που απασχολεί η θα έπρεπε να απασχολεί τους μουσικούς όλων των ειδών. Το θέμα είναι η φερεγγυότητα. Φερεγγυότητα σημαίνει έχω μελετήσει αυτά που καλούμε να παίξω. Επίσης σημαίνει ότι είμαι στην ώρα μου και γνωρίζω ότι σήμερα έχω πρόβα χωρίς να χρειάζεται να μου το υπενθυμίζουν κάθε τρεις και λίγο. Φερεγγυότητα είναι να έχεις θετική διάθεση εντός και εκτός πάλκου και άσχετα αν τραβάς κάποιο ζόρι τη συγκεκριμένη μέρα. Είναι εξαιρετικά κουραστικό να χρειάζεται να γίνουν 15 τηλεφωνήματα για κάθε πρόβα. Φερεγγυότητα είναι να είσαι στο μαγαζί στην ώρα που πρέπει και να έχεις ότι χρειάζεσαι για να παίξεις. Κλασσικά λείπει το χαλάκι για να μη γλιστράν τα τύμπανα. Καλώδια, μπαταρίες και βάσεις για κιθάρες και πολύμπριζα για εφε. Αναλόγια(που είναι έτσι και αλλιώς απαραδεκτα για ροκ η τζαζ μπάντα) και μικρόφωνα για τους τραγουδιστές. Πραγματικα αναρωτιέμαι καμιά φορά πως και δεν συχαίνονται να ακουμπάνε στα χείλια τους ένα μικρόφωνο που έχει χρησιμοποιηθεί από αμέτρητους/τες τραγουδιστές/ριες με αμφίβολη στοματική υγιεινή...και κάτι τελευταίο. Όταν παίζεις τζαζ πρέπει να μοιάζεις με τζαζίστα, αν παίζεις ροκ πρέπει να μοιάζεις με ροκα, αν παίζεις μέταλ πρέπει να μοιάζεις με μεταλά. Οτι και να είναι το είδος που αντιπροσωπεύεις όμως θα πρέπει να είσαι και εσύ και τα ρούχα σου καθαρά γιατί ο κόσμος που έρχεται να σε ακούσει έχει πληρώσει ένα εισιτήριο η έχει κάνει ένα κόπο( ειδικά στις μέρες μας) για να μπορέσει να έρθει να σας ακούσει και νομίζω ότι αξίζει το σεβασμό μας. Αυτά τα λίγα ως προς τα τυπικά. Το κεφάλαιο 'πως παρουσιάζω τη μουσική μου' θα το θίξουμε σε άλλη φάση...και είναι μεγάλο κεφάλαιο.

Όσο για τη φερεγγυότητα που θα έπρεπε να επιδείξει το μαγαζί θα μιλήσουμε στο επόμενο NEWSLETTER και πιστέψτε με είναι και αυτό τεράστιο κεφάλαιο αν όχι τόμος ολόκληρος....

Peace and Love The MOMI CREW

Late Night Listening

μόλις άκουσα ένα τραγούδι, μία ερμηνεία και ένα στοίχο που με συγκλόνισαν...ακούστε το πρώτο τραγούδι, γραμμένο από δύο μετρ της ροκ της δεκαετίας του 60...the Guess Who

Peace and Love The MOMI CREW

https://youtu.be/drtZ7PmzfP8

Burton Cummings w/Randy Bachman - Undun & Laughing Live '00 Intimate and Interactive

Το ΜΟΜΙ θα ήθελε να ευχαριστήσει την Ειρήνη Κετικίδη για το τόσο ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό σεμινάριο χθες βράδυ εδώ στο χώρο μας. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε πολύ καιρό να κάνουμε κάτι τέτοιο και αισθανόμαστε ότι πλέον αλλάξαμε σελίδα και μπήκαμε σε καινούργιο δρόμο με πολλά θετικά "vibes" και ανανεωμένη ενέργεια και όρεξη. Επίσης θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε και όλους εσάς που κλέψατε από το πολύτιμο χρόνο σας και ήρθατε. Η συμμετοχή σας είναι απαραίτητη γιατί χωρίς εσάς τη σεμινάριο να κάνουμε και για ποιόν;; Μείνετε συντονισμένοι στα διάφορα δρώμενα του ΜΟΜΙ γιατί θα κάνουμε πολλά φέτος. Ευχαριστούμε και πάλι.

Peace and Love The MOMI CREW

Today is the day! 7:30 pm...be there or be square!

Irene Ketikidi coming up in...1 day!!!!

Για να μην ξεχνιόμαστε...Τετάρτη 4/11 στις 7:30 το απόγευμα η Ειρήνη Κετικίδη θα είναι εδώ στο ΜΟΜΙ και θα μας δώσει τα φώτα της. Ανυπομονούμε.

Attention all rock and metalheads

Όσοι ενδιαφέρονται να έρθουν στο σεμινάριο της Ειρήνης Κετικίδη στις 4/11 θα πρέπει να γνωρίζετε ότι οι θέσεις είναι περιορισμένες και καλό θα είναι να πάρετε ένα τηλέφωνο να κλείσετε τη θέση σας. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

ROCK ON PEOPLE!!!

Irene Ketikidi.......................Coming up on Wednesday 4/11

Κάτι επιπλέον....

Αλήθεια, γιατί τι δεκαετία του '90 γινότανε τέτοιο όργιο συναυλιών; Ήταν λόγο της οικονομικής ευμάρειας της εποχής; Ήταν ότι υπήρχαν άτομα που ρίσκαραν τη περιουσία τους για αυτό που αγαπούσαν; Θα ήθελα να σχολιάσω κάποια πράγματα για την συναυλία του BB King στο Λυκαβηττό έτσι ώστε να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης για το τότε με το σήμερα. Για όσους δεν προλάβανε να δούνε συναυλία εκεί, ήταν ένας φοβερός χώρος που χώραγε, καθιστούς και όρθιους, περίπου 7,000 θεατές. Γύρο και από πάνω από τα αμφιθεατρικά καθίσματα ήταν τα βράχια στη κορυφή του Λυκαβηττου όπου σκαρφάλωναν όσοι δεν είχαν λεφτά για εισιτήριο η όσοι από πεποίθηση δεν πλήρωναν και προτιμούσαν βραχάκια. Δεν θυμάμαι να ενοχλήθηκε ποτέ κάποιος καλλιτέχνης με αυτό το επιπλέον κοινό. Από εκεί, για πάνω από μία δεκαετία, πέρασαν τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Το "vibe" ήταν πάντα εξαιρετικό. Πως το άφησαν να σαπίσει; Ποια διαπλοκή το ήθελε νεκρό; Άλλος χώρος τέτοιος δεν υπάρχει στην Αθήνα και το ερώτημα μου είναι, γιατί αυτό το αμόρφωτο, βαθιά διαπλεκόμενο κράτος το βρίσκει προτιμότερο να γκρεμίσει από το να φτιάξει; Γιατί να μη βοηθήσει τον ιδιώτη, όχι με λεφτά αλλά με πλάτη να κάνει πραγματικότητα τη τρέλα του από τη στιγμή που είναι διατεθειμένος να τα ρισκάρει όλα;..και τώρα δείτε μερικούς αριθμούς από τη τότε συναυλία.

Δεν θυμάμαι(και αν κάποιος από εσας θυμάται ας με διορθώσει) πόσο κόστιζαν τα εισιτήρια άλλα μπορεί να ήταν κάπου στα 2,000-1,500 δραχμές. Με σημερινά δεδομένα ας πούμε 6 με 10 ευρώ! Ένας μέσος μισθός τότε ήταν περίπου 120,000 δραχμές δηλαδή 400 ευρώ! Άλλο 400 ευρώ το μήνα και μία συναυλία 10 ευρώ και άλλο 400 ευρώ το μήνα και 50 ευρώ εισιτήριο. Στις περίπου 12 συναυλίες μέσα στο δεκαπενθήμερο τότε(κάποιοι παίξανε δύο φορές όπως ο BB KING και ο BoDiddley) ήταν γεμάτο το θέατρο και γεμάτα τα βραχάκια. Όπως είπαμε και πριν, όρθιοι και καθιστοί ήταν περίπου 7,000...επί 12 ημέρες= 84,000 κομμένα εισιτήρια.....not bad at all....και μία κουβέντα για τον διοργανωτή, τον Ανδρέα Σαμούχο θέλω να πω μιας και ανασκαλίζω παρελθοντικές καταστάσεις σήμερα. Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτόν, άλλα καλά αλλά συνήθως κακά. Τον γνώριζα καλά καθώς πήγαμε στο ίδιο σχολείο αν και ήταν μεγαλύτερος μου. Έκανε λάθει και ενδεχομένως να αδίκησε και κόσμο. Εμένα ποτέ δεν με αδίκησε και πάντα προσπαθούσε να με βοηθήσει. Ηταν λάτρης της μουσικής και αυτός ξεκίνησε, για όσους θυμούνται, τις συναυλίες στο Κολέγιο Αθηνών. Μόλις κτίστηκε το Μέγαρο Μουσικής..έπαψαν και οι συναυλίες κλασσικής μουσικής στο Κολέγιο..I wonder why?? Ο Κρόνος βλέπετε ζει και βασιλεύει...

BLUES TUESDAYS

Ήρθε η στιγμή να παρουσιάσουμε ίσως τη μεγαλύτερη φυσιογνωμία των μπλουζ. Γεννήθηκε στις βαμβακοφυτείες της Ιντιανόλα του Μισισιπή αλλά κατάφερε να γίνει, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, ένας οικουμενικός και διαχρονικός Πρέσβης των μπλους και της Αφρο-Αμερικάνικης κουλτούρας γενικότερα. Επί 70 χρόνια ταξίδευε ανα τον κόσμο και μοίραζε απλόχερα τη μουσική του και τα πηγαία συναισθήματα που εκφράζονται μέσα από τα μπλουζ, πολλές φορές παίζοντας 365 ημέρες το χρόνο. Απεβίωσε στις 14 Μαίου του 2015, σε ηλικία 89 ετών και αφού αναγκάστηκε να ακυρώσει τις προγραμματισμένες συναυλίες του. Αυτά όμως είναι μόνο τα βιογραφικά του στοιχεία. Θα ήθελα να μιλήσω προσωπικά για τον άνθρωπο που η σύντομη γνωριμία μας με στιγμάτισε για πάντα και σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη. Θεωρείστε το ως ένα προσωπικό φόρο τιμής στον μέγιστο καλλιτέχνη και μέγιστο ανθρωπιστή BB King.

Το 1991 ο Ανδρέας Σαμούχος διοργάνωσε το BIC JAZZ FESTIVAL στο Θέατρο Λυκαβηττού εδώ στην Αθήνα. Σε αυτό το καταπληκτικό Θέατρο (σήμερα όπως μιλάμε έχει μείνει ένα ερείπιο, καταδικασμένο όπως τόσα άλλα πράγματα σε αυτη τη χώρα που δεν έχει σεβαστεί ποτέ τα έργα των ανθρώπων της) είμαστε μαζί με τον Στέφανο Λογοθέτη, υπεύθυνοι για όλο το backline του φεστιβάλ που θα είχε διάρκεια 15 ημερών. Ήταν μια μνημειώδες προσπάθεια καθώς συγκεντρώθηκαν μέσα στο δεκαπενθήμερο ονόματα όπως Manhattan Transfer, Wayne Shorter, Herbie Hancock, Pat Metheney, Stanley Clarke, Omar Hakim, Joe Pass, Bo Diddley, Chuck Berry, Elvin Jones, Ravi Coltrane και φυσικά ο BB King. Ήταν προγραμματισμένες 2 συναυλίες και στη πρώτη θα παίζαμε ως support ενώ στη δεύτερη θα άνοιγε τη συναυλία ο Joe Pass. Το γκρουπ μας λεγότανε PHOS και είμαστε ο Στεφανος Λογοθέτης στα τύμπανα, ο Αλέκος Αράπης μπάσο, ο Δημήτρης Συνογιάννης κιθάρα, ο Παντελής Μπενετάτος πλήκτρα, η Λένα Πετρή στη φωνή και εγώ ο Μάρκος Παπασηφάκις στη κιθάρα και στη φωνή.

Η ημέρα μας ξεκίνησε με τις γνωστές αγκαρείες προετοιμασίας της συναυλίας. Κουβαλήματα μέσα στο καυτό καλοκαιρινό ήλιο, χιλιόμετρα από καλώδια, φωτισμοί και τελικά soundcheck για εμάς αφού όταν ερχόταν ο BB θα έπρεπε να παραδώσουμε τη σκηνή σε αυτόν. Φτιάξαμε λοιπόν τον ήχο μας και πριν καλά, καλά τελειώσουμε καταφθάνει στο χώρο το πούλμαν με τον BB και το γκρουπ του. Αμέσως αφήσαμε τα όργανα μας και ετοιμαστήκαμε να κατέβουμε από τη σκηνή να καλωσορίσουμε και να χαιρετίσουμε τον άνθρωπο και τους άλλους μουσικούς. Κατέβηκε από το πούλμαν, με αυτό το τεράστιο χαμόγελο, και μας είπε," Hey boys, no need to stop, I never do soundchecks. I can't stand them"! Αυτή ήταν και η πρώτη μας γνωριμία.

Η συναυλία ξεκίνησε και κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε. Ο Λυκαβηττός ήταν γεμάτος με 7,000 κόσμο και πρέπει να πω ότι τύχαμε θερμότατης υποδοχής και μιας υπέροχης αίσθησης καθώς απολαύσαμε τη στιγμή και το εξαιρετικά θερμό κοινό.Μετά ήρθε η σειρά του BB King. Αυτό που μου έχει μείνει εκτός των άλλων, είναι η ειλικρίνεια, το πάθος και η οικουμενικότητα της μουσικής του. Δεν χρειαζόταν να μιλάει κανείς Αγγλικά για να καταλάβει το μήνυμα. Αρκούσε κανείς να κλείσει τα μάτια και να ακούσει. Η συναυλία του διήρκεσε σχεδόν 3 ώρες..μετά μας εκμυστηρεύτηκε ότι μόλις είχε κλείσει τα 65 του χρόνια!

Μετά τη παράσταση, κάθισε στο καμαρίνι του και δεχόταν κόσμο για 2 περίπου ώρες και όταν τελείωσε μας φώναξε να μας γνωρίσει όλους...κάτσαμε άλλες δύο ώρες μαζί του και μιλήσαμε για τα πάντα. Τη μουσική, τη φιλοσοφία του, το παρελθόν, το μέλλον και πολλά άλλα υπαρξιακά θέματα. Η προσωπικότητα του ήταν τόσο δυνατή που θα μπορούσα ίσως να παρομοιάσω την αίσθηση της παρουσίας του με άλλες μοναδικές μορφές της ανθρωπότητας όπως των Γκάντι η τον Δαλάι Λάμα για παράδειγμα(όχι δεν τους έχω γνωρίσει ποτέ αλλα φαντάζομαι..)Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα αλλά έχω την εικόνα στο μυαλό μου και την αίσθηση που μας άφησε που θα κουβαλάω μέσα μου μέχρι να φύγω και εγώ από αυτό τον κόσμο. Rest In Peace BB King, you may be gone but your music will live forever.

Μάρκος Παπασηφάκις Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΜΟΜΙ

Peace and Love The MOMI CREW

https://youtu.be/Pgc5bP_tlzk

bb king & eric clapton rock me baby best version

Back on track folks!!!