15/05/2026
“Δεν θα γίνει και ζωγράφος!”
Πολλοί γονείς λένε συχνά την γνωστή φράση:
«Δεν θα γίνει και ζωγράφος!»
Και φυσικά, έχουν δίκιο. Δεν χρειάζεται κάθε παιδί που ζωγραφίζει να γίνει ζωγράφος. Όπως δεν χρειάζεται κάθε παιδί που μαθαίνει αγγλικά να γίνει μεταφραστής, κάθε παιδί που κάνει κολύμβηση να γίνει Ολυμπιονίκης, ή κάθε παιδί που μαθαίνει μουσική να γίνει πιανίστας στο Μέγαρο Μουσικής.
Αλλά, περιέργως, κανείς δεν λέει:
«Μην το μάθεις αγγλικά, δεν θα γίνει και καθηγητής!»
«Μην το πας γυμναστική, δεν θα γίνει και πρωταθλητής!»
«Μην το μάθεις μουσική, δεν θα γίνει και Μότσαρτ!»
Στη ζωγραφική όμως, αυτή η ατάκα εμφανίζεται με μεγάλη ευκολία. Λες και η τέχνη είναι πολυτέλεια. Λες και η φαντασία, η ευαισθησία, η παρατηρητικότητα και η δημιουργική σκέψη είναι πράγματα δευτερεύοντα.
Η ζωγραφική όμως δεν υπάρχει μόνο για να δημιουργήσει επαγγελματίες ζωγράφους. Υπάρχει για να καλλιεργήσει την ψυχή του παιδιού. Να του μάθει να παρατηρεί, να συγκεντρώνεται, να εκφράζεται, να κάνει λάθη χωρίς φόβο, να ξαναπροσπαθεί, να εμπιστεύεται το χέρι του, το βλέμμα του και τη φαντασία του.
Μέσα από τη ζωγραφική, το παιδί δεν μαθαίνει απλώς να κρατά ένα πινέλο. Μαθαίνει να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Μαθαίνει ότι ένα πρόβλημα μπορεί να έχει πολλές λύσεις. Ότι μια γραμμή μπορεί να γίνει μορφή. Ότι ένα “λάθος” μπορεί να γίνει ιδέα. Ότι η δημιουργία θέλει υπομονή, συγκέντρωση και ελευθερία.
Και ναι, μαζί με την ψυχή του, καλλιεργείται και το ταλέντο του. Γιατί το ταλέντο δεν είναι κάτι μαγικό που απλώς υπάρχει ή δεν υπάρχει. Θέλει χώρο, χρόνο, καθοδήγηση, υλικά, ενθάρρυνση και έναν δάσκαλο που να μπορεί να δει πίσω από τη ζωγραφιά του παιδιού.
Και ας είμαστε ειλικρινείς:
Το ότι ένα παιδί δεν θα γίνει απαραίτητα ζωγράφος, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να καλλιεργήσει την καλλιτεχνική του πλευρά. Γιατί η τέχνη δεν είναι μόνο επάγγελμα. Είναι τρόπος σκέψης. Είναι παιδεία. Είναι ψυχή.
Άλλωστε, αν το δούμε και πρακτικά, υπάρχουν και επαγγελματίες καλλιτέχνες που ζουν από αυτό. Και μάλιστα, κάποιοι από εμάς, όσο κι αν ακούγεται παράξενο σε όσους λένε «δεν θα γίνει και ζωγράφος», καταφέρνουμε ως επαγγελματίες να βγάζουμε περισσότερα χρήματα από αρκετούς γονείς που υποτιμούν την τέχνη.
Οπότε ίσως το θέμα δεν είναι αν το παιδί θα γίνει ζωγράφος.
Ίσως το θέμα είναι να μην του κλείσουμε από νωρίς την πόρτα σε έναν κόσμο που μπορεί να του δώσει χαρά, έκφραση, αυτοπεποίθηση, ταλέντο και εσωτερική καλλιέργεια.
Γιατί τελικά, δεν χρειάζεται κάθε παιδί να γίνει ζωγράφος.
Χρειάζεται όμως κάθε παιδί να έχει την ευκαιρία να καλλιεργήσει την ψυχή του, τη φαντασία του και το ταλέντο του.
Δημήτριος Ν. Βραχνός
Υπεύθυνος Εργαστηρίου
KidsArt
