06/09/2024
ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ
Το έγραψα πριν χρόνια, κι ακόμα ισχύει και εμπλουτίζεται.
Ξυλομπογιες που δεν σπάνε οι μύτες. Ποτηράκια που δεν στάζουν. Ξύστρες που δεν χρειάζονται άδειασμα. Μαρκαδόροι που δεν γράφουν εκτός χαρτιού. Κι άλλα ευφάνταστα.
Μικροί άνθρωποι που μαθαίνουν στο άκοπο, το εύκολο, το άνευ λογικού αποτελέσματος. Κάθε χρόνο και μια νέα ανακάλυψη που μας πάει έντεχνα και ωραιοποιημένα όλο πιο βαθιά στο να μην παίρνουμε αποφάσεις. Στο να θαυμάζουμε το άκοπο και να το πληρώνουμε αδρά. Στο να σνομπάρουμε το απλό και την ομορφιά του.
Όταν δεν σπάνε οι μύτες, δεν μαθαίνουν να αυξομειώνουν την δύναμη του χεριού για να έχουν άλλο αποτέλεσμα στην ζωγραφιά τους. Το πόση δύναμη χρειάζεται ή δεν χρειάζεται. Τα σπρώχνουμε στο να δουλεύουν μόνο εγκεφαλικά, ξεχνώντας τα χέρια τους.
Δεν μαθαίνουν που χρειάζεται να γράφουν και που όχι. Τι είναι τέχνη, τι είναι πειραματισμός και τι ατύχημα. Δεν μαθαίνουν ότι δεν πειράζει να χυθεί ή να σπάσει γιατί θα το μαζέψω και πόσα νέα πράγματα μαθαίνει ένα παιδί μαζεύοντας. Πόσα ανακαλυφθήκαν μέσα από τα λάθη. Από νέες όψεις μέχρι και δυνατά συναισθήματα που πριν δεν θα ήξεραν τι να κάνουν.
Σαν να χάνουν την επαφή με το αληθινό.
Ο χρόνος στενεύει. Τα περιθώρια να δουν, να αποφασίσουν, να κάνουν λάθος, σβήνουν.
Μαζί και τα περιθώρια για ελεύθερη σκέψη, κριτήριο και δημιουργικότητα εικάζω!
Εξέλιξη δεν το λες αυτό. Εγώ θα επιμείνω σε αυτές τις μπογιές που αν τις "πιέσεις" σπάνε. Που σε μαθαίνουν να παίρνεις αποφάσεις και να βάζεις άλλη δύναμη κάθε φορά, ανάλογα με το αποτέλεσμα που θες ή το χαρτί που ακουμπάς. Στις ξύστρες που γεμίζουν και πρέπει να τις αδειάσεις πριν «σκάσουν» και αδειάσουν αδιακρίτως. Θα επιμείνω στην φροντίδα που χρειάζεται καθετί για να ανθίσει. Γιατί από τα μικρά κάνουμε εικόνα και τα μεγάλα.
Γιατί πουθενά στην αληθινή ζωή δεν θα βρεις τις ίδιες συνθήκες να ζωγραφίσεις. Ούτε και τους ίδιους ανθρώπους.
Καλή χρονιά οικογένειες.