06/03/2020
Ένα βιωματικό κείμενο για την ψυχολογική βία από ένα κορίτσι της "Άνοιξης"..
«Sm:)e»
Μισώ όταν κοροϊδεύουν ανθρώπους γιατί έτσι απλά θέλουν.
Το μισώ γιατί αυτοί που κοροϊδεύουν δεν είναι καλύτεροι αλλά αντιθέτως χειρότεροι. Δεν κοροϊδεύεις επειδή ο άλλος είναι διαφορετικός. Γιατί το διαφορετικό είναι υπέροχο! Έχεις κάτι που σε κάνει μοναδικό.
Αν ήμασταν όλοι ίδιοι θα ήταν όλα βαρετά… μουντά. Αλλά πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι είναι ανώτεροι. Κανονικά, αυτοί είναι στην κατώτερη βαθμίδα : τους αξιολύπητους.
Έχω ένα πράγμα να ρωτήσω τα παιδιά που κοροϊδεύουν: έχετε σκεφτεί τις συνέπειες;
Θα εξηγήσω: κοροϊδεύετε ένα άτομο και το μειώνετε, με τρομακτικές συνέπειες στη ψυχολογία του. Αυτό το παιδί μετά «καταστρέφεται» (ξέρω πως είναι, το έχω νιώσει).
Αυτό το παιδί μπορεί να αρχίσει το κάπνισμα. Μπορεί να αρχίσει να πίνει. Μερικά κορίτσια χαρακώνονται. Σίγουρα θα κλαίει.
Αλλά με διαφορά το χειρότερο: θα σκεφτεί να αυτοκτονήσει.
Και αν το κάνει πως θα νιώθετε μετά; ξέροντας ότι σκοτώσατε ένα παιδί; Αυτό είναι κάτι που θα σας δημιουργήσει ενοχές και θα κυνηγάει σε όλη σας τη ζωή.
Άλλη μια συνέπεια είναι ότι θα αποκτήσει ψύχωση με τα χόμπι του. Θα απομακρυνθεί από όλους, θα κλειστεί στον εαυτό του. Θα χάσει τη λογική του δικαίου που είχε και απλά θα σταματήσει να αισθάνεται. Δεν θα κλαίει, δεν θα πονάει, δεν θα γελάει, δεν θα αγαπάει… και έτσι το «αδειάσατε».
Αυτά τα παιδιά πάνε σε ψυχολόγους. Προσπαθούν να ξεπεράσουν την ζημιά που τους έχετε προκαλέσει.
Μερικά δεν μπορούν! Δεν ξεπερνάνε το κλάμα, τον πόνο και τους εφιάλτες. Αυτά που σιγά – σιγά το ξεπερνάνε, προσπαθούν να δώσουν στους άλλους το χαμόγελο που τους στερήσατε.
Δεν έχω απλώς γνωρίσει τέτοια παιδιά.
Είμαι ένα από αυτά. Πάω σε ψυχολόγο. Είχε βγει μια καθόλου κολακευτική φήμη για μένα. «Η τρελή που μιλάει με τα δέντρα», και από πάνω με κορόιδευαν και κάποια κορίτσια στο σχολείο. Η ψυχοπλάκωση ήταν πολύ αβάστακτο φορτίο. Αλλά συνέχιζαν να κοροϊδεύουν. Χωρίς να ξέρουν τι μου προκαλούσαν.
Αυτό το μισώ περισσότερο: όταν κοροϊδεύουν χωρίς να ξέρουν. Να μπείτε στην θέση του παιδιού, δεν μπορείτε. Αλλά αν μπαίνατε, θα βλέπατε όλες τις ζημιές που του έχετε κάνει. Δεν μπορούν, αυτές οι «πληγές» να επουλωθούν εύκολα.
Για να καταλάβετε πώς νιώθουν αυτά τα παιδιά, να μια καθημερινότητά μου ενώ αντιμετώπιζα τον ψυχολογικό πόλεμο από τα παιδιά της ηλικίας μου:
Κάθε μέρα ήταν όλο και πιο δύσκολο, να σηκωθώ από το κρεβάτι. Φοβόμουν αυτά που θα συμβούν μέσα στη μέρα. Τέλος πάντων, έβρισκα την δύναμη και περνούσα την καγκελόπορτα του σχολείου μου.
Τότε άρχιζε, και το ήξερα, ο ζωντανός εφιάλτης που ήμουν παγιδευμένη. Νόμιζαν ότι δεν τους άκουγα να με σχολιάζουν. Η εμφάνισή μου, η κάθε μου κίνηση, μπορούσε να είναι το τελικό βήμα προς τον εξευτελισμό μου ή για άλλον ένα λόγο να με σχολιάσουν. Αυτά τα «τρελή» που ψιθύριζαν όταν πέρναγα από δίπλα τους, ήταν σαν μαχαιριές στην καρδιά μου! Με κατηγορούσαν για πράγματα που δεν είχα κάνει.
Αλλά, ποιος να με πιστέψει; Πίστευα ότι δεν ανήκα εδώ πάνω στην Γη. Μου έδιναν ανώνυμα χαρτάκια που με έβριζαν. Έχανα φίλους. Οι μόνοι δίπλα μου ήταν η παρέα μου και ο κολλητός μου! Ήταν το πρότυπο ενός κολλητού. Αλλά, ήμουν μπερδεμένη, σε μία καταιγίδα από τις σκέψεις μου. Έκλαιγα, μόνη μου στις τουαλέτες και απλά αποδεχόμουν την ήττα μου.
Ο γυρισμός στο σπίτι ήταν ανακούφιση. Κλείδωνα την πόρτα του δωματίου μου καιάκουγα μουσική για ώρες. Έβλεπα ταινίες και χανόμουν στις σκέψεις μου. Με έκανε να νιώθω καλύτερα, να ξέρω ότι ήμουν κάπου που κανείς δεν παραβίαζε τα προσωπικά μου.Αν τύχαινε να βγω βόλτα, παιδιά που δεν ήξερα με έβριζαν και έβαζα τα κλάματα. Το θέμα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις και έτσι εγώ έφτασα σε σημείο να μην θέλω να πάω σχολείο. Ήξερα ότι έπρεπε να περιμένω να ξεχαστούν όλα. Αλλά ήταν βασανιστικά αργός ο χρόνος που περνούσε. Όταν τα νιώθεις αυτά και ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, χάνεις την αυτοπεποίθηση σου και αυτόματα και την αυτοεκτίμηση σου. Καταδικασμένος να ζεις στα συντρίμμια του εαυτού σου, εγκαταλείπεις κάθε ελπίδα που έχεις για καλύτερη ζωή. Ήμουν αυτό το κλαδί σε ένα δέντρο, που δεν φυτρώνει ούτε αναπτύσσεται. Σκεφτόμουν, πριν από όλα αυτά, πώς είναι να σταματήσεις να νιώθεις; Το έμαθα όταν το έπαθα η ίδια. Νιώθεις ασήμαντος. Νιώθεις άδειος.
Αυτό, όμως, που οι Περισσότεροι δεν ξέρουν, είναι ότι ένα ξερόκλαδο που δεν αναπτύσσεται μπορεί ξαφνικά να φουντώσει και να γίνει ένα δέντρο μεγαλύτερο από τα άλλα.
Στην αρχή, όλα τα παιδιά φοβούνται και δεν λένε τίποτα.
Η ψυχοπλάκωση που έχουν νιώσει τα ρίχνει πίσω. Αλλά, αν πάρουν θάρρος, έστω και λίγο, μπορούν να ισοπεδώσουν κάθε εμπόδιο. Μετά από καιρό, συνήθισα τον πόνο. Και μόλις άρχισα να συνηθίζω, άρχισα και να βαριέμαι να με μειώνουν συνέχεια. Τα καλύτερα ήρθαν.
Μετά από ένα συμβάν την ώρα της ζωγραφικής, η δασκάλα των Καλλιτεχνικών με κάλεσε στο γραφείο των καθηγητών. Και έτσι, πλαντάζοντας στο κλάμα, είπα μπροστά σε όλους τους καθηγητές ΟΛΗ την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Μόλις είχα αποκτήσει τους πιο δυνατούς συμμάχους. Την επόμενη μέρα, τα πράγματα ήταν κατά ένα τρόπο πιο ήρεμα. Ο καιρός πέρασε και το όλο θέμα άρχισε να ξεχνιέται. Μετά από καιρό, όλα έγιναν καλύτερα.» Και όντως. Απέκτησα περισσότερους φίλους, έγινα κοινωνική, αγάπησα τον εαυτό μου και πάνω από όλα, είχα αυτοπεποίθηση.
Τώρα είμαι στο ευχάριστο σημείο να σας πω ότι λατρεύω τη ζωή μου. Έχασα κιλά, προσπαθώ να ανεβάσω τους βαθμούς μου και απομάκρυνα άτομα που μου είχαν συμπεριφερθεί άσχημα.
Μετά από όλα αυτά, έμαθα ότι πρέπει να σέβεσαι και να αγαπάς τον εαυτό σου.
Θέλω για την βοήθειά τους να ευχαριστήσω εγκάρδια:
Τους γονείς μου, για την κατανόηση τους. Τους φίλους μου για την συμπαράσταση. Την ψυχολόγο μου, που με βοήθησε να ξεπεράσω τα πάντα και να ξαναβρώ το χαμόγελό μου.
Την διπλανή μου, που μου είπε πάντα να χαμογελάω και να αγνοώ τις βρισιές. Και τέλος, το κορίτσι που με ενθάρρυνε να πάω στους καθηγητές και μου έδωσε το θάρρος που χρειαζόταν να το κάνω… και δεν την ήξερα καν. Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω όσα παιδιά άκουσαν την φήμη και δεν με έκριναν πριν με γνωρίσουν.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !!!
Η συμβουλή μου στα παιδιά που αντιμετωπίζουν την κοροϊδία των συμμαθητών τους και εγκαταλείπουν τις ελπίδες τους, είναι η εξής: Βρείτε θάρρος και ζητήστε βοήθεια από κάποιον ενήλικα. Ξέρω μπορεί να ντρέπεστε να παραδεχτείτε ότι χρειάζεστε βοήθεια ή φοβάστε την αντίδραση των παιδιών που σας κοροϊδεύουν. Αλλά, υπόσχομαι ότι όλα θα καλυτερεύσουν αν το πείτε. Ό,τι είδος bullying (σωματικό , ψυχολογικό, ηλεκτρονικό κτλ.)και αν αντιμετωπίζετε, ο ενήλικας που θα απευθυνθείτε θα σας βοηθήσει και με το παραπάνω. Και αν κάποιος αναφέρει ένα παρατσούκλι που σας φώναζαν παλιά και σας έκανε να νιώθετε άσχημα, να ξέρετε ότι αν κλάψετε δεν πειράζει. Απλά έχετε κουραστεί να το κρατάτε μέσα σας. Οπότε κλάψτε, εκτονωθείτε! Γιατί και εγώ αυτό έκανα μια φορά. Θα σου βγει αυθόρμητα, οπότε άστο. Θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Άλλη συμβουλή είναι να ζωγραφίσεις ένα :) στο χέρι σου (ή σε ένα τετράδιο) όποτε νιώθεις άσχημα ή κλαις. Στο τέλος του μήνα, μέτρησε πόσα είναι ζωγραφισμένα. Και μετά το αγαπημένο μου κομμάτι: προσπάθησε να κάνεις τον εαυτό σου να νιώσει καλά. Κάντε κάτι που σας κάνει να νιώθετε ωραία. Μην κάνετε όμως ποτέ για κανένα λόγο, κακό στον εαυτό σας ή κάτι που θα μετανιώσετε.
Μην ξεχνάτε αυτό που θα σας πω: «Sm:)e»
Α.Λ.
μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου
