11/10/2022
"Η ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΙΩΤΙΣΣΑ ΦΡΑΣΙΚΛΕΙΑ
Το έτος 1972, οι αρχαιολόγοι Ευθύμος Μαστροκώστας και Ευάγγελος Κακαβογιάννης ανασκάπτοντας την μεσογείτικη γη έφεραν στο φως δυο αριστουργήματα της αρχαίας Ελληνικής τέχνης. Τα γλυπτά της Φρασίκλειας και του Κούρου. Η Μερέντα που βρέθηκαν τα γλυπτά είναι βουνό των Μεσογείων, ανάμεσα στις μεσογείτικες πόλεις Μαρκόπουλο, Καλύβια Θορικού, Πόρτο Ράφτη και Κουβαρά. Το όνομά της οφείλεται σε παραφθορά της ονομασίας του παρακείμενου αρχαίου Αθηναϊκού δήμου, της Μυρρινούντας. Τα δύο εκπάγλου καλλονής αγάλματα θεωρούνται από τα ωραιότερα δείγματα αρχαϊκής γλυπτικής. Οι αρχαιολόγοι και το συνεργεία της ανασκαφής έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν βρέθηκαν μπροστά στα δύο αριστουργήματα....
Όλα ξεκίνησαν το έτος 1968 όταν ανακαλύφθηκε τυχαία μια αρχαία μαρμάρινη επιγραφή τοποθετημένη ως οικοδομικό υλικό στην εκκλησία της Παναγία της Μερέντας, στο ομώνυμο βουνό, κοντά στο Πόρτο Ράφτη. Η επιγραφή αποκολλήθηκε από την εκκλησία και μεταφέρθηκε στην αρχαιολογική υπηρεσία για μελέτη. Οι αρχαιολόγοι διαπίστωσαν πως επρόκειτο για τη βάση ενός αγάλματος που ανέφερε: «Μνήμα της Φρασίκλειας, θα καλούμαι κόρη για πάντα, αφού αντί για γάμο οι θεοί αυτό το όνομα μου όρισαν». Η ανακάλυψη της επιγραφής ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσουν ανασκαφές στην περιοχή που έφεραν στο φως σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα....
Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1972, ο αρχαιολόγος Ευθύμος Μαστροκώστας και ο βοηθός του Ευάγγελος Κακαβογιάννης ανακάλυψαν σε βάθος 200 μέτρων, σε έναν λάκκο 1,95 Χ 0,90 μ. έναν μαρμάρινο κούρο και το άγαλμα μιας κόρης τοποθετημένα αντικριστά, σε κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο. Και τα δύο γλυπτά, από μάρμαρο Πάρου, είναι έργα του Αριστίωνα και χρονολογούνται μεταξύ 540 και 530 π.Χ. Η Φρασίκλεια έχει ύψος 1,79 μ. χωρίς την βάση ενώ ο κούρος ύψος 1,89 μ. Σώζονται χρωστικά υπολείμματα που δείχνουν την άλλοτε πολύχρωμη εμφάνισή της ενώ τα κοσμήματα που φέρει δηλώνουν κόρη από πλούσια οικογένεια.
Πιθανολογείται ότι ο Κούρος και η Κόρη ενταφιάστηκαν το 480 – 490 πΧ στην δήμο Μυρρινούντα της αρχαίας Μεσογαίας, λίγο πριν από την εισβολή των Περσών. Ήταν μια τακτική που ακολουθούσαν οι Αθηναίοι σε περιόδους πολέμων όταν αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την πόλη: έκρυβαν πολύτιμα αντικείμενα ώστε να μην τα καταστρέψουν οι εισβολείς και να τα βρουν οι ίδιοι αν και όταν επιστρέψουν. Τα γλυπτά ανασύρθηκαν σε αρκετά καλή κατάσταση αλλά εικάζεται ότι όποιος τα έθαψε, τα σήκωσε βιαστικά από τη θέση τους και άθελά του έσπασε τα άκρα....
Το άγαλμα της Φρασίκλειας που είναι επιτύμβιο μνημείο, είναι από τα ωραιότερα δείγματα του τύπου της κόρης της αρχαϊκής γλυπτικής. Ξεχωρίζει για την καλή κατάσταση διατήρησης και το ζωγραφικό διάκοσμο του, που σώζεται σε αρκετά σημεία. Η γυναικεία μορφή έχει ραδινό εφηβικό σώμα και λεπτά χαρακτηριστικά. Απεικονίζεται σε μετωπική στάση και ντυμένη με μακρύ χιτώνα, που φέρει εγχάρακτα και ζωγραφισμένα κοσμήματα. Με το δεξί χέρι ανασηκώνει το χιτώνα στο πλάι και με το αριστερό κρατάει ένα μπουμπούκι λωτού μπροστά στο στήθος. Τα μαλλιά της είναι περίτεχνα χτενισμένα, φέρουν στεφάνι διακοσμημένο με άνθη, ενώ η κεφαλή και τα χέρια στολίζονται με πλούσια κοσμήματα."
