19/04/2026
Για την #Μυρτώ.
Κείμενο της συναδέλφου Papadeli Sophia:
"Νομικά, στα 18, βάζουμε μια γραμμή και λέμε: «εδώ αρχίζει η ενήλικη ζωή». Είναι καθαρό, είναι βολικό, είναι ανακουφιστικό για όλους μας να πιστεύουμε ότι από εκεί και πέρα ο άνθρωπος «ξέρει». Κι όμως, βαθιά μέσα στον εγκέφαλο, τίποτα δεν λειτουργεί τόσο απότομα, τίποτα δεν υπακούει σε ημερομηνίες και νόμους. Ο , εκείνο το κομμάτι που μας βοηθά να σταματάμε πριν κάνουμε το λάθος, να ζυγίζουμε τον κίνδυνο, NA ΛΕΜΕ ΟΧΙ ενώ όλοι γύρω λένε ναι, συνεχίζει να χτίζεται, αθόρυβα, μέχρι τα 24-25. Σαν ένα σπίτι που φαίνεται έτοιμο απ’ έξω, αλλά μέσα του ακόμα τοποθετούνται τα θεμέλια που θα κρατήσουν όλο το βάρος.
Και τότε αρχίζουμε να βλέπουμε αλλιώς εκείνη την ηλικία. Όχι σαν μια στιγμή ολοκλήρωσης, αλλά σαν μια γέφυρα. Γιατί στα 18 και στα 19 μπορείς να καταλάβεις τι είναι σωστό και τι λάθος- να το δεις, να το σκεφτείς, να το αναγνωρίσεις. Αλλά δεν έχεις πάντα τη δύναμη να το εφαρμόσεις τη στιγμή που όλα γύρω σου γίνονται πιο δυνατά από σένα. Τη στιγμή που η παρέα σε τραβά, που η ένταση ανεβαίνει, που το #ανήκω γίνεται πιο δυνατό από το προστατεύομαι. Εκεί που το συναίσθημα φωνάζει και η λογική ψιθυρίζει και δεν έχει ακόμη μάθει να φωνάζει κι αυτή.
Γιατί σε αυτή την ηλικία το συναισθηματικό σύστημα είναι πιο ζωντανό, πιο διεκδικητικό, πιο έτοιμο να σε παρασύρει. Η ανάγκη για ένταση, για αποδοχή, για εμπειρία, δεν είναι απλώς επιλογή· είναι βιολογία. Και το #φρένο, αυτό το τόσο πολύτιμο κομμάτι που μας κρατά, που μας λέει ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΩΡΑ, δεν έχει ακόμη αποκτήσει τη δύναμη που θα έχει λίγα χρόνια μετά. Κι έτσι, δεν είναι ότι δεν ξέρεις. Είναι ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ πάντα να σταματήσεις τον εαυτό σου τη στιγμή που πρέπει.
Κι εδώ είναι που χρειάζεται να σταθούμε με ειλικρίνεια, χωρίς να απλοποιούμε, χωρίς να βιαζόμαστε να κατηγορήσουμε για να νιώσουμε ασφαλείς. Ναι, ένας #19χρονος δεν είναι παιδί. Έχει ευθύνη, έχει επίγνωση, έχει επιλογές. Αλλά δεν είναι και πλήρως ώριμος ενήλικας. Είναι ένας άνθρωπος , με έναν εγκέφαλο που ακόμη διαμορφώνεται, που ακόμη μαθαίνει να αντέχει την πίεση, να διαχειρίζεται τον κίνδυνο, να προστατεύει τον εαυτό του όταν όλα μέσα και γύρω του κινούνται πιο γρήγορα από όσο μπορεί να ελέγξει.
Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο να αποδεχτούμε: ότι δεν μπορούμε να χωρέσουμε την ανθρώπινη ανάπτυξη σε μια λέξη όπως #ενήλικας. Ότι δεν είναι όλα θέμα επιλογής, ούτε όλα θέμα ευθύνης όπως την εννοούμε. Είναι και . Είναι και ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ. Είναι και θέμα ενός εγκεφάλου που, όσο κι αν θέλουμε να τον θεωρήσουμε έτοιμο, συνεχίζει να μαθαίνει πώς να προστατεύει αυτόν που τον κουβαλά.
Και ίσως, αν το δούμε έτσι, να αλλάξει κάτι μέσα μας. Όχι για να μειώσουμε την ευθύνη, αλλά για να μεγαλώσουμε την κ α τ α ν ό η σ η. Γιατί μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να προστατεύσουμε - όχι ελέγχοντας, αλλά καταλαβαίνοντας."
