The Kids Society - Elina Mavropoulou

Home
Greece
Kozáni
The Kids Society - Elina Mavropoulou

Για γονείς και παιδιά out-of-the-box
Από την Ελίνα Μαυροπούλου, Νηπιαγωγό με μεταπτυχιακό στην Εκπαιδευτική Ηγεσία
(1)

Τι είναι το The Kids Society;

Το The Kids Society είναι η σελίδα που θα βρείτε απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που αφορούν την διαπαιδαγώγηση ενός νηπίου. Δημιουργήθηκε στις αρχές της δεύτερης καραντίνας (Νοέμβριος 2020) με σκοπό να προτείνει δραστηριότητες αλλά και να βοηθήσει τους γονείς, όπως εσείς να περάσουν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους. Τα tips που ανεβαίνουν σε αυτή τη σελίδα έχουν πάντα γνώμονα την ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού με ενσυναίσθηση και με σεβασμό στο αναπτυξιακό στάδιο στο όποιο βρίσκεται. Εύχομαι ό,τι ανεβαίνει να βάζει ένα μικρό λιθαράκι στην καλυτέρευση της καθημερινότητα τη δική σας και του παιδιού σας.

Ποιος κρύβεται πίσω από το project The Kids Society;

Είμαι η Ελίνα Μαυροπούλου και είμαι νηπιαγωγός. Κατά την διάρκεια των σπουδών μου με απασχόλησε ιδιαίτερα το πως θα βοηθήσω τα παιδιά να αναπτυχθούν πλήρως, με ενσυναίσθηση και υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτή τη στιγμή παράλληλα με τη σελίδα η οποία υπάρχει σε Facebook, Instagram και Tik Tok (.society) πραγματοποιώ τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στην Εκπαιδευτική Διοίκηση και Ηγεσία, ενώ ταυτόχρονα δεν σταματώ να επιμορφώνομαι σε θέματα θετικής διαπαιδαγώγησης, παιδοψυχολογίας και τεχνών στην εκπαίδευση.

28/08/2026

Συνέχεια άρθρα επί άρθρων "Τι είναι και τι δεν είναι Montessori", "Tι λέμε και τι δε λέμε στη Montessori", Monte...sorry αλλά έλεος κάπου! Αν ήξερε η Montessori τι έχει κυκλοφορήσει στο όνομα της, θα έβγαινε από τον τάφο της.

Φτάνει το φθηνό marketing, για να γεμίσει η τσέπη μερικών.

21/08/2026

Διακοπές με παιδιά ή χωρίς;

08/08/2026

Απλά ρωτάω...εσύ τι λες;

03/08/2026

Τελικά πόσα καλοκαίρια έχεις; Πάρε χάρτι και μολύβι (και κομπιουτεράκι) να τα υπολογίσουμε :Ρ

14/07/2026

Πιστεύω ακράνδαντα ότι οι πίνακες επιβράβευσης είναι μια τρύπα στο νερό.

Ναι ξέρω κάθε φορά που το παιδί σου αρνείται να φάει φακές για παράδειγμα, του τάζεις παγωτό, παιδική χαρά, δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και αμέσως το βλέπεις να τρώει τις κουταλιές τρεις-τρεις. Αρά πιστεύεις ότι πέτυχε, αφού το παιδί καθάρισε το πιάτο. Είναι όμως έτσι;

Αν δεις τη μεγάλη εικόνα, όμως η επιβράβευση είναι μια τρύπα στο νερό*, γιατί κάποια στιγμή το παιδί θα βρεί μόνο του πού κρύβεις τα παγωτά ή ποια αυτοκόλλητα χρησιμοποιείς και θα παίρνει μόνο του το βραβείο ή ακόμα-ακόμα καθώς μεγαλώνει θα κάνει διαπραγματεύσεις π.χ.: θέλω 2 παγωτίνια αντί για 1, για να φάω τις φακές. Οπότε το κίνητρο που του δίνεις τώρα θα χάσει τη δύναμη του. Άσε που να συνδέεις τη χαρά με γλυκό και την καταπίεση με κάτι που το παιδί σου θες να έχει στη διατροφή του όπως τις φακές μεγαλώνοντας θα έχει περισσότερες αρνητικές συνέπειες από όσες νομίζεις.

Αντί λοιπόν να βασίζεσαι σε γλυκά ή αυτοκολλητάκια για να κάνει αυτό που θες γιατί λοιπόν να μην προσπαθήσεις να του δώσεις να καταλάβει γιατί αυτό που ζητάς είναι το καλύτερο για εκείνο;

Υ.Γ. Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις. Οι πίνακες επιβράβευσης έχουν αξία κάποιες φορές όταν θέτουμε μια ολοκαίνουργια ρουτίνα (π.χ. εκπαίδευση τουαλέτας) ή σε παιδιά που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού, όπου η οπτικοποίηση είναι απαραίτητη. Για τη καθημερινότητα όμως; Είναι απλώς μια παγίδα.

09/07/2026

Επειδή βλέπω συνέχεια βίντεο που μιλούν για αυτοπεποίθηση πάμε να τα βάλουμε σε σειρά 😉

07/07/2026

«Έχει ξεφύγει η κατάσταση στις παιδικές χαρές
Οι περισσότεροι κάθονται στο παγκάκι πιάνουν το κουτσομπολιό και αφήνουν τα βλαστάρια τους να ξεσπούν, να χτυπούν, να τσιρίζουν, να αρπάζουν…
Και κάποιους αν τους πεις κάτι σου λένε «Έλα μωρέ παιδί είναι» Ξεφύσηξε αγανακτισμένη…

Και έρχομαι εγώ ως Νηπιαγωγός να πω τα εξής:

Καταλαβαίνω ότι η παιδική χαρά είναι μια στιγμή ξεγνοιασιάς, όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για εμάς τους μεγάλους. Τα παιδιά παίζουν για λίγο ελεύθερα, μόνα τους και εμείς μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα.

Από την αλλή για τα παιδιά η παιδική χαρά είναι ένα πεδίο εξάσκησης. Εκεί καλούνται να εφαρμόσουν όσα μαθαίνουν στο σπίτι και στο νηπιαγωγείο: να περιμένουν τη σειρά τους, να διαχειριστούν τον θυμό τους όταν κάποιος τους χαλάσει το παιχνίδι, να ζητήσουν κάτι ευγενικά.

Ο αυτοέλεγχος και η ενσυναίσθηση σε αυτές τις ηλικίες (3-6 ετών) δεν είναι έμφυτα. Είναι δεξιότητες υπό κατασκευή. Όσο κουρασμένοι κι αν είμαστε ως ενήλικες στο τέλος της ημέρας, η διακριτική ( το τονίζω, όχι να τα καπελώνουμε) αλλά ενεργή παρουσία μας είναι απαραίτητη.

Τα παιδιά χρειάζονται τη δική μας καθοδήγηση τη στιγμή της σύγκρουσης για να βρουν τις σωστές λέξεις και να κατανοήσουν τα όρια του άλλου.

Μόνο έτσι η παιδική χαρά, μπορεί να είναι όντως χαρά για όλους.

Εσυ που έφτασες ως αυτή τη γραμμή τι πιστεύεις ;

06/07/2026

Ακούω πολλούς γονείς κάθε καλοκαίρι να αγχώνονται για το αν θα καταφέρουν να βγάλουν την πάνα.

Και η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι βοηθάει.

Κάτι που χαλιά δεν υπάρχουν, οπότε και να συμβεί ατύχημα έχεις να καθαρίσεις μόνο τα ρούχα και το πάτωμα.

Κάτι που τα παιδιά ζεσταίνονται με την πάνα οπότε, θα δροσιστεί και το ποπουδακι τους.

Κάτι που έχετε περισσότερο χρόνο μαζι, οπότε λες βουρ πάμε να τη βγάλουμε.

Και τελικά το παιδί κάνει το ένα ατύχημα πίσω από το άλλο, πιέζεστε όλοι και αγχώνεστε. Με αποτέλεσμα, το παιδί να γίνεται αυτοκόλλητο με την πάνα.

Γιατί κανεις δε σου είπε ότι η εκπαίδευση τουαλέτας δεν έχει εποχή. Η σωστή εποχή είναι όταν το παιδί είναι έτοιμο.

Και όταν λέμε είναι έτοιμο εννοούμε:
-Κρύβεται για να κάνει την ανάγκη του
-Μένει στεγνό για πάνω 2-3 ώρες
-Δείχνει ενδιαφέρον για την τουαλέτα

Γιατί όμως να είστε όλοι μέσα στο άγχος όταν μπορείτε να ξεφορτωθείτε τις πάνες και να γίνει το παιδί επιτέλους ανεξάρτητο στον δικό σας χρόνο;

Σκέψου πως θα ήταν αν :

🌸Το παιδί σου καταλαβαίνει το σώμα του και παει μόνο του τουαλέτα.

🌸Το βλέπεις μέρα με τη μέρα να γίνεται ανεξάρτητο και να λέει « πάω τουαλέτα όπως οι μεγάλοι»

🌸Νιώθεις σιγουριά πως ακόμα και να συμβεί πισογυρισμα γνωρίζεις πως να το χειριστείς.

Μετά το Σεμινάριο «Πώς να βοηθήσεις το παιδί σου να βγάλει την πανα, χωρίς πίεση» με τον εργοθεραπευτή Πέτρο Χαλκίτη

ξέρεις:

✨Πότε το παιδί σου είναι πραγματικά έτοιμο να βγάλει την πάνα
✨Πώς χτίζεται η συνεργασία χωρίς πίεση
✨Τι να κάνεις όταν το παιδί «δεν κάθεται» ή κρατιέται

Μαγνητοσκοπημένο για να το δεις στον δικό σου χρόνο με την άνεση σου και με σημειώσεις για να ανατρέχεις όποτε θες.

Γράψε τη λέξη πάνα στα σχόλια και σου στέλνω πληροφορίες μέχρι να πεις κύμινο ή βρες τον σύνδεσμο στο πρώτο σχόλιο

04/07/2026

Κι όμως είναι φυσιολογικό τα παιδιά να χτυπούν.
(Και πριν "με πάρεις με τις πέτρες" άσε με να σου εξηγήσω τι εννοώ)

Ακούω πολύ συχνά από γονείς "το παιδί μου χτυπάει και δεν το δείχνει να το νοιάζει που οι άλλοι πονανε".

Και ξέρω ότι αναρωτιεσαι πώς γίνεται να χτυπάει αφού δεν το έχει δει ποτέ από το σπιτι. Και σκέφτεσαι ότι κάτι έχεις κάνει λάθος με αυτό το παιδι.

Πριν πανικοβληθείς, η ερώτηση-κλειδί εδώ είναι μία: Τι ηλικία έχει;

Γιατί τα παιδιά κάτω των 4 ετών δεν χτυπάνε γιατί είναι επιθετικά. Τα πράγματά είναι πολύ διαφορετικά.

Ο προμετωπιαίος λοβός (το φρένο του εγκεφάλου) στα παιδιά 2 και 3 ετών είναι ακόμα υπό κατασκευή. Όταν ένα παιδί αυτής της ηλικίας θυμώσει ή υπερδιεγερθεί, το σώμα του «πατάει γκάζι» πριν προλάβει να σκεφτεί. Tο σπρώξιμο ή το να απλώσει χέρι είναι μια άμεση εκτόνωση της ενέργειας που νιώθει εκείνη τη στιγμή.

Τα παιδιά κάτω των 4 ετών δυσκολεύονται να καταλάβουν ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν δικά τους, ξεχωριστά συναισθήματα και σώματα που πονούν όπως τα δικά τους. Είναι εγωκεντρικά (με την επιστημονική έννοια του όρου)

Εκείνη τη στιγμή το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να φροντίσεις για την ασφάλεια όλων και του δικού σου παιδιού και των άλλων, απομακρύνοντας το από τον «τόπο του εγκλήματος» Όχι κήρυγμα. Όχι ένα ξερό «δε χτυπάμε»

Μην ξεχνάς ότι τα παιδιά δε γεννιούνται ξέροντας πώς να διαχειρίζονται τα μεγάλα τους συναισθήματα. Χρειάζονται χρόνο χκαι κυρίως, έναν ψύχραιμο ενήλικα δίπλα τους να τους δείξει τον τρόπο, όταν είναι ήρεμα και έτοιμα να μάθουν.

Έχεις νιώσει ποτέ αυτές τις ενοχές μετά από ένα τέτοιο περιστατικό;

03/07/2026

Ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε με τους άλλους ανθρώπους σήμερα έχει να κάνει με το πώς μάθαμε να συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά. Τι κάναμε για να «επιβιώσουμε».

Όταν μπήκα στο τμήμα Νηπιαγωγών στα Ιωάννινα νόμιζα, ότι απλά πήγαινα να μάθω πώς να συμπεριφέρομαι στα παιδιά της νηπιακής ηλικίας και πώς να βοηθήσω να εξερευνούν τον κόσμο.

Όσο περνούσε ο καιρός, καταλάβαινα κάτι άλλο. Ότι μαθαίνοντας για τη θεωρία του Δεσμού, τα αναπτυξιακά στάδια κλπ, καταλάβαινα καλύτερα πώς λειτουργώ εγώ.

Ο τρόπος που σκεφτόμουν και σχετιζόμουν με τους άλλους είχε να κάνει με την παιδική μου ηλικία σε μεγάλο βαθμό.

Δε λέω ότι η σχολή με «θεράπευσε», ίσα-ίσα που ακόμα και τη στιγμή που γράφω αυτήν την ανάρτηση κάνω ψυχοθεραπεία. Αλλά ναι, κατά κάποιον τρόπο λειτούργησε ανακουφιστικά.

Για μένα πλέον όταν ακούω ότι ένα παιδί δυσκολεύεται ή ακόμα εγώ δυσκολεύομαι με ένα παιδί, σκέφτομαι πως έχω ένα γρίφο να λύσω για να να «μεγαλώσουμε» παρέα.

Τα παιδιά πάντα θα δοκιμάζουν τα όρια. Το θέμα είναι πως αντιμετωπίζουμε εμείς τη δύσκολη συμπεριφορά.

Εμένα πάντως μου αρέσει να λύνω γρίφους…

Address

Kozáni

Website

http://thekidssociety.gr/

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when The Kids Society - Elina Mavropoulou posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The School

Send a message to The Kids Society - Elina Mavropoulou:

Want your school to be the top-listed School/college in Kozáni?