15/03/2025
Ο κύριος Γιάννης δεν μένει πια εδώ. Έτσι κι αλλιώς είχε επιλέξει πολλά χρόνια τώρα έναν κόσμο πιο υψηλό από τον δικό μας, αυτόν της μουσικής.
Ο κύριος Γιάννης δεν έβρισκε νόημα στην κοινωνική καταξίωση και στις πολλές συναναστροφές. Αφιερωνόταν με πάθος στη μουσική και στη διδασκαλία της.
Ο κύριος Γιάννης θαύμαζε τους μεγάλους συνθέτες, τον Μπετόβεν και τον Μότσαρτ. Όμως την ώρα της χορωδίας μας μάθαινε Κερκυραϊκές καντάδες και στα γλέντια πάντα ζητούσε το “Αλήτη μ’είπες μια βραδιά”.
Ο κύριος Γιάννης αγαπούσε τα ζώα. Τα σκυλιά του που πάντα είχε τις φωτογραφίες τους στο Ωδείο, τις γάτες της αυλής που σε όλες είχε βγάλει ονόματα, μα ακόμα και τα περιστέρια που έβαινε κάθε τόσο να τα ταΐσει.
Ο κύριος Γιάννης είχε πολλούς μαθητές και τους είχε όλους σαν παιδιά του. Γι’ αυτούς άνοιγε πάντα το σπίτι του και τους μαγείρευε ό,τι είχε στην κουζίνα. Κι έτσι η αυλή γέμιζε με κόσμο, με γέλια και με μουσικές.
Ο κύριος Γιάννης ξεχνούσε τα ονόματά μας. Γι’αυτό μας έβγαζε αστεία παρατσούκλια: “η βλάχα”, “η Άση”, “ο Μαυροθανάσης”.
Ο κύριος Γιάννης δεν μιλούσε πολύ, ό,τι είχε να πει μας το έλεγε με το βλέμμα του, άλλοτε αυστηρό και στρυφνό, και άλλοτε λαμπερό και γεμάτο αγάπη.
Ο κύριος Γιάννης έφυγε προχθές το απόγευμα, τόσο απλά και ήσυχα όσο έζησε, μα και τόσο ξαφνικά όσο μπαίνει μια παύση στη μουσική.
Κύριε Γιάννη για μας δεν έχεις φύγει, θα ζεις για πάντα μέσα στη μουσική που μας έμαθες και στα τραγούδια που λέγαμε μαζί.