01/10/2026
1 Οκτωβρίου, σήμερα η σχολή μας έχει γενέθλια!
Κοιτάζοντας τις παλιές αφίσες, είναι δύσκολο να μη χαμογελάσεις.
Άλλες εποχές.
Άλλα σχέδια.
Άλλοι χώροι.
Άλλοι άνθρωποι.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά… εμείς.
Το Aikido Kalamata Dojo γεννήθηκε με μια πολύ απλή επιθυμία: να υπάρχει Aikido στην Καλαμάτα. Όχι απλώς σαν μια δραστηριότητα μερικών ωρών την εβδομάδα, αλλά σαν κάτι που θα μπορούσε σιγά σιγά να γίνει κομμάτι της ζωής αυτής της πόλης.
Στην αρχή δεν είχαμε δικό μας dojo.
Ξεκινήσαμε χωρίς δικό μας χώρο, φιλοξενούμενοι σε άλλες σχολές και αίθουσες, προσπαθώντας βήμα βήμα να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας στην Καλαμάτα.
Είχαμε όμως διάθεση.
Και πολλή αγάπη για το Aikido.
Με τα χρόνια ήρθαν μαθητές, φίλοι, δάσκαλοι, σεμινάρια, ταξίδια, εξετάσεις, ατελείωτες ώρες πάνω στο tatami και φυσικά… αμέτρητες πτώσεις και σηκώματα.
Το 2015 κάναμε ένα μεγάλο βήμα.
Αποκτήσαμε το δικό μας dojo.
Για πρώτη φορά υπήρχε ένας χώρος που μπορούσαμε πραγματικά να αποκαλούμε σπίτι μας.
Ένας χώρος που με τον καιρό γέμισε ιδρώτα, γέλια, απογοητεύσεις, επιτυχίες, συζητήσεις, φιλίες και χιλιάδες ώρες προπόνησης.
Και από την πόρτα του πέρασαν άνθρωποι κάθε ηλικίας.
Παιδάκια τεσσάρων ετών που έκαναν τις πρώτες τους τούμπες πάνω στο tatami.
Έφηβοι.
Ενήλικες που δοκίμαζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους μια πολεμική τέχνη.
Και άνθρωποι κοντά στα εβδομήντα που μας θύμιζαν ότι η ανάγκη να μαθαίνεις και να κινείσαι δεν έχει ηλικία.
Κάποιοι έμειναν για λίγο.
Κάποιοι για χρόνια.
Κάποιοι έφυγαν και ξαναγύρισαν.
Και κάποιοι μπορεί σήμερα να βρίσκονται πολύ μακριά από την Καλαμάτα.
Όλοι όμως άφησαν κάτι πίσω τους.
Και όλοι αποτελούν ένα μικρό κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Ύστερα ήρθε ο Covid.
Το dojo έκλεισε.
Το tatami έμεινε άδειο.
Και για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια, όλα σταμάτησαν.
Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά στην προπόνηση, όταν χάνεις την ισορροπία σου έχεις δύο επιλογές:
ή μένεις κάτω,
ή σηκώνεσαι και ξεκινάς ξανά.
Εμείς επιλέξαμε να σηκωθούμε.
Κάναμε επανεκκίνηση.
Και συνεχίσαμε.
Όχι όμως ακριβώς από εκεί που είχαμε σταματήσει.
Γιατί μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια άλλαξε και το ίδιο μας το Aikido.
Αναζητήσαμε.
Δοκιμάσαμε.
Αμφισβητήσαμε.
Κάναμε λάθη.
Αλλάξαμε απόψεις.
Κοιτάξαμε έξω από τα στενά όρια της δικής μας τέχνης και προσπαθήσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τι κάνουμε και —κυρίως— γιατί το κάνουμε.
Κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα πράγματα που σήμερα αμφισβητούμε.
Κάποτε προπονούμασταν με τρόπους που σήμερα έχουμε αλλάξει.
Και πιθανότατα, σε δέκα χρόνια από τώρα, θα κοιτάζουμε τη σημερινή μας προπόνηση και θα βλέπουμε πράγματα που θα θέλουμε πάλι να αλλάξουμε.
Και αυτό είναι καλό.
Γιατί για εμάς η παράδοση δεν σημαίνει να αντιγράφεις το παρελθόν.
Σημαίνει να το σέβεσαι αρκετά ώστε να συνεχίζεις να το ψάχνεις.
Σήμερα προσπαθούμε να καλλιεργούμε ένα Aikido ζωντανό, λειτουργικό και σύγχρονο. Ένα Aikido που δεν φοβάται να δοκιμαστεί, να αμφισβητηθεί και να μάθει ακόμη και από άλλες πολεμικές τέχνες — χωρίς να χάνει την ταυτότητα και τις αξίες που μας έκαναν να το αγαπήσουμε εξαρχής.
Γιατί ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια, ένα πράγμα έχει γίνει ακόμη πιο ξεκάθαρο:
δεν προσπαθούμε απλώς να μάθουμε Aikido.
Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι μπορεί πραγματικά να μας διδάξει.
Για το σώμα μας.
Για τον φόβο μας.
Για την ισορροπία μας.
Για τη σύγκρουση.
Για τους ανθρώπους γύρω μας.
Και τελικά για εμάς τους ίδιους.
Και ίσως αυτός να ήταν πάντα ο πραγματικός στόχος.
Να κάνουμε το Aikido κάτι περισσότερο από μια προπόνηση.
Έναν τρόπο ζωής στην πόλη της Καλαμάτας.
Σήμερα λοιπόν δεν γιορτάζουμε μόνο τα γενέθλια μιας σχολής.
Γιορτάζουμε όλους εκείνους που έστρωσαν μαζί μας ένα tatami.
Όλους όσοι έκαναν μαζί μας ένα ikkyo.
Όλους όσοι έπεσαν και ξανασηκώθηκαν.
Όλους όσοι δίδαξαν κάτι σε εμάς και όλους εκείνους στους οποίους ίσως καταφέραμε κι εμείς να διδάξουμε κάτι.
Γιορτάζουμε τις παλιές αφίσες που σήμερα μας φαίνονται λίγο παράξενες.
Τα πρώτα σεμινάρια.
Τα ταξίδια.
Τις εξετάσεις.
Τα γεμάτα tatami.
Αλλά και τα άδεια.
Τα εύκολα και τα δύσκολα.
Γιατί όλα αυτά μαζί έφτιαξαν αυτό που είμαστε σήμερα.
Και η αναζήτηση συνεχίζεται.
Με την ίδια περιέργεια.
Με την ίδια αγάπη.
Και με την ίδια διάθεση να σηκωθούμε άλλη μία φορά από το tatami και να δοκιμάσουμε ξανά.
Χρόνια πολλά, Aikido Kalamata Dojo!!!
Και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι υπήρξαν και υπάρχουν μέρος αυτής της διαδρομής.
Η ιστορία συνεχίζεται.
Poetry in motion.
