18/10/2023
Η Παναγία εισοδεύουσα στο ναό.
Τι να σκεφτεί κανείς για την πράξη αυτή,
πως να σταθεί απέναντι στο μικρό κοριτσάκι;
Άφηνε τα παιχνίδια της, πεταμένα στο δωμάτιό της,
ξεχνούσε το τόπι και τις αυτοσχέδιες κούκλες,
ό,τι τελικά στο σπίτι χρησιμοποιούσε για να παίξει.
Δεν ήταν για κείνη ο κόσμος των παιδιών,
είχε μεγαλώσει πρόωρα και είχε ωριμάσει ανέλπιστα.
Δεν γνώριζε πως τα δικά της παιχνίδια
ήταν τα φτερά των αγγέλων
και ο καπνός του θυμιάματος,
ήταν τα υφάσματα της Κιβωτού
και οι σκιές των Χερουβείμ που την φυλούσαν.
Άφηνε την αγκαλιά της μάνας της,
εκείνης της ευλογημένης Άννας,
άφηνε τον ζεστό της κόρφο και τα ρούχα εκείνα
που μύριζαν μαμά
και της έδιναν την σιγουριά να ξεφεύγει όσα την τρόμαζαν.
Θα γινόταν εκείνη μάνα όλου του κόσμου,
και θα την γνώριζαν όχι Μαρία,
μα Παναγία,
θα την φώναζαν Θεοτόκο
και θα τις εμπιστευόταν τους καημούς τους οι άνθρωποι.
Θα 'ταν ο δικός της κόρφος λιμάνι όλων
και τα δικά της ρούχα,
μπλέ εσωφόρι
για την ανθρώπινη φύση που την χαρακτήριζε
και κόκκινο πανωφόρι
για την θεότητα που εγκολπώθηκε,
που θα παρείχαν την ασφάλεια
σε όποιον κρεμόταν από πάνω της.
Άφηνε την φιγούρα του Ιωακείμ,
εκείνου του λατρεμένου πατέρα,
που έφευγε την αυγή όταν ο ήλιος ασήμωνε τα πάντα,
και επέστρεφε σπίτι
όταν έγερνε στα σιτοχώραφα.
Θα γινόταν εκείνη το όργανο του Πατέρα,
Εκείνου που έστειλε τον Υιό Του να σώσει το πλάσμα Του,
που Τον ύψωσαν στον Σταυρό και Τον έγειραν στον τάφο.
Θα στεκόταν απέναντι στο θέλημα του Πατέρα
και θα έγερνε γλυκά και ταπεινά το κεφάλι της,
να πει "γεννηθήτω το θέλημά Σου",
κάνε με όργανο του δικού Σου σχεδίου.
Άφηνε τον κόσμο της γενιάς της,
της φυλής της,
πριν καλά καλά τον γνωρίσει,
πριν μάθει τι σημαίνει "εκ φυλής Δαβίδ",
τι τιμή έκρυβε και πόσο σπουδαίο ήταν αυτό το όνομα.
Για να ανήκει πια στην ανθρωπότητα,
να σπάσει κάθε περιοριστικό δεσμό
και να ξανοιχτεί στην αιωνιότητα,
να ανήκει στον έναν και μοναδικό λαό του Θεού,
στους Χριστιανούς,
σε εκείνους που θα υπερβούν κάθε εθνική ταυτότητα
και θα αγκαλιάσουν κάθε ετερότητα!
Δεν εισόδευσε απλά στο Ναό του Σολομώντα.
Τα τρυφερά ποδαράκια της
δεν ακουμπούσαν ανάλαφρα μόνο
τις κρύες πλάκες των σκαλιών.
χάραζαν τα χνάρια της σωτηρίας του ανθρώπου.
Η μικροσκοπική φιγούρα της
δεν έμπαινε στον ισραηλιτικό ναό,
εισερχόταν στον καθεδρικό ναό της Θείας Οικονομίας.
Δεν συντελούνταν απλά ένας αποχωρισμός,
ούτε μια αφιέρωση.
Σφυρηλατούνταν η ελευθερία
της συνέργειας Θεού και ανθρώπου!!
Για να πούμε ψάλλοντας σε λίγες μέρες το αποτέλεσμα-γεγονός:
Χριστός γεννάται!! Δοξάσατε!
