13/04/2024
Some Old British facts...
⛪️ Οι άνθρωποι στην Αγγλία του Μεσαίωνα συνήθιζαν να παντρεύονται τον Ιούνιο, επειδή έκαναν το ετήσιο μπάνιο τους τον Μάιο και εξακολουθούσαν να είναι καθαροί μέχρι τον Ιούνιο.
💐 Από τον φόβο μήπως είχαν αρχίσει λίγο να μυρίζουν, ωστόσο, οι νύφες κουβαλούσαν ένα μπουκέτο λουλούδια, ώστε καλύψουν τη μυρωδιά του σώματος.
Πρόκειται για το έθιμο με την ανθοδέσμη της νύφης, που συνεχίζεται έως σήμερα.
🛀 Τα λουτρά αποτελούνταν από μια μεγάλη μπανιέρα γεμάτη με ζεστό νερό.
Ο άντρας του σπιτιού είχε το προνόμιο του ωραίου καθαρού νερού, μετά όλοι οι άλλοι γιοι και άντρες, μετά οι γυναίκες και τέλος τα παιδιά. Τελευταία από όλα τα μωρά.
Μέχρι τότε το νερό ήταν τόσο βρώμικο που μπορούσες να χάσεις κάποιον μέσα σε αυτό… εξ ου και η αγγλική ρήση:
«Don’t throw the baby out with the Bath water!» (Μην πετάς το μωρό έξω με το νερό του μπάνιου!)
🛖 Τα σπίτια είχαν αχυροσκεπές - χοντρά άχυρα, χωρίς ξύλα από κάτω. Ήταν το ιδανικό μέρος για να ζεσταθούν κάποια ζώα, έτσι όλες οι γάτες και άλλα μικρά ζώα (ποντίκια, ζωύφια κλπ) έβρισκαν καταφύγιο στη στέγη.
Όταν έβρεχε, γλιστρούσε και συχνά γλιστρούσαν και τα ζώα και έπεφταν από την οροφή, με αποτέλεσμα τον ιδιωματισμό:
“It’s raining cats and dogs.” (Βρέχει γάτες και σκύλους).
🛌 Γενικά έπεφταν διάφορα από το ταβάνι, οπότε δημιουργείτο πραγματικό πρόβλημα, ειδικά στην κρεβατοκάμαρα, όπου τα ζωύφια ή τα περιττώματα λέρωναν το ωραίο καθαρό κρεβάτι τους.
Γι αυτο έβαλαν μεγάλους στύλους στις γωνίες του κρεβατιού και ένα σεντόνι από πάνω, το οποίο παρείχε προστασία.
Έτσι δημιουργήθηκαν τα κρεβάτια με ουρανό.
Το πάτωμα ήταν χωμάτινο.
Μόνο οι πλούσιοι είχαν κάτι άλλο εκτός από βρώμικο χώμα, κάτι που οδήγησε τους ανθρώπους να επινοήσουν τη φράση «dirt poor».
🏚 Οι πλούσιοι είχαν δάπεδα από σχιστόλιθο, που γλιστρούσαν το χειμώνα, όταν ήταν βρεγμένα. Έτσι άπλωναν άχυρο στο πάτωμα για να μην γλιστρούν.
Καθώς περνούσε ο χειμώνας, πρόσθεταν περισσότερο άχυρο ώσπου, όταν άνοιγες την πόρτα, άρχιζε να πέφτει απέξω.
Ένα κομμάτι ξύλο τοποθετήθηκε στην είσοδο, δημιουργώντας ένα κατώφλι "threshold" (όπου thresh=άχυρο & hold=το ξύλο που το συγκρατούσε).
🍲 Εκείνα τα παλιά χρόνια μαγείρευαν στην κουζίνα με μια κατσαρόλα που κρεμόταν πάντα πάνω από τη φωτιά.
Κάθε μέρα άναβαν τη φωτιά και πρόσθεταν πράγματα στην κατσαρόλα.
Έτρωγαν κυρίως λαχανικά και σπανιότερα κρέας.
Έτρωγαν στιφάδο για βραδινό, αφήνοντας τα υπολείμματα στην κατσαρόλα να κρυώσουν όλη τη νύχτα και την επομένη προσέθεταν τα υλικά της επόμενης μέρας.
🍲 Μερικές φορές η κατσαρόλα είχε φαγητό που ήταν εκεί για αρκετό καιρό και δημιουργήθηκε η ρήση:
Peas, porridge hot,
peas, porridge cold,
peas, porridge in the pot,
nine days old.”
«Μπιζέλια, χυλός ζεστός - μπιζέλια, χυλός κρύος, - μπιζέλια, χυλός στην κατσαρόλα, - εννέα ημερών».
🍗 Όποτε κατάφερναν να αποκτήσουν χοιρινό κρέας, ένιωθαν πολύ ξεχωριστοί.
Όταν έρχονταν επισκέπτες, κρεμούσαν σε κοινή θέα το μπέικον τους με καμάρι.
Ήταν ένα σημάδι πλούτου όταν ένας άντρας μπορούσε να «φέρει στο σπίτι το μπέικον».
Έκοβαν λίγο για να το μοιραστούν με τους καλεσμένους και καθόντουσαν όλοι γύρω και «μασούσαν το λίπος».
🥣 Όσοι είχαν χρήματα είχαν πιάτα από κασσίτερο.
Τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε οξύ προκαλούσαν την έκχυση μέρους του μολύβδου στα τρόφιμα, προκαλώντας θάνατο από δηλητηρίαση από μόλυβδο.
Αυτό συνέβαινε πιο συχνά με τις ντομάτες, έτσι για τα επόμενα 400 περίπου χρόνια, οι ντομάτες θεωρούνταν δηλητηριώδεις.
🥖 Το ψωμί χωριζόταν ανάλογα με το status.
Οι εργάτες έπαιρναν τον καμένο πάτο του καρβελιού,
η οικογένεια έπαιρνε τη μέση
και οι επισκέπτες έπαιρναν την «κόρα» από πάνω.
🍺 Για να πιούν μπύρα ή ουίσκι χρησιμοποιούσαν κύπελλα μολύβδου.
Ο συνδυασμός τους ενίοτε οδηγούσε σε κώμα για 1-2 μέρες.
Σε σημείο, όπως κείτονταν πεσμένοι στον δρόμο, να τους θεωρούν νεκρούς και να τους ετοιμάζουν για ταφή...
⚰️ Τους άπλωναν στο τραπέζι της κουζίνας για μερικές μέρες και η οικογένεια μαζευόταν, έτρωγε κι έπινε και περίμενε να δει αν θα ξυπνούσαν, δημιουργώντας το έθιμο της αγρυπνίας του νεκρού.
🛢 Χρησιμοποιούσαν ούρα για να σκουραίνουν τα δέρματα των ζώων, έτσι οι οικογένειες συνήθιζαν να ουρούν σε ένα σκεύος, το οποίο μια φορά την ημέρα το πήγαιναν και το πουλούσαν στο βυρσοδεψείο. Αυτοί που έκαναν αυτό για να επιβιώσουν, ονομάζονταν «p**s poor».
Αλλά χειρότεροι κι από αυτούς ήταν οι πιο φτωχοί, που δεν είχαν καν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν αυτό το σκεύος:
“They didn’t have a pot to p**s in” (δεν είχαν έναν κουβά για να ουρήσουν» και ήταν οι χαμηλότεροι από τους χαμηλούς.
Αναλογιστείτε σε τι συνθήκες ζούσαν οι άνθρωποι τότε.
Μερικά γεγονότα για το 1500:
🎚 Στην Αγγλία η θνησιμότητα ήταν υψηλή, τα νεκροταφεία γεμάτα και οι ντόπιοι άρχισαν να ξεμένουν από χώρο για να θάψουν τους ανθρώπους τους.
Έκαναν λοιπόν εκταφή και τοποθετούσαν τα οστά σε οστεοφυλάκιο για να ξαναχρησιμοποιήσουν τον τάφο.
Κάποτε, ανοίγοντας αυτά τα φέρετρα, 1 φορά στις 25, βρίσκονταν να έχουν ίχνη από γρατσουνιές στο εσωτερικό συνειδητοποιώντας ότι είχαν θάψει τους ανθρώπους ζωντανούς.
Γι αυτό άρχισαν να δένουν ένα κορδόνι στον καρπό του πτώματος, το οποίο έβγαινε από το φέρετρο, πάνω από το έδαφος και δενόταν με μία καμπάνα.
Έπρεπε να υπάρχει κάποιος έξω στο νεκροταφείο όλη τη νύχτα (η βάρδια του νεκροταφείου) για να ακούσει την καμπάνα.
Με αυτόν τον τρόπο κάποιος θα μπορούσε να σωθεί, από το χτύπημα της καμπάνας, ο επονομαζόμενος νεκρός κουδουνιστής.
Αυτή είναι η αλήθεια της Αγγλίας του μεσαίωνα.
Είπε κανείς ότι η Ιστορία είναι βαρετή;
🎨 Vincent van
Από Mario Athenian Gogh, Facts Britannica
