10/09/2026
BRAVO FOR FINALLY DOING YOUR JOB!
Having been born and raised in Canada, I grew up with a rather strange expectation from public authorities:
THEY WERE EXPECTED TO DO THEIR JOBS.
Schools and gymnasiums were routinely cleaned, maintained, inspected and repainted. Repairs were addressed. Facilities were expected to be safe and functional. School boards and local authorities were expected to PLAN AHEAD, IDENTIFY NEEDS AND DEAL WITH THEM BEFORE CHILDREN WERE PLACED IN INADEQUATE CONDITIONS.
Nothing particularly heroic about any of that.
It was called PUBLIC RESPONSIBILITY.
Here in Greece — and particularly in Athens — I continue to be genuinely fascinated by a completely different concept of public administration:
DO THE JOB EVENTUALLY, PHOTOGRAPH YOURSELF DOING IT, ISSUE A PRESS RELEASE, POST IT ON SOCIAL MEDIA AND THEN WAIT FOR THE APPLAUSE.
A school is repainted?
ANNOUNCEMENT!
A gymnasium is repaired?
PHOTOGRAPHS!
A playground is maintained?
PRESS RELEASE!
A park is cleaned?
PUBLIC CONGRATULATIONS!
A road is finally repaired?
APPARENTLY, ANOTHER GREAT ACHIEVEMENT HAS BEEN ACCOMPLISHED!
And naturally, the politicians and officials involved are presented as though they have personally performed some extraordinary act of public generosity.
Really?
Let's remember something rather fundamental:
YOU DID NOT BUILD A MONUMENT.
YOU DID NOT PERSONALLY DONATE THE MONEY.
YOU DID NOT PERFORM A MIRACLE.
YOU DID YOUR JOB.
And you did it with TAXPAYERS' MONEY.
The money of the very citizens who have every right to expect their schools, roads, parks, playgrounds and public facilities to be maintained WITHOUT HAVING TO APPLAUD THE PEOPLE RESPONSIBLE FOR MAINTAINING THEM.
Perhaps we should stop confusing GOVERNANCE WITH PUBLICITY.
Because there is a very important difference between:
“WE HAVE BUILT SOMETHING NEW FOR OUR COMMUNITY.”
and
“WE HAVE FINALLY MAINTAINED SOMETHING THAT HAS BEEN DETERIORATING UNDER OUR RESPONSIBILITY.”
Where I was raised, we inaugurated and celebrated the CONSTRUCTION OF A NEW SCHOOL.
We did not organise a media campaign because someone had finally painted the walls of an existing one.
That was called MAINTENANCE.
Not an achievement.
Not a political triumph.
Not a personal favour to the community.
MAINTENANCE.
And then we have the annual September surprise:
SCHOOLS NEED TEACHERS.
Who could possibly have predicted this astonishing development?
September arrives — and suddenly there are vacancies.
October arrives — and there are still vacancies.
Sometimes even later, schools are desperately searching for teachers.
Apparently, nobody thought to ask the rather complicated question:
“HOW MANY TEACHERS WILL OUR SCHOOLS REQUIRE WHEN THE NEW SCHOOL YEAR BEGINS?”
One might reasonably assume that staffing needs could be assessed BEFORE THE PREVIOUS SCHOOL YEAR ENDED, vacancies identified during the summer, recruitment completed and schools prepared to open properly in September.
But that would require something terribly demanding:
PLANNING AHEAD.
And perhaps planning is simply not as photogenic as standing in front of a freshly painted building for the cameras.
Because apparently, in today's version of public administration, it is far more important to LOOK AS THOUGH SOMETHING IS BEING DONE than to ensure that everything has actually been planned, maintained and completed properly in the first place.
This is not about political parties.
It is about a POLITICAL CULTURE.
A culture in which the ordinary responsibilities of public office are packaged as accomplishments; where taxpayers are expected to be grateful for services they have already paid for; and where basic maintenance becomes a photo opportunity rather than evidence of competent, continuous administration.
CITIZENS DO NOT NEED POLITICIANS TO CONGRATULATE THEMSELVES FOR SPENDING CITIZENS' MONEY.
They need authorities WHO ANTICIPATE PROBLEMS, PLAN PROPERLY, MAINTAIN INFRASTRUCTURE CONTINUOUSLY, STAFF SCHOOLS ADEQUATELY AND PROVIDE SAFE, FUNCTIONAL PUBLIC FACILITIES without the drama, the fanfare and the endless self-congratulation.
So yes…
BRAVO. 👏
Bravo for repainting the school.
Bravo for repairing the playground.
Bravo for maintaining the park.
Bravo for fixing the road.
Bravo for finally doing what you were elected, appointed and paid to do.
TRULY EXTRAORDINARY.
But perhaps let's reserve the ceremonies, the banners, the cameras and the congratulations for something genuinely worthy of celebration.
LIKE BUILDING A NEW SCHOOL.
Now that would be an achievement.
Until then, perhaps we could simply call it what it is:
DOING YOUR JOB. 🙏😇🙏
*************************************************************
ΜΠΡΑΒΟ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ!
Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στον Καναδά, μεγάλωσα με μια μάλλον… παράξενη αντίληψη για το τι περιμένει κανείς από τις δημόσιες αρχές:
ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ.
Τα σχολεία και τα γυμναστήρια καθαρίζονταν, συντηρούνταν, βάφονταν και ελέγχονταν τακτικά. Οι επισκευές γίνονταν όταν χρειάζονταν. Οι εγκαταστάσεις έπρεπε να είναι ασφαλείς και λειτουργικές. Οι σχολικές επιτροπές και οι αρμόδιες αρχές όφειλαν να ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΡΙΝ ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΝΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
Τίποτα ιδιαίτερα ηρωικό μέχρι εδώ.
Ονομαζόταν ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΥΘΥΝΗ.
Εδώ στην Ελλάδα — και ιδιαίτερα στην Αθήνα — εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι από μια εντελώς διαφορετική αντίληψη της δημόσιας διοίκησης:
ΚΑΝΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ, ΒΓΑΛΕ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ, ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΟ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.
Βάφτηκε ένα σχολείο;
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!
Επισκευάστηκε ένα γυμναστήριο;
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!
Συντηρήθηκε μια παιδική χαρά;
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ!
Καθαρίστηκε ένα πάρκο;
ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΟΘΕΩΣΗ!
Επισκευάστηκε επιτέλους ένας δρόμος;
ΆΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΘΛΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ!
Και φυσικά, οι αρμόδιοι πολιτικοί και παράγοντες παρουσιάζονται περίπου σαν να έκαναν προσωπικά κάποια σπουδαία δωρεά στην κοινωνία.
ΣΥΓΓΝΩΜΗ… ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;
Ας θυμηθούμε κάτι μάλλον βασικό:
ΔΕΝ ΧΤΙΣΑΤΕ ΜΝΗΜΕΙΟ.
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΑΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΑΣ.
ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΚΑΠΟΙΟ ΘΑΥΜΑ.
ΚΑΝΑΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ.
Και μάλιστα ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ.
Με τα χρήματα των ίδιων πολιτών οι οποίοι έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν τα σχολεία, οι δρόμοι, τα πάρκα, οι παιδικές χαρές και όλες οι δημόσιες εγκαταστάσεις να συντηρούνται ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ.
Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να σταματήσουμε να συγχέουμε τη ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ.
Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:
«ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΑΜΕ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ.»
και στο:
«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ.»
Εκεί όπου μεγάλωσα, εγκαινιάζαμε και γιορτάζαμε την ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΝΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ.
Δεν οργανώναμε επικοινωνιακή εκστρατεία επειδή κάποιος αποφάσισε, μετά από χρόνια, να βάψει το ήδη υπάρχον.
Αυτό λεγόταν ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ.
Όχι επίτευγμα.
Όχι πολιτικός θρίαμβος.
Όχι προσωπική προσφορά προς την κοινωνία.
ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ.
Και μετά έχουμε και την ετήσια έκπληξη του Σεπτεμβρίου:
ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ!
Ποιος θα μπορούσε άραγε να το είχε προβλέψει;
Έρχεται ο Σεπτέμβριος — και ξαφνικά υπάρχουν κενά.
Έρχεται ο Οκτώβριος — και τα κενά παραμένουν.
Και κάποιες φορές, ακόμη και αργότερα, τα σχολεία εξακολουθούν να ψάχνουν απεγνωσμένα εκπαιδευτικούς.
Προφανώς κανείς δεν σκέφτηκε να θέσει το εξαιρετικά δύσκολο ερώτημα:
«ΠΟΣΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ;»
Θα μπορούσε, βέβαια, κάποιος να υποθέσει ότι οι ανάγκες σε προσωπικό θα μπορούσαν να καταγραφούν ΠΡΙΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ Η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ, να εντοπιστούν εγκαίρως τα κενά, να γίνει ο απαραίτητος προγραμματισμός μέσα στο καλοκαίρι και τα σχολεία να είναι έτοιμα και επαρκώς στελεχωμένα τον Σεπτέμβριο.
Αλλά αυτό απαιτεί κάτι πραγματικά απαιτητικό:
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ.
Και μάλλον ο προγραμματισμός δεν είναι τόσο… φωτογενής όσο μια ωραία φωτογραφία μπροστά από έναν φρεσκοβαμμένο τοίχο.
Γιατί φαίνεται πως, σε αυτή την εκδοχή της δημόσιας διοίκησης, έχει μεγαλύτερη σημασία ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ παρά να έχει πράγματι σχεδιαστεί, οργανωθεί και ολοκληρωθεί σωστά εξαρχής.
Και όχι — αυτό δεν αφορά ένα συγκεκριμένο κόμμα.
Αφορά μια ολόκληρη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ.
Μια νοοτροπία όπου οι αυτονόητες υποχρεώσεις της δημόσιας διοίκησης παρουσιάζονται ως μεγάλα επιτεύγματα· όπου ο φορολογούμενος καλείται ουσιαστικά να αισθάνεται ευγνωμοσύνη για υπηρεσίες που ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΠΛΗΡΩΣΕΙ· και όπου η στοιχειώδης συντήρηση μετατρέπεται σε ευκαιρία πολιτικής προβολής, αντί να αποτελεί αυτονόητη ένδειξη συνεχούς, υπεύθυνης και αποτελεσματικής διοίκησης.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ ΞΟΔΕΥΟΥΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.
Χρειάζονται αρχές που ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ, ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΕΓΚΑΙΡΩΣ, ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΤΙΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ, ΣΤΕΛΕΧΩΝΟΥΝ ΕΠΑΡΚΩΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΥΝ ΑΣΦΑΛΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ — χωρίς δράματα, χωρίς υπερβολές, χωρίς πανηγυρισμούς και χωρίς αδιάκοπη αυτοπροβολή.
Οπότε ναι…
ΜΠΡΑΒΟ. 👏
Μπράβο που βάψατε το σχολείο.
Μπράβο που επισκευάσατε την παιδική χαρά.
Μπράβο που συντηρήσατε το πάρκο.
Μπράβο που επισκευάσατε τον δρόμο.
Μπράβο που, επιτέλους, κάνατε αυτό για το οποίο εκλεχθήκατε, διοριστήκατε και πληρώνεστε.
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ.
Ίσως, όμως, την επόμενη φορά να κρατήσουμε τις τελετές, τα πανό, τις κάμερες, τα δελτία Τύπου και τα συγχαρητήρια για κάτι που αξίζει πραγματικά να γιορταστεί.
ΌΠΩΣ, ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΝΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ.
Αυτό, πράγματι, θα ήταν επίτευγμα.
Μέχρι τότε, ας το αποκαλούμε απλώς με το σωστό του όνομα:
ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ. 🙏😇🙏
