Maria Maganari Yoga

μια Μαρία, από τις εκατομμύρια Μαρίες επί Γης.

Όμως, όπως και όλες αυτές οι Μαρίες, έχω σκάψει τη δική μου γραμμή στην παλάμη του κόσμου
κι έτσι διαφέρω -κατά πολύ- από τη Μαρία Αντουανέτα, τη Μαρία Κάλας ή τη Μαρία Μοντεσσόρι.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν κυρίως η Μαρία…που κλαίει.
Ναι, ήταν και είναι το δυνατό μου σημείο. Κλαίω εύκολα αλλά όχι όμορφα,
κλαίω όταν είμαι χαρούμενη πολύ και απόλυτα θλιμμένη.
Όταν με πνίγει το δίκιο κλαίω αλλά και όταν έχω άδικο επίσης.
Είμαι γενικά μια Μαρία που, μια αγαπημένη δασκάλα με βάφτισε drama queen
και δεν αποποιήθηκα ποτέ τον τίτλο. Γιατί είναι αληθινός.

Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων, που πρέπει πάση θυσία να περάσουν
μέσα από τη φωτιά, για να βεβαιωθούν πως καίει, που οπωσδήποτε χρειάζεται να βιώσουν
τις συνέπειες για να δεχθούν πως έγινε λάθος. Έχω πράξει λάθη πολλά και κομπάζω για όλα.
Έχω περάσει και μέσα από κάμποσες πυρκαγιές , έκαψα τη γούνα μου -χμ, η Μάρω η αλεπού
ίσως είναι μια κοντινή στο προφίλ μου Μαρία τελικά- , έκλαψα -εννοείται- και βγήκα καμαρωτή
και τσουρουφλισμένη να αναγεννηθώ.

Δεν πρόκειται για καμία ηρωική πράξη. Ο καθένας θα έκανε ακριβώς όσα έχω κάνει κι εγώ
– ο καθένας που έχει αγωνία, περιέργεια να δει τι επιφυλάσσει παρακάτω αυτή η ζωή .

Πέρα από τα δάκρυα, έχω και μια μεγάλη αδυναμία στις λέξεις. Οι λέξεις είναι το παιχνίδι μου,
στα χείλη και στις γραμμές των τετραδίων. Και αν κάποιες μπερδεύονται στο στόμα,
με τη γραφή τις ξεχωρίζω, τις τοποθετώ και αναπροσαρμόζω ώστε να σε μπερδέψουν
ή και να σε κρατήσουν εδώ.

Γράφω λιγότερο από όσο θα ήθελα. Αλλά σε όσα θα γράψω, θα βρεις την κάπως παράδοξη φύση μου.
Δεν έχω να κάνω εντυπωσιακές δηλώσεις ή να μοιραστώ αποφθέγματα, έχω μόνο να κεράσω
σύνθετα κυρίως συναισθήματα και σκέψεις που αν είσαι τυχερός θα μοιάζουν με τα δικά σου,
οπότε κάτι θα καταλάβεις. Αν όχι , θα βρίσεις και θα πας παρακάτω -δεν είμαι εγώ η τρεΛή
που ψάχνεις (το τρελή με ένα Λάμδα;.. και ήμουν σίγουρη για τα δύο!)

Η μουσική. Η μουσική, οι νότες , οι υφέσεις και οι διέσεις, είναι επίσης κομμάτι μου.
Με όλο το “δράμα” φυσικά που αυτές κουβαλούν και όλη τη λύτρωση που μπορούν να φέρουν.
Όλο και κάπου θα με πάρει το αυτί σου να μουρμουράω, κυρίως σε τόνους σοπράνο
αλλά με μπάσο συναίσθημα , μελωδίες που δεν συνδέονται μεταξύ τους – ή μήπως συνδέονται;-
για να απορείς πώς μπορώ ταυτόχρονα να μελετάω την Ανατολή και να τραγουδάω τη Δύση.
Ένα σαντούρι κι ένα πιάνο καμαρώνουν μέσα στη σάλα μου. Εγώ τραγουδώ ανάμεσα στα δύο πως,
η ζωή βρίσκεται ανάμεσα, σε αυτά που είπες και τραγούδησες και σε αυτά που δεν θα ξεστομίσεις
ποτέ. Ανάμεσα στο πιάνο και στο σαντούρι, εκεί θα με βρεις.

Το σώμα τελικά, ένα μουσικό μου όργανο- ΤΟ μουσικό όργανο-, όπως διέταξε ένας μεγάλος
Δάσκαλος πολλά χρόνια πριν *. Μέσα από αυτό συνεχίζω και ολοκληρώνω το τραγούδι μου
στον κόσμο ετούτο. Πάνω σε ένα στρώμα με ιδιαίτερη υφή, άλλοτε τραχιά και άλλοτε από βελούδο,
μόλις 1 και κάτι τετραγωνικά πάνω στο έδαφος, ιδρώνω και αγανακτώ για να μου αποδείξω πως,
τίποτα δεν αποδεικνύεται. Αυτό ΔΕΝ το λένε Γιόγκα, αυτό είναι κάτι που τη θυμίζει.
Οπότε, δεν θα σου πω ψέμματα, απέχω αρκετά από το προφίλ της μεγάλης Δασκάλας.
Μπορώ να σου προτείνω ό,τι δοκίμασα , ότι πέτυχε και ότι απέτυχε. Αυτό είναι η Γιόγκα για μένα
έτσι κι αλλιώς. Μια σειρά από αποτυχημένες προσπάθειες να βρεις τον Εαυτό για μία και μόνο
πετυχημένη στιγμή που θα τον νιώσεις.

Και αυτή η στιγμή είναι αρκετή για να αρχίσεις τις αποτυχίες ξανά.

Και τα κλάματα.

Και τα γράμματα.

Και τις μουσικές. (Κατά τα άλλα, η Μαρία ζει στο Χαιδάρι και διδάσκει Γιόγκα στη σχολή της Siddhi Yoga Shala. Είναι υπεύθυνη σπουδών του προγράμματος Garuda Kids Yoga Teacher Training.

Είναι μητέρα του Ανδρέα (10 ετών) και του Γιώργου (8 ετών) και συμπορεύεται με τον Κώστα
τα τελευταία 15 χρόνια στην οικογένεια, στις δυσκολίες και στις επιτυχίες. Στον ελεύθερο χρόνο της,
…ψάχνει να βρει ελέυθερο χρόνο.)

*B.K.S Iyengar: “Yoga Is Like Music: The Rhythm of the Body, the Melody of the Mind and the Harmony of the Soul,
create the Symphony of Life.”
----------------------------------------------------------------------------------------------------

So, this is a NON CV note. It’s all I try to remember and all I manage to verify constantly , checking the relevance, the connection, the truth. I am a Maria , among billions of Marias on Earth. However, I have dug my own line on the palm of this world , so I differ – greatly – from Maria Antoinette , Maria Kallas or Maria Montessori�

Since I remember my self , I have always been the .. “weeping” Maria . Yes, crying fearless has always been my “talent”. I cry easily , but not beautifully , I cry when I am happy or totally angry and upset. When I fight for my right I cry , but I also cry when I am wrong. In general, I am a “Drama Queen” Maria -this is how a beloved Teacher -also called Maria- once “baptized” me . And this title I never renounced it, as it perfectly fits. I belong to this category of human beings that should pass through the fire , at any cost, to make sure that …. it burns ; that should experience the consequences to accept that a mistake has been done. I committed a lot of mistakes and I crow about them all. I have been through conflagrations , I burnt my fur – like the Sly Fox Maria of all Greek fairy tales ( hm… this Maria suites me better than others� ) – I cried – of course!!- and I finally walked out jaunty and seared to regenerate. I am no hero, these are no feats. Everybody would do exactly what I have done till now – everybody who is curious and anxious to see what life reserves for later. Beyond tears , I adore the Words. Words are my game on the lips but also on the lines of the notebooks. And if some of them often get stuck in the mouth , writing helps me distinguish them , place and adjust them so that they either confuse you or keep you close to me . I write less than I would like to . But among these I write , you will find my peculiar nature. I have no impressive statements to make or precious quotes to share. I can only treat you complicated feelings and thoughts that, if you are lucky enough , they will look like yours, so you will figure something out. If not, you will curse and go ahead – I am not the freak you are looking for. Music and the notes , be-mols and sharps, are also a part of me – with all the drama they carry of course and all redemption they could bring. You will luckily overhear me murmur , mostly in soprano tone but with a bass feeling , melodies that have no connection – or do they have?? And you will wonder , how can I study East stories and sing West fairytales at the same time …

A santour and a piano stand proud in my Shala. I sing somewhere in between those two that , life is among all songs that you sang and those you never spelled out. Between the Piano and the Santour, this is where you will find me. Last but not least, a music instrument – THE music instrument , as a great teacher ordered a long long time ago * . Through the body I keep on and integrate my song on this world. On a mat with a special texture, sometimes rough , sometimes velvet , only 1 square meter or so on the gound, I sweat and get outraged to prove , that nothing can be proved. This is NO YOGA, but something like it . So I am not going to lie to you , I am far from the profile of a great Teacher . I can suggest what I have tried , what worked and what failed. This is Yoga for me anyway . A series of failed attempts to find the Self , for one and only successful instant that you will feel It. This instant, this moment is enough to start failing again…

and start Weeping

and Writing…

and Singing again…

(Apart from these, Maria lives in Haidari , a suburb of Athens . She teaches Yoga in her studio Siddhi Yoga Shala . She is the Director of studies for the Garuda Kids Yoga Teacher Training

She is the mother of Andreas (10) and George (8) and she goes together, hand by hand , the last 16 years with Kostas , through difficulties and successes . In her free time … she looks for Free Time…)