Σχολή Οδηγών Λευτέρης Απόστολου

08/03/2026

ΣΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕ ΤΗΝ ΥΒΡΙ, ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ. Ο ΠΙΟ ΑΛΑΖΟΝΑΣ. Ο ΠΙΟ ΑΣΕΒΗΣ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΑΒΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ, ΕΤΡΩΓΕ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ.
ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ.
Η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ.
Η ΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ.
Η ΑΝΑΠΟΔΗ ΣΚΕΨΗ.
Η ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΣΙΤΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ.
ΣΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ ΓΕΜΙΖΑΝ ΤΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ, ΓΕΛΟΥΣΑΝ, ΧΛΕΥΑΖΑΝ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΤΙ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ.
ΗΤΑΝ ΣΙΓΟΥΡΟΙ.
ΗΤΑΝ ΑΝΕΤΟΙ.
ΗΤΑΝ ΑΛΑΖΟΝΕΣ.
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ.
ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΕΛΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟ.
ΠΗΓΕ ΚΑΡΦΩΤΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΝΟΟ.
ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΠΡΩΤΑ ΠΕΦΤΕΙ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ.
ΠΡΩΤΑ ΣΠΑΕΙ Η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ.
ΚΑΙ ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ, ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΝΟΟΙ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΠΟΤΕ.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΧΥΣΗ.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΟΙΚΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ.
ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΣΠΙΤΙ.
ΑΛΛΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ.
ΠΑΝΤΑ, ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ,
Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΓΥΡΙΖΕΙ.
Η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΘΟΡΥΒΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ,
ΑΛΛΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΤΟΞΟ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ.
Η ΑΝΤΙΝΟΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ ΤΩΝ ΜΝΗΣΤΗΡΩΝ.
ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΖΕΙ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ, ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΑΠΟΤΟΜΑ.
ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΝΟΥ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ.
ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ...

19/10/2025

Στις 18 Οκτωβρίου 1979, η Σουηδική Ακαδημία αναγγέλλει την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Οδυσσέα Ελύτη.

Είμαστε οι μόνοι σε όλη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα», όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν 2.500 χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνο ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας.

Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος σε 50 τετραγωνικά, παλεύοντας με τη γλώσσα. Στο βάθος αυτό είναι η ποίηση: μια συνεχής πάλη με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική, που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.

Ταπεινά εργάστηκα σε όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα, πριν από τη σημερινή, ήταν να ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια για να το τελειώσω.

Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δε θα πάει χαμένος.

Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Και είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημά του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ.

Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη.

Όχι δική μου νίκη. Δική σας.

| Απόσπασμα από την ομιλία του ποιητή προς τους ομογενείς της Σουηδίας, μετά τη βράβευσή του, τον Νοέμβριο του 1979 |

16/10/2025

16/10/2025

| Friedrich Nietzsche | 15 Οκτωβρίου 1844 - 25 Αυγούστου 1900 |

| Λυκόφως των Ειδώλων || μτφρ: Βαγγέλης Δουβαλέρης | εκδόσεις Gutenberg |

16/10/2025

«Οι κοσμικοί άνθρωποι, κοιτάζουν η αυλή τους να είναι καθαρή. Το σπίτι μέσα, δεν τους ενδιαφέρει αν έχει σκουπίδια. Σκουπίζουν την αυλή και πετούν τα σκουπίδια μέσα στο σπίτι! Σου λέει: ''Οι άλλοι την αυλή βλέπουν, δεν βλέπουν μέσα το σπίτι''. Μέσα μου δηλαδή ας έχω σκουπίδια, όχι όμως έξω! Τους ενδιαφέρει, να τους καμαρώνουν οι άλλοι. Αντίθετα, οι πνευματικοί άνθρωποι, κοιτάζουν το σπίτι μέσα να είναι καθαρό. Δεν τους ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος, γιατί ο Χριστός κατοικεί στο σπίτι, στην καρδιά, δεν κατοικεί στην αυλή...»

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

14/10/2025

Τη ζωή μου την πέρασα
κλεισμένος σε 50 τετραγωνικά
παλεύοντας με τη γλώσσα.

Στο βάθος αυτό είναι η ποίηση:
Μια συνεχής πάλη με τη γλώσσα.

Τη γλώσσα την ελληνική,
που είναι η πιο παλιά

και η πιο πλούσια γλώσσα
του κόσμου.

Είμαστε οι μόνοι
σε όλη την Ευρώπη
που έχουμε το προνόμιο

να λέμε τον ουρανό ''ουρανό''
και τη θάλασσα ''θάλασσα'',

όπως την έλεγαν
ο Όμηρος και ο Πλάτωνας
πριν 2.500 χρόνια.

Δεν είναι λίγο αυτό.

Ταπεινά εργάστηκα
σε όλη μου τη ζωή.

Και η μόνη ανταμοιβή
που γνώρισα, πριν τη σημερινή,

ήταν να ακούσω
τους συμπατριώτες μου
να με τραγουδούν.

Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

που μου χρειάστηκε
τεσσάρων χρόνων μοναξιά

και αδιάπτωτη προσπάθεια
για να το τελειώσω.

Δεν το λέω για να περηφανευτώ.

Δεν έρχομαι σήμερα
για να κάνω τον σπουδαίο.

Κανείς δεν είναι σπουδαίος
από εμάς.

Από εμάς
άλλος κάνει τη δουλειά του
σωστά, κι άλλος δεν την κάνει.

Αυτό είναι όλο.

Όμως θέλω να μάθετε, όπως το
έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια:

μόνο αν κάνεις
σωστά τη δουλειά σου,
ο κόπος δε θα πάει χαμένος.

Είπε ένας Γάλλος ποιητής,
ο Αρθούρος Ρεμπώ,

πως η πράξη για τον ποιητή
είναι ο λόγος του.

Και είχε δίκιο.

Αυτό έκανε ο Σολωμός,
που για να γράψει

το αθάνατο ποίημά του
''Ελεύθεροι Πολιορκημένοι'',

έσωσε και παρέδωσε
στη φυλετική μας μνήμη

το Μεσολόγγι
και τους αγώνες του.

Αυτό έκαναν ο Παλαμάς,
ο Σικελιανός, ο Σεφέρης.

Στα φτωχά μου μέτρα
το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ.

Πάσχισα να κλείσω
μέσα στην ψυχή μου,

την ψυχή όλου
του ελληνικού λαού.

Κι αυτό θα κάνω, όσα χρόνια
μου δώσει ο Θεός να ζήσω.

Αυτή είναι η πράξη μου.

Και το γεγονός ότι έφτασαν
να την αναγνωρίσουν οι ξένοι,
είναι μια νίκη.

Όχι δική μου νίκη.
Δική σας."

Οδυσσέας Ελύτης

Απόσπασμα
από την ομιλία του ποιητή
προς τους ομογενείς της Σουηδίας,
μετά τη βράβευσή του με Νόμπελ
το Νοέμβριο του 1979.

11/10/2025

«Είναι δε οικείαι αλήθειαι, του μεν νου η παιδεία, της δε καρδίας η θρησκεία, παιδείαν άρα και θρησκείαν ανάγκη να παρέχωμεν εις τα κοράσια ημών, όπως δυνηθώσι και ταύτα να μεταδώσωσιν αυτά εις τα εαυτών τέκνα.
Η παιδεία και η θρησκεία εισί δύο φαεινοί φάροι οι τον ποντοπόρον οδηγούντες άνθρωπον κατά το πολυκύμαντον του βίου αυτού στάδιον και προφυλάσσοντες αυτόν από παντός ναυαγίου και απομακρύνοντες παντός κινδυνώδους σκοπέλου.
Εισίν οι δύο της ψυχής οφθαλμοί, δι’ ων τα περί αυτήν σκοπούσα βαδίζει απροσκόπτως εις την ευδαιμονίαν και σωτηρίαν, εισί τα δύο πνευματικά όργανα, τα τελειούντα τον άνθρωπον και αναδεικνύοντα αυτόν άξιον της υψηλής αυτού καταγωγής και της εν τω κοσμώ υψηλής αυτού περιωπής.
Μόνον ούτω μορφωθείσαι μητέρες δύνανται να αναδείξωσι τέκνα χρηστά, καλούς πολίτας και γενναιόφρονας άνδρας. Παραδείγματα λαμπρά πρόκεινται ημίν αι μητέρες όλων των μεγάλων και ενάρετων ανδρών»

(Αγίου Νεκταρίου)