Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας

Παρέμβαση της ΑΣΓΜΕ
στην Ημερίδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Διπλωματούχων Μηχανικών του Δημοσίου
(Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ.) για τη Σχολική Στέγη.

Εκ μέρους του ΔΣ της ΑΣΓΜΕ, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε για την πρόσκληση την Πανελλήνια Ομοσπονδία Διπλωματούχων Μηχανικών Δημοσίου, στην ημερίδα που διοργανώνει
σήμερα για ένα πολύ σοβαρό θέμα για εμάς τους γονείς και τα παιδιά μας, όπως και για τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση, αυτό της Σχολικής Στέγης.

Για το θέμα αυτό άλλωστε έχουν σταλεί χιλιάδες υπομνήματα, έχουν γίνει εκατοντάδες παραστάσεις διαμαρτυρίας, συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις σε Δημοτικά Συμβούλια, σε Υπουργεία και σε κάθε άλλη αρμόδια κρατική αρχή σε όλη τη χώρα, από τους Συλλόγους Γονέων, τις Ενώσεις και τις Ομοσπονδίες μας, αναδεικνύοντας τόσο τα θέματα ασφάλειας για τα παιδιά μας, όσο και τη συσχέτιση της κατάστασης των σχολικών υποδομών με την ποιότητα της παρεχόμενης
εκπαίδευσης, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες που υπάρχουν.

Η ημερίδα σας πραγματοποιείται την ώρα που οι εξελίξεις με τις πολεμικές συγκρούσεις και την εμπλοκή της χώρας μας έχουν προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στους γονείς αλλά και στα ίδια τα
παιδιά. Οι σοβαρές περικοπές κοινωνικών δαπανών που συνοδεύουν αυτή την πολεμική εμπλοκή, στερούν πολύτιμους πόρους από τις τεράστιες ανάγκες που έχουν τα σχολεία των παιδιών μας, από
την ασφάλειά τους, από την ίδια την ποιότητα ζωής και εκπαίδευσης που δικαιούνται, για να δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ για πανάκριβους εξοπλισμούς που δεν σχετίζονται με την άμυνα της χώρας μας, αλλά με τους άδικους πολέμους που συμμετέχει στηρίζοντας το αιματοκύλισμα των λαών,
αμάχων και μικρών παιδιών, σε Ανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή.
Σε τι κατάσταση είναι λοιπόν σήμερα τα σχολεία που τα παιδιά μας περνούν σχεδόν το 1/3 του ημερήσιου χρόνου τους και γιατί οι οργανώσεις γονέων μιλούν για νέες «κοιλάδες των Τεμπών», για ζώνες κινδύνων στους οποίους είναι εκτεθειμένα τα παιδιά μας;

Τα σχολεία που κατασκευάστηκαν μέχρι το 1984 αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων. Χτίστηκαν με τον παλαιό και ανεπαρκή πλέον αντισεισμικό κανονισμό (1959) και είναι κτίρια γερασμένα και καταπονημένα από παλαιότερους σεισμούς και τη φυσιολογική φθορά του χρόνου.
Πρόκειται για σχολεία που ήδη μετρούν χρόνο ζωής από 40 έως 67 χρόνια, ενώ υπάρχουν και ορισμένα που προσεγγίζουν ή ακόμα και ξεπερνούν τον έναν αιώνα ζωής!
Όλα αυτά τα κτίρια πέρα από τις αδυναμίες των κανονισμών της εποχής τους, αλλά και των υλικών που τότε ήταν
διαθέσιμα, έχουν επιβαρυνθεί και με σημαντικές φθορές που δεν επισκευάστηκαν, αυξάνοντας την
πιθανότητα να παρουσιάσουν προβλήματα στατικότητας λόγω της οξείδωσης του οπλισμού και άλλων προβλημάτων, που λειτούργησαν επιβαρυντικά από την έλλειψη ουσιαστικής συντήρησης και
επισκευών, εξαιτίας της χρόνιας υποχρηματοδότησης.

Κι αφού για πάνω από μια δεκαπενταετία για τα σχολεία δεν υπήρχε δεκάρα τσακιστή, τώρα παρουσιάζεται ως ριζική ανακαίνιση και ανακατασκευή σχολείων το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» με τη δήθεν δωρεά 100 εκατ. ευρώ από τις συστημικές τράπεζες αφού χρωστάνε 12,5
δις ευρώ από αναβαλλόμενους φόρους! Ένα πρόγραμμα που αφορούσε μόλις το 3% των σχολείων και οι παρεμβάσεις και δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα χέρι βάψιμο, αναβάθμιση τουαλετών και
αύλειων χώρων, καθώς εξαρχής απέκλειε σοβαρότερες κατασκευαστικές παρεμβάσεις που σχετίζονται με θέματα ελέγχου στατικότητας και θωράκισης των κτιρίων.

Και υπάρχει και η πλευρά των ενεργειακών αναβαθμίσεων που περιλαμβάνουν θερμοπροσόψεις, οι οποίες ξεκινούν χωρίς να γνωρίζουμε τι αποτελέσματα έδωσε ο πρωτοβάθμιος έλεγχος, όπως κι αν θα προηγηθούν οι
απαραίτητες μελέτες και επισκευές πριν προχωρήσουν οι θερμοπροσόψεις.

Η ασφάλεια για τα παιδιά μας όμως δεν περιορίζεται μόνο στην στατική επάρκεια του σχολικού κτιρίου. Γονείς και εκπαιδευτικοί καταγγέλλουν ότι αίθουσες και προαύλια σχολείων πλημμυρίζουν, σοβάδες αποκολλούνται από τις οροφές, καταγράφονται βραχυκυκλώματα από τις
απαρχαιωμένες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και πίνακες, υπάρχουν καλώδια εκτεθειμένα, λάμπες και φωτιστικά οροφής που αποκολλούνται, τζάμια που σπάνε και δεν αντικαθίστανται.
Στα σχολεία των παιδιών μας υπάρχουν προαύλια με κακοτεχνίες, ρηγματώσεις, καθιζήσεις και άλλες σημαντικές
φθορές, γήπεδα με κατεστραμμένα ή ανύπαρκτα προστατευτικά καλύμματα σε μπασκέτες, στύλους κ.α. που ευθύνονται για καθημερινά μικρά ή/και σοβαρότερα ατυχήματα.

Ανησυχούμε τι θα γίνει σε περιπτώσεις άλλων έκτακτων καταστάσεων κινδύνου όπως έκρηξη ή φωτιά εντός του σχολείου, σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών όπως πλημμύρα, σεισμό, δασική πυρκαγιά, ή στην περίπτωση Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης, όπως υπενθύμισε η πρόσφατη φωτιά σε αγωγό καυσίμων της Coral Gas στο Πέραμα, μέσα στον αστικό ιστό, δίπλα στα σπίτια και τα σχολεία μας, δίπλα σε αθλητικούς χώρους και παιδικές χαρές.

Ανησυχούμε γιατί εμφανίζονται συχνά δυσλειτουργίες στα συστήματα θέρμανσης, ακόμα και φονικές εκρήξεις στα λεβητοστάσια, όπως αυτό στις Σέρρες με ένα παιδί νεκρό και δύο τραυματισμένα, γιατί η αντικεραυνική προστασία λείπει από πολλά σχολεία, γιατί πολλά σχολεία δεν διαθέτουν καν πιστοποιητικό πυρασφάλειας (πόσο μάλλον ενεργητική και παθητική πυρασφάλεια), γιατί έχουμε δει σχολεία να γίνονται παρανάλωμα του πυρός, γιατί υπάρχουν σχολεία με μία μόνο
είσοδο – έξοδο, γιατί παρά τα αλλεπάλληλα αιτήματά μας δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα αποτελέσματα έστω του πρωτοβάθμιου – οπτικού ελέγχου, όπου διενεργήθηκε.

Κι ανησυχούμε ακόμα περισσότερο γιατί το κράτος τα γνωρίζει όλα αυτά και αντί να
προχωρήσει σε γενναία αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, για την ουσιαστική συντήρηση, εκτεταμένες επισκευές και πρόγραμμα ανέγερσης νέων σχολείων, προσπαθεί
να ξεμπερδέψει από τις ευθύνες του, κλείνοντας τα σχολεία κάθε φορά που βρέχει, χιονίζει, φυσάει ή έχει καύσωνα ή τα κλείνει επ΄αόριστον, όπως με τα σεισμόπληκτα σχολεία στο Αιγάλεω! Γιατί
γνωρίζει ότι τα παιδιά μας δεν είναι ασφαλή ούτε μέσα ούτε καθ’ οδόν για το σχολείο.

Όταν όμως μιλάμε για τη σχολική στέγη θα πρέπει να εξετάζουμε και τη σημασία που έχουν οι σχολικές υποδομές στη σχέση του παιδιού με το σχολείο, αλλά και στην ίδια την εκπαιδευτική και μαθησιακή διαδικασία.
Ένα παιδί, μέχρι τα 18 του χρόνια, βρίσκεται καθημερινά επί 6 τουλάχιστον ώρες σε ένα χώρο μέσα στον οποίο θα πρέπει να μάθει να σκέφτεται, να επικοινωνεί, να αντιλαμβάνεται την
αντικειμενική πραγματικότητα με τους νόμους που την διέπουν, να αθλείται, να ψυχαγωγείται και όποια άλλη δραστηριότητα είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του, έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει τα βήματα που θα το φέρουν στην ενήλικη ζωή.

Προφανώς, η διαμόρφωση αυτού του χώρου, του Δημόσιου Σχολείου του, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο να αισθανθεί αυτόν τον χώρο δικό του, να τον αγαπήσει, να μάθει να τον φροντίζει και να τον διατηρεί
όμορφο. Το αίσθημα που δημιουργεί στο παιδί το σχολείο του, είναι αποφασιστικής σημασίας για την προσέγγισή του απέναντι στην γνώση που θα του παρέχεται σε αυτό.
Ένα σχολείο που θα δημιουργεί θετικά συναισθήματα στο παιδί, θα το προδιαθέτει θετικά και για την διαδικασία της μάθησης και ένα σχολείο που θα δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα, θα το απομακρύνει από αυτή.

Η πλειοψηφία των σχολικών κτιρίων αδυνατεί να στηρίξει τις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας όσον αφορά το περιεχόμενο και την ηλικιακή βαθμίδα που φιλοξενεί η κάθε σχολική μονάδα. Κι αυτό αφορά τον αυξημένο αριθμό των μαθητών ανά τάξη που δυσκολεύει την εξατομικευμένη βοήθεια και διδασκαλία, την έλλειψη αιθουσών για τα μαθήματα μουσικής, εικαστικών κλπ, εργαστηρίων φυσικών επιστημών, γυμναστηρίων, βιβλιοθηκών κλπ. Αδυνατούν να
αποτελέσουν το περιβάλλον εκείνο που θα εμπνεύσει, θα συνδέσει στο μυαλό των παιδιών την θεωρητική με την πρακτική γνώση, να φέρει σε επαφή τα παιδιά με τον πολιτισμό, τα αθλήματα, τη φύση.

Δεν μπορούν να αποτελέσουν, ειδικότερα για τις μικρότερες ηλικίες που τώρα εισέρχονται στην σχολική ζωή, τον φιλόξενο και ασφαλή εκείνο χώρο -ειδικά όταν το σχολείο τους είναι ένα
τσίγκινο κουτί, όπως αυτά που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της δίχρονης προσχολικής αγωγής-
που θα τα προετοιμάζει για την ομαλή ένταξη τους σε αυτόν, στην κοινωνικοποίηση τους κλπ, με τις
απαιτήσεις που έχει αυτή ηλικιακή βαθμίδα.

Τα προβλήματα είναι ακόμα πιο εμφανή στα Ειδικά Σχολεία που στεγάζονται σε
ακατάλληλα και επικίνδυνα κτίρια, έχοντας παιδιά με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στοιβαγμένα σε λίγα τετραγωνικά, με ανύπαρκτους ή επικίνδυνους αύλειους χώρους, με αίθουσες σε ορόφους χωρίς ασανσέρ ή με ανεπαρκή χωρητικότητα για παιδιά σε αμαξίδιο.

Η δημιουργία νέων Ειδικών Σχολείων όλων των βαθμίδων, με ευθύνη του Κράτους όπως και η άμεση λειτουργία αυτών
που έχουν ιδρυθεί και παραμένουν «στα χαρτιά», εξοπλισμένα με όλο το απαραίτητο υλικό (αισθητηριακό, κινησιολογικό, διαγνωστικά εργαλεία κ.α.) είναι ακόμα πιο επείγουσα και επιτακτική.

Με αυτές τις σκέψεις ευχόμαστε καλή επιτυχία στην ημερίδα σας και χρήσιμα
συμπεράσματα που θα βοηθήσουν όλους τους εμπλεκόμενους -και εμάς από την πλευρά μας ως γονείς- από καλύτερες θέσεις να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο και ασφαλές σχολείο για τα παιδιά μας, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους και τις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής μας

Για τον θάνατο της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη

Ανακοίνωση της Πανελλήνια Ένωση Μουσικών Καλλιτεχνικών Σχολείων για το νομοσχέδιο της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών (ΑΣΠΤ)
Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας επιχειρούν να παρουσιάσουν ως «αναβάθμιση» της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης ένα σχέδιο που στην πραγματικότητα μονιμοποιεί την υποβάθμιση, τη σύγχυση τίτλων και την ανασφάλεια σπουδαστών και μαθητών. Το σχέδιο νόμου για τη λεγόμενη Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών δεν αποτελεί απάντηση στα προβλήματα του χώρου αλλά
ταμπέλα χωρίς ενιαίο πρόγραμμα σπουδών, χωρίς υποδομές, χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα.
Κι όλα τα συμβαίνουν όταν μπροστά μας έχουμε την πρόθεση της κυβέρνησης της ΝΔ να αναθεωρήσει το άρθρο 16, ενώ ήδη έχει διαμορφωθεί μια μεγάλη αγορά πτυχίων και προσόντων και στις καλλιτεχνικές σπουδές.
Ως γονείς μαθητών που φοιτούν σε Μουσικά και Καλλιτεχνικά Σχολεία, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η συζήτηση για την «ανωτατοποίηση» των σπουδών στις παραστατικές τέχνες δεν μπορεί να αγνοεί την εκπαιδευτική διαδρομή που προηγείται.
Οι μαθητές των Καλλιτεχνικών Σχολείων λαμβάνουν ενισχυμένη και συστηματική διδασκαλία στο θέατρο, τον χορό και τον κινηματογράφο, στο πλαίσιο ενός δημόσιου σχολείου που συνδυάζει γενική παιδεία και καλλιτεχνική εξειδίκευση. Η φοίτησή τους δεν είναι μια «εξωσχολική δραστηριότητα», αλλά οργανικό και απαιτητικό μέρος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με αυξημένο ωρολόγιο πρόγραμμα, πρακτική άσκηση και καλλιτεχνικές παρουσιάσεις.
Την ίδια στιγμή που εξαγγέλλονται «ανώτατες» δομές, η πραγματικότητα στα Καλλιτεχνικά Σχολεία αποδεικνύει την υποκρισία:
• Δεν υπάρχει ενιαίο πρόγραμμα καλλιτεχνικών μαθημάτων.
• Δεν παρέχονται δωρεάν βιβλία.
• Οι προσλήψεις εξειδικευμένων καθηγητών καθυστερούν
• Τα καλλιτεχνικά σχολεία στενάζουν από κτιριακά προβλήματα.
• Η μεταφορά μαθητών παραμένει άλυτο ζήτημα.
Κι όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τα σχολεία αυτά συνεχίζουν να προσφέρουν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση: συνδυάζουν γενική παιδεία με απαιτητικές καλλιτεχνικές σπουδές, ατομικά μαθήματα
οργάνων και καλλιτεχνική κατάρτιση που δεν παρέχεται πουθενά αλλού στο δημόσιο σύστημα. Αντί να στηριχθούν, αφήνονται χωρίς βιβλία, χωρίς προσωπικό και χωρίς αναγνώριση.
Η κυβέρνηση μιλά για «μετάβαση» και «μεταβατικές ρυθμίσεις». Οι μαθητές όμως δεν είναι μεταβατικοί. Οι σπουδές τους δεν είναι προσωρινές. Τα δικαιώματά τους δεν μπορεί να εξαρτώνται
από ασαφείς όρους και μελλοντικές υπουργικές αποφάσεις.
Στο προωθούμενο νομοσχέδιο για την ΑΣΠΤ:
Δεν προβλέπεται καμία αναγνώριση της ειδικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης που ήδη παρέχεται στα Καλλιτεχνικά Σχολεία.
Δεν αποσαφηνίζεται πώς θα διασφαλιστεί μια ομαλή και δίκαιη μετάβαση των σημερινών μαθητών προς την ανώτατη καλλιτεχνική εκπαίδευση.
Απαιτούμε
- Να αναγνωριστεί ότι τα παιδιά μας φοιτούν χρόνια στα Καλλιτεχνικά σχολεία και αυτό να εκφράζεται
τόσο στην περίοδο σπουδών ή και στην πρόσβαση σε πανεπιστημιακά τμήματα καλλιτεχνικού
προσανατολισμού.
• Πιστοποίηση σπουδών καλλιτεχνικών μαθημάτων.
• Αναγνώριση επιπέδου σπουδών για πρόσβαση σε ανώτερες σχολές.
• Σύσταση κλάδων εκπαιδευτικών για ειδικότητες που σήμερα αποκλείονται.
Δηλώνουμε ξεκάθαρα:
Θεωρούμε αυτονόητο ότι:
Η ενισχυμένη διδασκαλία θεάτρου, χορού και κινηματογράφου στα Καλλιτεχνικά Σχολεία πρέπει να αναγνωρίζεται θεσμικά ως ουσιαστική προπαρασκευή για ανώτατες σπουδές.
Πρέπει να υπάρξει σαφής πρόβλεψη πρόσβασης των αποφοίτων Καλλιτεχνικών Σχολείων με αντικειμενικά, διαφανή και ακαδημαϊκά κριτήρια.
Παλεύουμε για:
Καλλιτεχνική Παιδεία για όλους — δημόσια, δωρεάν, ανώτατου επιπέδου.
Όχι στην εμπορευματοποίηση της Τέχνης και της γνώσης. Ναι σε ένα ενιαίο σύστημα
σπουδών που συνδυάζει θεωρία και πράξη από την πρώτη μέρα, με επιστημονική μεθοδολογία, έρευνα και δυνατότητα διδακτορικών σπουδών σε όλα τα καλλιτεχνικά αντικείμενα.
Πτυχία ενιαία και με αξία.
Με πλήρη κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων και παιδαγωγικής επάρκειας μέσα στο ίδιο το πτυχίο. Οι καλλιτέχνες δεν χρειάζονται πιστοποιήσεις–φίλτρα, αλλά ουσιαστική μόρφωση και δικαίωμα στη δουλειά.
Σπουδές με σύγχρονες υποδομές και προσωπικό.
Εργαστήρια πλήρως εξοπλισμένα, σύγχρονες αίθουσες, μόνιμο διδακτικό προσωπικό που να διδάσκει και να ερευνά, με κρατική ευθύνη για χρηματοδότηση και ανάπτυξη. Καμία σκέψη για δίδακτρα, άμεσα ή έμμεσα. Η γνώση δεν πωλείται.
Φοιτητική μέριμνα πραγματική.
Δωρεάν εστίες, λέσχες, συγγράμματα, βιβλιοθήκες και οικονομική στήριξη για όλους τους φοιτητές.
Για να σπουδάζει ο νέος χωρίς εμπόδια, χωρίς να μετρά το πορτοφόλι της οικογένειας.
Καλλιτεχνική Παιδεία από το σχολείο.
Μαζικές προσλήψεις καλλιτεχνών σε σχολεία, δήμους και Περιφέρειες, ώστε η Τέχνη να γίνει ζωντανό στοιχείο της ζωής του λαού και όχι προνόμιο λίγων.
Η Τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι κοινωνικό αγαθό.
Η μόρφωση δεν είναι εμπόρευμα. Είναι δικαίωμα.
Δεν χρειαζόμαστε «ανώτατες σχολές» βιτρίνας. Χρειαζόμαστε δημόσια, ενιαία, πλήρως χρηματοδοτούμενη καλλιτεχνική εκπαίδευση από το σχολείο έως το πανεπιστήμιο.
Η καλλιτεχνική παιδεία δεν είναι προνόμιο λίγων, ούτε πεδίο κερδοφορίας ιδιωτών. Είναι μορφωτικό δικαίωμα της νεολαίας και κοινωνική ανάγκη.
Καλούμε μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς και καλλιτέχνες να μην αποδεχτούν τη λογική της «προσωρινότητας» και των μισών λύσεων.
Διεκδικούμε μόνιμες, ουσιαστικές και δημόσιες λύσεις τώρα.

ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΤΡΙΠΛΕΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ

ΜΕ ΤΟ “ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ” ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ 15 ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΙΑ

ΝΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΛΟΠΛΕΥΡΗΣ ΜΟΡΦΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Με ευθύνη της κυβέρνησης, εδώ και περίπου έναν χρόνο, συζητιούνται αλλαγές στο Λύκειο, και στον τρόπο πρόσβασης στα πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρή ανησυχία, προβληματισμός σε γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Το νεοσύστατο ΔΣ της ΑΣΓΜΕ που προέκυψε από το πρόσφατο συνέδριό της, όπως και όλα τα προηγούμενα, έχει ζητήσει συνάντηση από τις 10/12/2025 με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας για να υπάρχει, ανάμεσα στα άλλα, επίσημη ενημέρωση για το περιεχόμενο των αλλαγών. Όμως ακόμα περιμένουμε...

Παρ’ όλα αυτά το ΔΣ της ΑΣΓΜΕ, παίρνει την ευθύνη να τοποθετηθεί και να ενημερώσει τους γονείς, τη σχολική κοινότητα και συνολικά την κοινωνία, για αυτά που επιδιώκει να φέρει η κυβέρνηση. Να γίνει ένας πραγματικός διάλογος και όχι σικέ με προειλημμένες αποφάσεις.

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ;

1. Σύμφωνα με τις τελευταίες δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας, στόχος της κυβέρνησης είναι να ξεκινήσουν οι αλλαγές το σχολικό έτος 2027-2028.
2. Η επιτυχής ολοκλήρωση του Λυκείου θα συνδέεται άμεσα με την απόκτηση του Εθνικού Απολυτηρίου. Δηλαδή, ακόμη και για τη χορήγηση απολυτηρίου Λυκείου, τόσο στα ΓΕΛ όσο και στα ΕΠΑΛ, ο μαθητής θα πρέπει να έχει αξιολογηθεί με βάση τους ακόμα πιο εξοντωτικούς όρους που θα απαιτεί το Εθνικό Απολυτήριο.
3. Ο τελικός βαθμός του Εθνικού Απολυτηρίου θα προκύπτει από τον μέσο όρο των επιδόσεων στις τρεις τάξεις του Λυκείου. Με βάση τα έως τώρα δημοσιεύματα, με συντελεστές βαρύτητας
15% - 20% για την Α ́ Λυκείου, 30%-35% για τη Β ́ και 50% για τη Γ ́. Παράλληλα, για την εισαγωγή στα δημόσια πανεπιστήμια θα απαιτείται και συμμετοχή στις Πανελλαδικές Εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα ανά επιστημονικό πεδίο, με θέματα από Τράπεζα Θεμάτων. Στην πράξη, οι μαθητές θα υποβάλλονται σε ενδοσχολικές εξετάσεις Πανελλαδικού Τύπου και Πανελλαδικές, δηλαδή συνολικά τρεις φορές συν μία σε εξεταστικές διαδικασίες υψηλής βαρύτητας.
4. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Παιδείας, στις προαγωγικές και ενδοσχολικές εξετάσεις καθοριστικό ρόλο θα έχει ο βαθμός των γραπτών, ο οποίος θα μπορεί να αναπροσαρμόζει τον προφορικό βαθμό των τετραμήνων, στο όνομα της «αμεροληψίας». Τα γραπτά θα διορθώνονται από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, ωστόσο θα ψηφιοποιούνται και θα ελέγχονται δειγματοληπτικά από εξωτερικούς βαθμολογητές.
5. Για τις ενδοσχολικές εξετάσεις προβλέπεται επίσης η χρήση Τράπεζας Θεμάτων, με το επιχείρημα ότι έτσι «διασφαλίζεται» η κοινή προετοιμασία όλων των μαθητών πάνω σε γνωστά και κοινά θέματα.
6. Το νέο σύστημα εισαγωγής, σύμφωνα με δηλώσεις της Υπουργού, στηρίζεται στον θεσμό του «πολλαπλού βιβλίου», με την ταυτόχρονη εισαγωγή νέων σχολικών εγχειριδίων, τα οποία –όπως έχει ανακοινωθεί– θα εφαρμοστούν από το επόμενο σχολικό έτος. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί επίσημα ότι τα νέα βιβλία είναι έτοιμα για όλα τα μαθήματα, ούτε έχει αποσαφηνιστεί πώς θα συνυπάρχουν διαφορετικά βιβλία με μια κοινή Τράπεζα Θεμάτων, ιδίως ως προς την επιλογή και τη
διαμόρφωση των θεμάτων. Επισημαίνουμε ότι Πολλαπλό Βιβλίο δεν σημαίνει ότι κάθε μαθητής ή μαθήτρια θα έχει πολλαπλά βιβλία! Σημαίνει ότι ανάλογα με το σχολείο, την περιοχή κτλ, στο ίδιο μάθημα οι μαθητές θα έχουν διαφορετικά βιβλία! Ανοίγει και έτσι ο δρόμος για σχολεία και μαθητές διαφορετικών ταχυτήτων!

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ;

Το Εθνικό Απολυτήριο θα αποτελέσει μια αρνητική αλλαγή που θα επιβαρύνει τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών και των οικογενειών τους, θα επηρεάσει σοβαρά και την καθημερινή δουλειά των εκπαιδευτικών, το παιδαγωγικό κλίμα στο Λύκειο.
Συνιστά αρνητική εξέλιξη και δεν πρέπει να περάσει!

Με βάση τα παραπάνω, το ΔΣ της ΑΣΓΜΕ θα προχωρήσει σε μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης γονέων, κοινής δράσης με μαθητές και εκπαιδευτικούς για να τεθεί στο επίκεντρο το σχολείο που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας, ένα σχολείο δημιουργικό που θα δίνει διέξοδο στα όνειρά τους, ένα σχολείο που θα μορφώνει ολόπλευρα και δεν θα εξοντώνει.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Υποστηρίζει η κυβέρνηση:
“Το κάνουμε για το καλό των παιδιών, για να μην κρίνεται η ζωή τους από μία τρίωρη εξέταση”.

Ποια είναι η πραγματικότητα:
Αυτά έλεγαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ήδη από τη δεκαετία του 1990 (ν. Αρσένη 1997) και ως “λύση” έφεραν περισσότερες εξετάσεις με αποτέλεσμα η πίεση όχι μόνο να μην μειωθεί αλλά να μεγαλώσει.
Αν πραγματικά η κυβέρνηση ήθελε να μην κρίνεται η ζωή των παιδιών από ένα τρίωρο, θα δεχόταν το αίτημα των γονιών και των εκπαιδευτικών: Να μπορούν οι μαθητές να κρατούν τους βαθμούς στα μαθήματα που πήγαν καλά και να ξαναδίνουν σε όσα δεν τους ικανοποιεί η βαθμολογία.
Αυτό είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν και έδωσε ανακούφιση σε πολλά παιδιά.

Ήξερες ότι:
Το 19,4% των εφήβων στην Ελλάδα παρουσιάζουν αγχώδη διαταραχή! Μπορεί το σχολείο να μην δημιουργεί όλα τα προβλήματα, αλλά συχνά τα επιβαρύνει. Ταυτόχρονα, το φροντιστήριο από μικρή ηλικία στερεί από τα παιδιά χρόνο για παιχνίδι, φίλους και ξεκούραση, μέσα σε οικογένειες που ήδη
δυσκολεύονται οικονομικά.
Το μόνο που δεν έλειπε είναι ακόμα περισσότερο άγχος και κυρίως από ακόμα πιο νωρίς στα παιδιά μας και στις οικογένειες μας!

Υποστηρίζει η κυβέρνηση:
“Το Λύκειο έχει χάσει τον ρόλο του. Οι μαθητές δεν νδιαφέρονται για τα μαθήματα που δεν είναι πανελλαδικώς εξεταζόμενα”

Ποια είναι η πραγματικότητα:
Ποιος φταίει που στο Λύκειο τα καλλιτεχνικά μαθήματα δεν υπάρχουν στο πρόγραμμά του; Ποιος φταίει για το ότι το περιεχόμενο και η μεθοδολογία της διδασκαλίας στα γλωσσικά μαθήματα είναι εντελώς χρηστικά, άδεια, κενά από νόημα για τους εφήβους, που ακριβώς σε αυτή την περίοδο της ζωής
τους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη να εκφραστούν, να δημιουργήσουν;
Μας λένε ότι το Λύκειο «έχει χάσει τον ρόλο του» και πρέπει να σωθεί με εξετάσεις. Αυτό όμως είναι παραδοχή αποτυχίας. Ένα σχολείο που χρειάζεται συνεχώς εξετάσεις για να λειτουργήσει, δεν μορφώνει· πιέζει και εξαντλεί.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι Πανελλαδικές. Είναι ότι το Λύκειο έχει γίνει εξεταστικό κέντρο, που αποκλείει πολλά παιδιά από τη γνώση και τα σπρώχνει νωρίς στον ανταγωνισμό. Το εθνικό απολυτήριο, δεν διορθώνει αυτή την κατάσταση· τη χειροτερεύει, βάζοντας κοινωνικούς φραγμούς νωρίτερα, από την Α’ Λυκείου.
Έτσι το Λύκειο μοιάζει όλο και περισσότερο με φροντιστήριο, χωρίς όμως να μπορεί να λειτουργήσει σωστά μέσα σε τάξεις με 27 μαθητές.

Υποστηρίζει η κυβέρνηση:
“Με το “Εθνικό απολυτήριο” θα σταματήσει η ανάγκη για φροντιστήριο το οποίο είναι ελληνικό φαινόμενο”.

Ποια είναι η πραγματικότητα:
Εδώ μιλάμε για ανέκδοτο! Η ίδια η πείρα από την προηγούμενη εφαρμογή του εθνικού απολυτηρίου (ν. Αρσένη) αποδεικνύει ότι τα φροντιστήρια αυξήθηκαν. Από τότε, όλες οι αλλαγές στο
Λύκειο συνοδεύτηκαν από την υπόσχεση ότι τα φροντιστήρια θα μειωθούν, όμως η πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι οι μαθητές ξεκινούν από ακόμα πιο νωρίς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φροντιστηρίων όταν ρωτήθηκε πρόσφατα για το αν συμφωνεί με το Εθνικό Απολυτήριο είπε χαρακτηριστικά: “Και άργησε να γίνει”!!!
Φροντιστήρια υπάρχουν επίσης σε όλον τον κόσμο, ειδικά σε αυτές τις χώρες που εφαρμόζεται κάποιο είδος Εθνικού Απολυτηρίου.

Ήξερες ότι:
Στη Γαλλία και τη Γερμανία, όπου τα λεγόμενα «Εθνικά Απολυτήρια» εφαρμόζονται εδώ και χρόνια, έχει στηθεί μια τεράστια αγορά φροντιστηρίων; Περίπου 1 στα 4 παιδιά ξεκινά φροντιστήριο ήδη από το Γυμνάσιο ή και νωρίτερα. Το αποτέλεσμα; Δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο πληρώνουν οι οικογένειες για «υποστήριξη» που θα έπρεπε να παρέχει το δημόσιο σχολείο. Τα στοιχεία δείχνουν επίσης κάτι ακόμα
πολύ καθαρά: Στη Γαλλία και τη Γερμανία, τα παιδιά από οικογένειες με μεγαλύτερα εισοδήματα πηγαίνουν πολύ περισσότερο σε φροντιστήρια. Αντίθετα, τα παιδιά από φτωχότερες οικογένειες μένουν πίσω, όχι επειδή «δεν προσπαθούν», αλλά επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν.
Σήμερα, σε όλη την Ευρώπη, η λεγόμενη «βιομηχανία των φροντιστηρίων» μεγαλώνει συνεχώς και αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα χρόνια. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Όσο το σχολείο βασίζεται όλο και περισσότερο στις εξετάσεις, τόσο σπρώχνει τους γονείς να πληρώνουν από την τσέπη τους.
Με λίγα λόγια: όταν η μόρφωση γίνεται εμπόρευμα, η ανισότητα μεγαλώνει. Και το σχολείο, αντί να μειώνει τις διαφορές, τις ενισχύει — σε βάρος των παιδιών των λαϊκών οικογενειών.

Υποστηρίζει η κυβέρνηση:
“Με την Τράπεζα Θεμάτων σταματάει να υπάρχει αχανής εξεταστέα ύλη και έτσι μειώνεται η ανάγκη για φροντιστήριο”.

Ποια είναι η πραγματικότητα:
Το φροντιστήριο είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού των Πανελλαδικών και της αδυναμίας του σχολείου να προετοιμάσει τα παιδιά γι’ αυτές. Το διαδικτυακό φροντιστήριο με μαθήματα “κονσέρβα” που διαφημίζει η κυβέρνηση δεν αποτελεί λύση, αφού στα παιδιά που έχουν ανάγκη για εξωσχολική κρατική στήριξη πρέπει να δίνεται προσωπική βοήθεια, να υπάρχει δηλαδή ισχυρή παιδαγωγική σχέση για να μπορούν οι εκπαιδευτικοί να εντοπίζουν αδυναμίες.
Οι εξετάσεις δεν διαλέγουν «τους καλύτερους γενικά», αλλά τόσους όσους έχει αποφασιστεί να μπουν σε ένα Τμήμα. Δεν μετράει αν ένα παιδί «ξέρει», αλλά αν θα είναι μέσα στους «πρώτους». Γι’ αυτό και τα θέματα δεν μπαίνουν για να ελέγξουν ουσιαστικά τη γνώση, αλλά για να ξεχωρίσουν τους μαθητές
μεταξύ τους.
Η Τράπεζα Θεμάτων κάνει τα πράγματα χειρότερα. Η ύλη πρέπει να «βγει πάση θυσία», με γρήγορους ρυθμούς που πολλά παιδιά δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Αποτέλεσμα; Κενά, απογοήτευση,
παπαγαλία αντί για κατανόηση. Παιδιά που κουράζονται, χάνουν το ενδιαφέρον ή μένουν πίσω.

Και εδώ φαίνεται καθαρά η κοινωνική αδικία. Τα παιδιά που δεν έχουν φροντιστήριο, που το σχολείο τους είχε ελλείψεις σε καθηγητές ή που ξεκινούν από πιο δύσκολη αφετηρία, είναι αυτά που χτυπιούνται πρώτα.
Δεν είναι τυχαίο ότι με την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων (τη δεκαετία του 2010) αυξήθηκαν απότομα οι αποτυχίες στην Α’ Λυκείου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επίσης, ο ρόλος του εκπαιδευτικού αλλάζει. Αντί να είναι παιδαγωγός, γίνεται «προπονητής εξετάσεων». Χάνει τη δυνατότητα να προσαρμόσει το μάθημα στις ανάγκες της τάξης του και των μαθητών.
Το υπουργείο μιλάει για “αντικειμενικότητα”, όμως τελικά ευνοεί την άνιση μεταχείριση. Είναι γνωστό το παράδειγμα, όπου δίνεται σε τρία παιδιά ένα βάθρο 50 εκατοστών για να δουν πέρα από έναν φράχτη ύψους δύο μέτρων, μόνο που ο ένας έχει ύψος 1,50, ο άλλος 1,80 και ο άλλος 1,40. Ποιος θα μπορούσε να δει, λοιπόν, πέρα από τον φράχτη; Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας χρειαζόταν διαφορετική υποστήριξη για να το επιτύχει. Αυτό ισχύει και με τον εκπαιδευτικό της τάξης. Όμως, σε αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος του εκπαιδευτικού ακυρώνεται. Η παιδαγωγική κρίση αντικαθίσταται από προκαθορισμένα θέματα και μηχανιστικές διαδικασίες. Το σχολείο χάνει τον ζωντανό του χαρακτήρα και
προσαρμόζεται πλήρως στη λογική της επίδοσης και της κατάταξης.

Υποστηρίζει η κυβέρνηση:
“Με το νέο σύστημα το απολυτήριο από μόνο του θα έχει αξία”.

Ποια είναι η πραγματικότητα:
Δεν μας εξηγούν πώς ακριβώς αυξάνεται η «αξία» του απολυτηρίου επειδή μπαίνουν περισσότερες και πιο δύσκολες εξετάσεις. Και δεν μπορούν να το εξηγήσουν, γιατί στην πραγματικότητα δεν ισχύει.
Σήμερα κανένα πανεπιστήμιο και κανένας φορέας δεν αμφισβητεί το απολυτήριο Λυκείου — παντού αναγνωρίζεται κανονικά.
Το σε ποιες δουλειές μπορεί να εργαστεί κάποιος με απολυτήριο Λυκείου δεν εξαρτάται από το πόσες εξετάσεις έδωσε για να το πάρει. Οι πιο δύσκολες εξετάσεις δεν σημαίνουν περισσότερες
επαγγελματικές δυνατότητες. Αντίθετα, όσο η επιστήμη μπαίνει σε όλο και περισσότερα επαγγέλματα, τόσο λιγοστεύουν οι δουλειές που μπορεί να κάνει κάποιος χωρίς ειδίκευση.

ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

Το «Εθνικό Απολυτήριο» είναι κομμάτι ενός παζλ που στήνει ένα σχολείο ταξικών φραγμών. Δίπλα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στα επί πληρωμή τμήματα των δημόσιων ιδρυμάτων, στήνεται ένα σύστημα όπου το μέλλον δεν θα το καθορίζει η γνώση, αλλά το πορτοφόλι. Οι λίγοι θα αγοράζουν πτυχία και προοπτική, ενώ οι πολλοί θα «λιώνουν» σε ατελείωτες εξετάσεις από την Α ́ Λυκείου μέχρι το τέλος.
Άλλωστε η εφαρμογή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ) αποδεικνύει ότι στόχος δεν ήταν το ανέβασμα του μορφωτικού επιπέδου, ούτε η «αναβάθμιση του πανεπιστημίου», αλλά ο αποκλεισμός χιλιάδων μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παιδιά λαϊκών οικογενειών, παιδιά που δεν είχαν τη
δυνατότητα συνεχούς φροντιστηριακής στήριξης ή προέρχονται από σχολεία με σοβαρές ελλείψεις, και την ίδια στιγμή έτσι μειώνεται τεχνητά ο αριθμός των εισακτέων, μένουν άδειες θέσεις σε δημόσια ιδρύματα και ενισχύεται η λογική ότι η πρόσβαση στις σπουδές πρέπει να γίνεται όλο και πιο δύσκολη για τους πολλούς.
Η ΕΒΕ δεν αποτελεί κριτήριο ουσιαστικής μόρφωσης ούτε αποτυπώνει τις πραγματικές δυνατότητες των μαθητών. Σε συνδυασμό με το Εθνικό Απολυτήριο διαμορφώνει ένα ακόμα πιο σκληρό και ανταγωνιστικό σχολείο, που ξεκινά τον αποκλεισμό από νωρίς και μετατρέπει τη μόρφωση σε αγώνα επιβίωσης.

Ήξερες ότι:
Από τους υποψηφίους των ΓΕΛ το 2025 έμειναν 10.628 πανεπιστημιακές θέσεις άδειες λόγω της ΕΒΕ; Επίσης, για το ακαδημαϊκό έτος 2025-2026 ανακοινώθηκαν 68.788 διαθέσιμες θέσεις, αλλά πάνω από 10.636 δεν καλύφθηκαν, μεταξύ άλλων εξαιτίας του ίδιου μέτρου;

Και για όσους δεν αντέξουν αυτόν τον εξεταστικό μαραθώνιο; Το σύστημα έχει ήδη έτοιμη τη «λύση»: Πρόωρη κατάρτιση, φθηνή εργασία, ζωή χωρίς δικαιώματα. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή.
Ένα σχολείο που δεν μορφώνει όλους, αλλά ξεχωρίζει ποιοι θα προχωρήσουν και ποιοι θα «κοπούν» από νωρίς.

ΕΧΕΙ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΗΜΕΡΑ;

Φυσικά και έχει και είναι αποτέλεσμα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων έως τώρα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Λύκειο απαξιώνεται. Οι μαθητές κουράζονται, φεύγουν νωρίς για τα φροντιστήρια, η Γ’ Λυκείου στην πράξη «τελειώνει» από τον Μάρτη. Οι εκπαιδευτικοί βλέπουν ότι τα παιδιά δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν, να κατανοήσουν και να εκφραστούν, όχι επειδή
«δεν μπορούν», αλλά γιατί το σχολείο δεν τους δίνει χρόνο και χώρο να σκεφτούν.
Στην εποχή μας, το σχολείο σήμερα δεν είναι πια ο μοναδικός δρόμος για να μάθει κανείς. Οι γνώσεις που δίνει, ακόμα κι αν είναι σωστές επιστημονικά, είναι δύσκολο να γίνουν πραγματικά κτήμα των μαθητών, γιατί δεν συνδέονται οργανικά μεταξύ τους μέσα σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα γνώσης.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι «άριστοι μαθητές» που γράφουν πολύ καλά στις πανελλαδικές, αλλά μετά από λίγο ξεχνάνε όσα έμαθαν!
Ένα σοβαρό πρόβλημα που βλέπουν όλο και περισσότερο οι εκπαιδευτικοί και οι πανεπιστημιακοί είναι η φτωχή γλώσσα των παιδιών. Πολλά παιδιά δυσκολεύονται να καταλάβουν ένα πιο απαιτητικό κείμενο και να εκφράσουν ολοκληρωμένα τη σκέψη τους γραπτά.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει σχέση και με το πώς διδάσκεται η Γλώσσα στο σχολείο. Από μικρή ηλικία τα παιδιά μαθαίνουν να γράφουν απλά, σύντομα κείμενα «χρήσης», χωρίς βάθος. Και στην εφηβεία, εκεί που θα έπρεπε να ανοίγει η σκέψη τους, μαθαίνουν να στριμώχνουν τη σκέψη τους σε λίγες σειρές και περιλήψεις, όχι να αναπτύσσουν ιδέες.
Φυσικά ρόλο παίζει και το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ευνοούν την εικόνα και το σύντομο μήνυμα. Δεν μπορούμε ούτε να τα δαιμονοποιούμε ούτε να τα αγνοούμε. Το θέμα είναι το σχολείο να βοηθά τα παιδιά να ξεχωρίσουν τη γνώση από την πληροφορία, την αλήθεια από το ψέμα, να
σκεφτούν σε βάθος, να κρίνουν.
Το πρόβλημα είναι ότι το σχολείο δεν προσαρμόζεται με βάση τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών, αλλά με βάση τις ανάγκες της αγοράς και του ανταγωνισμού. Έτσι δεν καλλιεργεί ουσιαστικά τη
σκέψη, ούτε στη γλώσσα ούτε στα μαθηματικά ούτε στις φυσικές επιστήμες.
Γι’ αυτό σήμερα χρειάζεται ένα σχολείο που να δίνει στα παιδιά χρόνο και χώρο να σκέφτονται, να εκφράζονται και να κατανοούν σε βάθος — όχι απλώς να μαθαίνουν γρήγορα, επιφανειακά και για τις εξετάσεις.

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Εμείς θέλουμε ένα σχολείο που να δίνει σε όλα τα παιδιά γερές γνώσεις — Γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσικές επιστήμες, Ιστορία — και να τους μαθαίνει σωστά ξένες γλώσσες.
Πιστεύουμε πως το σχολείο πρέπει να λειτουργεί υποχρεωτικά μέχρι τα 18 χρόνια, καλύπτοντας τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες.
Χρειάζονται προγράμματα και βιβλία που να βοηθούν πραγματικά τα παιδιά να κατανοούν, να σκέφτονται κριτικά και να μαθαίνουν, όχι απλώς να παπαγαλίζουν. Το σχολείο πρέπει να δίνει χρόνο για εμπέδωση, εργαστηριακή δουλειά, δημιουργικές εργασίες και πολιτιστικές ή κοινωνικές δράσεις.
Το σχολείο πρέπει να λειτουργεί καθημερινά δίνοντας τη δυνατότητα για αρκετές ώρες για μελέτη, αθλητισμό, πολιτισμό, παιχνίδι — όλα δωρεάν και μακριά από επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι εκδρομές να γίνονται με νόημα, χωρίς επιπλέον κόστος για τις οικογένειες ώστε να μην αποκλείεται κανένα παιδί για οικονομικούς λόγους.
Θέλουμε σχολεία με ασφαλείς και σύγχρονες υποδομές — εργαστήρια, γυμναστήρια, βιβλιοθήκες, αίθουσες μουσικής — και το απαραίτητο προσωπικό για να λειτουργούν σωστά από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς.
Θέλουμε ένα σχολείο γενικής μόρφωσης που να μην εξοντώνει τα παιδιά μας, αλλά να δουλεύει σταθερά με όλα τα παιδιά, να αναπτύσσει τα ταλέντα και τα ενδιαφέροντά τους, να καλλιεργεί τη δίψα για γνώση και να δίνει διέξοδο στις νεανικές ανησυχίες.

Θέλουμε ένα σχολείο που θα διαμορφώνει την προσωπικότητα του κάθε παιδιού μέχρι να ενηλικιωθεί, ώστε τότε να μπορεί να επιλέξει όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα και ώριμα, τι θα κάνει στη ζωή του, και όχι “με το μαχαίρι στο λαιμό” στα 15 του χρόνια, αλλά όταν το παιδί θα είναι πιο έτοιμο και θα έχει βοηθηθεί ουσιαστικά για να πάρει αυτή την απόφαση.

Με βάση τα παραπάνω απαιτούμε:

• Να υπάρχει απεριόριστη δυνατότητα πολλαπλών επιλογών στις πανελλαδικές εξετάσεις, το δικαίωμα επανάληψης όσες φορές χρειαστεί και, το πιο σημαντικό, να μπορούν τα παιδιά να
κατοχυρώνουν τους βαθμούς που έχουν πετύχει, ώστε να μην πιέζονται συνεχώς από το άγχος των εξετάσεων κάθε χρόνο και που μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να εισάγονται στις σχολές των
πρώτων προτιμήσεών τους.
• Να καταργηθεί η Τράπεζα Θεμάτων στις ενδοσχολικές εξετάσεις και τα θέματα να μπαίνουν με την παιδαγωγική ευθύνη των εκπαιδευτικών με βάση τον ρυθμό της τάξης.
• Να καταργηθεί η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, να ενισχυθούν εδώ και τώρα τα δημόσια πανεπιστήμια για να μπορούν να σπουδάζουν δωρεάν και ποιοτικά τα παιδιά μας και να παίρνουν
πτυχία με αξία. Καμία σκέψη για αναθεώρηση του άρθρου 16 και για ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων είτε ως παραρτήματα είτε αυτοτελώς.
• Να ενισχυθεί η ζωντανή πρόσθετη διδακτική στήριξη, και όχι το φροντιστήριο - "κονσέρβα", για όποια παιδιά τη χρειάζονται.
• Να ενταχθεί η διδασκαλία των Ειδικών Μαθημάτων για τις πανελλαδικές εξετάσεις στο Λύκειο κανονικά.
• Να γίνει μείωση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, σύγχρονες υποδομές, εργαστήρια, βιβλιοθήκες. Δηλαδή: Μείωση των μαθητών ανά τάξη. 20 μαθητές στα μαθήματα γενικής παιδεία
και 15 στην κατεύθυνση.
• Να γίνουν μόνιμοι διορισμοί, σταθερό προσωπικό, ενισχυτική διδασκαλία μέσα στο σχολείο, ειδική αγωγή και ψυχοκοινωνική στήριξη. Να σταματήσει το απαράδεκτο φαινόμενο να
γίνονται προσλήψεις εκπαιδευτικών Γενάρη και Φλεβάρη και να λείπουν εκπαιδευτικοί πανελλαδικώς εξεταζομένων μαθημάτων!

Γι’ αυτό, μαζί με όλους τους γονείς, τους μαθητές και τους δασκάλους των παιδιών μας θα δώσουμε τη μάχη της ενημέρωσης για τις αρνητικές συνέπειες του Εθνικού Απολυτηρίου, για «να μείνει στα χαρτιά» κάθε σκέψη για τριπλές πανελλαδικές από την Α Λυκείου!

Για να διεκδικήσουμε το σχολείο που θα δίνει απάντηση στα όνειρα, τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες των παιδιών μας

Το ΔΣ της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ - ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΠΛΑΤΑΝΙΑ
Ο ΓΕΝ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΕΝΕΤΟΣ