20/01/2022
Φυστίκι ΠουΚυλάει : Χτες με πήρε τηλέφωνο ο πατέρας μου μέσα στον πανικό.
Να προσέχουμε λέει πολύ, "με αυτά που γίνονται" κ να μην αφήνουμε τη μικρή να βγαίνει...
Τον ρώτησα, ποια είναι ρε μπαμπά, "αυτά που γίνονται"; - "Ε, δεν ακούς τι έγινε στη Θεσσαλονίκη και όλα αυτά που γίνονται συνέχεια πια τώρα"...
Στο "τώρα" που είπε, με έπιασε νευρικό γέλιο. Κ εκείνος θύμωσε εννοείται.
Τι κι αν προσπάθησα να του εξηγήσω, πως το "αυτά που γίνονται ΤΩΡΑ", γίνονται εδώ και αιώνες, απλά ΤΩΡΑ μαθαίνονται πολύ πιο εύκολα, επειδή τα θύματα αντιδρούν κ δεν αποδέχονται στωικά τη μοίρα τους, δεν κλείνουν τα στόματά τους και η κοινωνία είναι (ελαφρώς) πιο δεκτική στο να κυνηγήσει τους θύτες.
Δεν το παραδεχόταν με τίποτα - δεν μπορεί να νιώσει, πως ανέκαθεν γινόντουσαν "αυτά" που τον τρομάζουν, αλλά κανείς δε μιλούσε, δεν έπεφτε πάνω τους το φως των προβολέων, τώρα πια γίνονται πρωτοσέλιδα, άρα... τι;
Τώρα ξεκίνησαν να συμβαίνουν;
"Συγγνώμη" του λέω, "ανησυχείς για το 14χρονο που πάει βόλτα 2 ώρες, στη γειτονιά με τις φίλες της κ δεν ανησυχούσες για το 20χρονο, που έφευγα από το σπίτι χωρίς κινητό να πάω για καφέ στον Πειραιά, Πέμπτη απόγευμα κ γυρνούσα Τρίτη βράδυ, από Πάρο;"
- "Άλλο ΤΟΤΕ", μου λέει. "Δεν γίνονταν ΤΕΤΟΙΑ τότε" - Κ το "τότε" ήταν η δεκαετία του 90 και του 2000.
Και το 90 κ το 2000 γέλασαν, γιατί το 90 και το 2000 ξέρουν...
Και η δεκαετία του 80 ξέρει και η δεκαετία του 70, κ η δεκαετία του 60, που μπήκε η μάνα μου, παιδάκι σχεδόν στο καράβι να έρθει από τα Χανιά στην Αθήνα μόνη της, για να δουλέψει κ την στρίμωξε ένας από το πλήρωμα να την βιάσει κ όταν έφτασαν στο λιμάνι, δεν πήγαινε στη θεία της να μείνει που την περίμενε, παρά γύριζε 2 μέρες μόνη της στην πόλη κ κοιμόταν στα παγκάκια, μέχρι να σβήσουν οι μελανιές από το λαιμό κ το στόμα της από τα σημάδια που της άφησε αυτός.
Μην τυχόν κ το μάθουν οι δικοί της. Πως την "πείραξε" άντρας, γιατί θα έβρισκε το μπελά της.
Ούτε που περνούσε από το μυαλό της κοπελίτσας πως δεν έφταιγε εκείνη, της πήρε πολλά χρόνια για να το καταλάβει... Τι απαιτήσεις να είχε από τους άλλους, αφού κ η ίδια ακόμα νόμιζε πως κάπου έφταιγε, "ήτανε βαριά η βαλίτσα κ μου είπε να με βοηθήσει να την κουβαλήσω, εγώ φταίω που του είπα ναι"...
Ποια θα ήταν τα πρωτοσέλιδα και ποια hashtags θα τρένταραν πρώτα, αν οι γυναίκες είχαν φωνή κ πρόσβαση στα σόσιαλ μίντια το 50;
Πιο πριν; Στον πόλεμο; Στη Σμύρνη; Τον 18ο, τον 17ο αιώνα; Στον μεσαίωνα, στην Ευρώπη, πιο παλιά, στη Ρώμη, στην αρχαιότητα στον Ελλαδικό "πολιτισμένο" χώρο, στην Αίγυπτο, στην προϊστορία, στις σπηλιές;
Τι έχει αλλάξει, μπαμπά;
Τα σόσιαλ μίντια.
Τίποτα άλλο.
Ο προβολέας άναψε.
Δεν έσβησε η φρίκη.
🟤 από τη σελίδα : Φυστίκι ΠουΚυλάει
