Zetta Tsaprali Life Coach

«Ονειρεύτηκα πολύ. Έτσι ξέχασα να ζήσω.»
Τι συγκλονιστικός στίχος, από τον Τάσο Λειβαδίτη .

Οι περισσότεροι από εμάς δεν λυγίσαμε απο τα λάθη μας, αλλά από τις αναβολές μας . Χτίσαμε εντυπωσιακά οχυρά από σχέδια, φαντασιώσεις, ιδανικές εκδοχές του εαυτού μας, μελλοντικές ζωές που θα άρχιζαν “μόλις τακτοποιηθούν όλα”.Περιμέναμε να θεραπευτούμε πρώτα για να αγαπήσουμε, να αδυνατίσουμε πρώτα για να φανερωθούμε, να νιώσουμε έτοιμοι πρώτα για να τολμήσουμε. Και έτσι η ζωή περνούσε δίπλα μας σαν τρένο που το χαιρετούσαμε από την αποβάθρα. Δεν χρειάζεται να μάθεις πώς να ονειρεύεσαι περισσότερο. Χρειάζεται να ξυπνήσεις. Να πενθήσεις τη ζωή που φαντάστηκες και να πιάσεις στα χέρια σου αυτή που υπάρχει. Ατελής, ακατάστατη, αβέβαιη, τρομακτική αλλά αληθινή.
Το μαρτύριό μας δεν είναι η αποτυχία. Είναι η ακίνητη οδύνη μιας αρχής που δεν τολμήσαμε ποτέ.

Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

"Έχουμε φτάσει στο σημείο να ντρεπόμαστε να πούμε ότι είμαστε ψυχολόγοι και αυτό από μόνο του λέει πολλά για τη σύγχυση που επικρατεί γύρω από το επάγγελμα.
Ο ψυχολόγος δεν είναι κάποιος που «ακούει απλώς» ούτε κάποιος που μοιράζει εύκολες συμβουλές. Είναι επαγγελματίας με επιστημονική κατάρτιση, κλινική ευθύνη και βαθιά κατανόηση του ανθρώπινου ψυχισμού. Δουλεύει με το τραύμα, το πένθος, τη ντροπή, τις άμυνες, τις ρωγμές, με ό,τι ο άνθρωπος δυσκολεύεται ακόμη και να δει μέσα του.
Αυτό σίγουρα δεν είναι ένα επάγγελμα glamorous. Δεν έχει φως, δεν έχει σκηνή, δεν έχει επιφάνεια.
Μπαίνεις σε λαγούμια σκοτεινά. Κάθεσαι απέναντι από τον πόνο, την απώλεια, την απορρύθμιση, τη σιωπή που βαραίνει. Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μείνεις εκεί χωρίς να αποστρέψεις το βλέμμα, χωρίς να κρυφτείς πίσω από εύκολες ερμηνείες, αποφθέγματα και θεωρίες.
Ο ψυχολόγος δεν είναι ένας «λαμπερός» άνθρωπος που τα έχει λύσει όλα με τον εαυτό του, που είναι πάντα καλά, πάντα ισορροπημένος, πάντα με άποψη για όλα. Που δεν αυτοναρκισσιζεται. Δεν είναι αυτός που έχει όλες τις απαντήσεις. Είναι αυτός που αντέχει να μένει μέσα στις ερωτήσεις και να συνοδεύει τον άλλον εκεί, χωρίς επίδειξη, χωρίς ρόλο, χωρίς ανάγκη να εντυπωσιάσει.
Ο ψυχολόγος δεν «λάμπει». Αντέχει. Ρυθμίζει. Κρατάει το χώρο. Δεν εντυπωσιάζει στα social media, αναλαμβάνει ευθύνη να μένει μέσα σε άβολες περιοχές που οι περισσότεροι αποφεύγουν ακόμη και να πλησιάσουν. Είναι ένα εξαντλητικό επάγγελμα ευθύνης, συνεχούς ενημέρωσης και αυτοεξερεύνησης.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και μια σκληρή αλήθεια που δεν μπορούμε να αγνοούμε. Ότι στη χώρα μας δυστυχώς δεν υπάρχει ένα επαρκώς αυστηρό και ξεκάθαρο κρατικό πλαίσιο που να προστατεύει ουσιαστικά αυτόν τον τίτλο. Έτσι, ο καθένας μπορεί να ονομάζει τον εαυτό του «ψυχολόγο», χωρίς να έχει την αντίστοιχη εκπαίδευση ή επάρκεια.
Και ακόμη κι όταν υπάρχει ένα βασικό πτυχίο, αυτό δεν φτάνει. Η δουλειά αυτή απαιτεί συνεχή εποπτεία, προσωπική δουλειά, βαθιά εκπαίδευση και γερά θεμέλια. Δεν είναι γνώση που αποκτάται μία φορά, είναι μια διαρκής διαδικασία ευθύνης και εξέλιξης.
Ας μη φοβόμαστε να το πούμε: πίσω από τον τίτλο «ψυχολόγος» δεν υπάρχουν πάντα οι σωστοί άνθρωποι.
Γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση. Και θάρρος να βλέπουμε καθαρά.
Γιατί όταν ανοίγεις την ψυχή σου, δεν πηγαίνεις όπου να ’ναι. Η ψυχική υγεία δεν είναι χώρος για εντυπωσιασμό ούτε για πειραματισμό.
Είναι χώρος ευθύνης!"

Ακριβώς όπως τα λέει η Despina Ploussiou

Στη φωτογραφία είναι το διάσημο καφέ στη Βιέννη, τόπος συνάντησης ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών και το στέκι του Sigmund Freud

" Οι «δικοί μου άνθρωποι»

(ή πώς τα κλειστά συστήματα γεννούν παθογένειες)

Συχνά χρησιμοποιούμε τη φράση «οι δικοί μου άνθρωποι» με έναν τρόπο που μοιάζει αυτονόητος και τετελεσμένος.

Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι άνθρωποι;

Εκείνοι που ήταν πάντα εκεί ή εκείνοι που μπορούν πραγματικά να μας δουν, να μας ακούσουν και να εξελιχθούν μαζί μας;

Τα κλειστά συστήματα οικογενειακά, φιλικά, ακόμη και επαγγελματικά διατηρούν μια ιδιότυπη ασφάλεια. Προσφέρουν οικειότητα, κοινή γλώσσα, κοινές αναφορές.

Όμως όταν δεν ανανεώνονται, όταν δεν επιτρέπουν την είσοδο νέων ιδεών και νέων ανθρώπων, αρχίζουν σταδιακά να παράγουν παθογένειες.

Η έλλειψη επαφής με το «καινούριο» φέρνει στασιμότητα.

Οι ίδιες αφηγήσεις επαναλαμβάνονται, οι ίδιοι ρόλοι παγιώνονται, οι ίδιες προσδοκίες βαραίνουν τις σχέσεις.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η διαφορετικότητα δεν χωρά εύκολα. Και ό,τι δεν χωρά, είτε απορρίπτεται είτε αποσιωπάται.

Εκεί γεννιούνται οι σκιές:
η μη αποδοχή,
η δυσκολία εξέλιξης,
η αίσθηση ότι στην αλλαγή υπάρχει κάτι επικίνδυνο.

Αντίθετα, η επαφή με νέους ανθρώπους και ιδέες λειτουργεί σαν οξυγόνο στο ψυχικό μας χώρο.

Μας επιτρέπει να δούμε τον εαυτό μας αλλιώς, να αμφισβητήσουμε παγιωμένες βεβαιότητες, να ανακαλύψουμε πλευρές μας που ίσως δεν είχαν ποτέ χώρο να εκφραστούν.

Η έννοια της «ευρύτερης οικογένειας» αποκτά εδώ ιδιαίτερη αξία. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε δεσμούς αίματος ή τους γνωρίσαμε από παιδιά.

Είναι και εκείνοι που επιλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητανα συμπορευτούμε.

Άνθρωποι που μπορεί να μπήκαν αργότερα στη ζωή μας, αλλά αγγίζουν κάτι βαθιά ουσιαστικό μέσα μας.

Γιατί μια σχέση δεν μετριέται αποκλειστικά και μόνο με τον χρόνο. Μετριέται με την αυθεντικότητα, την παρουσία και τη δυνατότητα να εξελισσόμαστε μέσα σε αυτήν.

Κάποιες από τις πιο σημαντικές σχέσεις της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα οι παλαιότερες. Είναι εκείνες που μας επιτρέπουν να είμαστε κοντά , που αντέχουν την αμφισβήτηση". Που αντέχουν την αλλαγή. Που δεν μας κρατούν «μικρούς» για να παραμείνουν σταθερές.

Ίσως, τελικά, «οι δικοί μας άνθρωποι» να είναι εκείνοι που δεν φοβούνται να μεγαλώσουν μαζί μας.
Και που μας επιτρέπουν ή ακόμη καλύτερα, μας ενθαρρύνουν να γίνουν αυτό που είμαστε".

Nancy Psimenatou

🚨 Θα τολμήσουμε επιτέλους ως Πολιτεία να δούμε αυτή την ολέθρια αλήθεια κατάματα;!

‼️Το Παιδικό Τραύμα ως Βιολογική Πραγματικότητα και η Καθοριστική του Σφραγίδα στην Ενήλικη Ζωή‼️

🫆🫆🫆

Το παιδικό τραύμα για δεκαετίες αντιμετωπιζόταν κυρίως ως ένα ψυχολογικό γεγονός. Κάτι που «ανήκει στο παρελθόν», που μπορεί να επηρεάζει το συναίσθημα ή τη συμπεριφορά, αλλά όχι απαραίτητα το σώμα.

Αυτό άρχισε να αλλάζει ριζικά στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μέσα από μία από τις σημαντικότερες μελέτες στη δημόσια υγεία. Τη μελέτη των Δυσμενών Παιδικών Εμπειριών, γνωστή ως ACEs (Adverse Childhood Experiences Study), που πραγματοποιήθηκε από το CDC (Centers for Disease Control and Prevention) σε συνεργασία με την Kaiser Permanente στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η μελέτη αυτή ανέτρεψε ένα ολόκληρο επιστημονικό παράδειγμα.

Για πρώτη φορά αποδείχθηκε με σαφήνεια ότι οι τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας δεν επηρεάζουν μόνο την ψυχολογία, αλλά σχετίζονται άμεσα με τη σωματική υγεία δεκαετίες αργότερα.

Οι ACEs περιλαμβάνουν συγκεκριμένες κατηγορίες εμπειριών όπως:
Κακοποίηση (σωματική, συναισθηματική, σεξουαλική)
Παραμέληση
Ενδοοικογενειακή βία
Γονεϊκή ψυχική νόσος ή εξάρτηση
Απώλεια ή απουσία γονέα

Κάθε τέτοια εμπειρία καταγράφεται και αθροίζεται. Και αυτό που προέκυψε ήταν συγκλονιστικό. Ότι όσο αυξάνεται ο αριθμός των ACEs, τόσο αυξάνεται με σχεδόν «δοσοεξαρτώμενο» τρόπο ο κίνδυνος για σοβαρές ασθένειες και πρόωρη θνησιμότητα.
Με άλλα λόγια, το παιδικό τραύμα λειτουργεί σαν ένας κρυφός βιολογικός παράγοντας κινδύνου.

ΑΡΑ πλέον γνωρίζουμε με σιγουριά ότι το παιδικό τραύμα δεν είναι απλώς μια δύσκολη εμπειρία του παρελθόντος. Είναι ένας βιολογικός μηχανισμός που ενεργοποιείται και, όταν παραμένει ενεργός για μεγάλο διάστημα, μετατρέπεται σε αυτό που ονομάζουμε τοξικό στρες.

Το τοξικό στρες είναι η παρατεταμένη ενεργοποίηση των συστημάτων στρες του οργανισμού. Όταν ένα παιδί ζει σε περιβάλλον ανασφάλειας, φόβου ή αστάθειας χωρίς επαρκή υποστήριξη, ο εγκέφαλος και το σώμα του αναπτύσσονται κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Αυτό δεν επηρεάζει μόνο το συναίσθημα. Επηρεάζει την ίδια την αρχιτεκτονική του εγκεφάλου και τη λειτουργία βασικών συστημάτων του σώματος.

Τι σημαίνει αυτό βιολογικά; Το τοξικό στρες δημιουργεί μια χρόνια απορρύθμιση σε τρία βασικά συστήματα:

1. το νευρικό σύστημα
2. το ενδοκρινικό σύστημα (ορμόνες)
3. το ανοσοποιητικό σύστημα

Ο εγκέφαλος γίνεται πιο ευαίσθητος στον φόβο, πιο παρορμητικός, λιγότερο ικανός για ρύθμιση και λήψη αποφάσεων. Η μνήμη και η μάθηση επηρεάζονται.
Το σώμα μπαίνει σε μια κατάσταση «συνεχούς συναγερμού».
Ταυτόχρονα, αυξάνεται η φλεγμονή, διαταράσσονται οι ορμόνες, αλλάζει ο μεταβολισμός και ακόμη και η γονιδιακή έκφραση (επιγενετικά).
Με απλά λόγια, το σώμα μαθαίνει να ζει σε απειλή, ακόμα κι όταν η απειλή δεν υπάρχει πια.
Και οι συνέπειες; Τα δεδομένα είναι εντυπωσιακά.
Οι Δυσμενείς Παιδικές Εμπειρίες (ACEs) συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο για 9 από τις 10 κύριες αιτίες θανάτου.

Καρδιοπάθειες, καρκίνος, εγκεφαλικά, διαβήτης, άνοια, χρόνιες παθήσεις.

Όσο αυξάνονται οι τραυματικές εμπειρίες, τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος. Ακόμη και η ψυχική υγεία επηρεάζεται βαθιά. Τα άτομα με περισσότερα ACEs έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν κατάθλιψη που δεν ανταποκρίνεται εύκολα στη φαρμακευτική αγωγή. Και το κόστος δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι και κοινωνικό. Το οικονομικό βάρος των συνεπειών αυτών φτάνει σε τεράστια επίπεδα.

Όμως ευτυχώς η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Γιατί υπάρχει και το πιο σημαντικό κομμάτι. Η νευροπλαστικότητα.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και το σώμα έχουν την ικανότητα να αλλάζουν, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια ζωής. Αυτό σημαίνει ότι οι παρεμβάσεις, ειδικά νωρίς στη ζωή ενός ανθρώπου, μπορούν να αλλάξουν την πορεία.
Αυτό που πραγματικά βοηθά δεν είναι κάτι «μαγικό».
Μιλάμε για βαθιά ανθρώπινα πράγματα που έχουν βιολογικό αντίκτυπο:

1. Σχέσεις με φροντίδα και ασφάλεια
2 Ποιοτικός ύπνος
3. Σωματική άσκηση
4. Ισορροπημένη διατροφή
5. Επαφή με τη φύση
6. Πρακτικές ενσυνειδητότητας
7. Ψυχοθεραπευτική υποστήριξη

Αυτά δεν είναι επιλογές «lifestyle»….
Είναι ρυθμιστές του νευρικού συστήματος!

Η φροντίδα, για παράδειγμα, μπορεί να αλλάξει την αντίδραση στο στρες, να μειώσει την κορτιζόλη, να επηρεάσει ακόμη και την έκφραση των γονιδίων.
Η κοινωνική υποστήριξη μειώνει τη βιολογική επιβάρυνση του στρες.
Η φύση και ο διαλογισμός επηρεάζουν το ανοσοποιητικό.

Το πιο ουσιαστικό μήνυμα:

Δεν είμαστε καταδικασμένοι από το παρελθόν μας.

Αλλά δεν μπορούμε και να το αγνοήσουμε.

Το τραύμα αφήνει αποτύπωμα.
Η φροντίδα επίσης.

Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεραπεία! 🫶🏼🌈❤️

***********
Από την εξαιρετική επόπτριά μου Despina Ploussiou 🥰

"Τις προάλλες με ρώτησε ενας φιλος … «Ρε ‘σύ οι ψυχολόγοι, ψυχίατροι κλπ μπορουν να κακοποιηθούν από θεραπευόμενο;»
Άφησα αργά και φροντιστικα το πιτόγυρο μέσα στο χαρτί του σαν μια υπόσχεση που δεν πραγματώθηκε και κοίταξα στα μάτια τον συνομιλητή μου …αναρωτήθηκα….
Η θεραπεία συχνά παρουσιάζεται σαν ένας ήρεμος χώρος όπου ο ένας πονά και ο άλλος φωτίζει. Στην πράξη, είναι μια ζωντανή ανθρώπινη σχέση με μεταβιβάσεις, άμυνες, εξιδανικεύσεις και ναι υποτιμήσεις. Και όπου υπάρχει σχέση, υπάρχει και η πιθανότητα κακοποίησης. Ακόμη κι αν στο γραφείο υπάρχουν πτυχία στον τοίχο και αρωματικό κερί βανίλια.
Η κακοποίηση προς τον θεραπευτή είναι συνήθως ψυχολογική. Υποτίμηση, ειρωνεία, χειριστικότητα, παραβίαση ορίων. Ο θεραπευόμενος μπορεί να επιτεθεί όχι επειδή ο θεραπευτής «είναι κακός», αλλά επειδή ενεργοποιούνται παλιά σενάρια. Αν μέσα του υπάρχει το μοτίβο «πρέπει να σε ρίξω πριν με ρίξεις», τότε ο θεραπευτής γίνεται εύκολος στόχος. Η μεταβίβαση δεν είναι θεωρητική έννοια είναι η στιγμή που δεν βλέπεις τον επαγγελματία απέναντί σου αλλά τον πατέρα, τη μητέρα, τον δάσκαλο που κάποτε σε πλήγωσε.
Σε περιπτώσεις έντονης ντροπής ή ναρκισσιστικής άμυνας, η απαξίωση λειτουργεί σαν προστασία. Η έρευνα για τη θεραπευτική συμμαχία δείχνει ότι οι ρήξεις είναι αναμενόμενες και μπορούν να γίνουν θεραπευτικές όταν επεξεργάζονται. Όταν όμως η επιθετικότητα είναι σταθερή και αδιερεύνητη, ο επαγγελματίας εκτίθεται σε συναισθηματική φθορά και αυξημένο κίνδυνο burnout. Ας το πούμε απλά. Ο ψυχολόγος δεν είναι φωτισμένο ον αγγελικά πλασμένο που τρέφεται με ενσυναίσθηση. Έχει νευρικό σύστημα. Όταν δέχεται συνεχή απαξίωση, ενεργοποιείται. Η διαφορά είναι ότι καλείται να το ρυθμίσει επαγγελματικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντέχει τα πάντα. Τα όρια είναι θεμέλιο. Η θεραπεία δεν είναι χώρος ανεξέλεγκτης εκτόνωσης εις βάρος του άλλου αλλά χώρος επεξεργασίας. Η επιθετικότητα χρειάζεται να ονοματίζεται. Αν συνεχίζεται ή κλιμακώνεται, η διακοπή της θεραπείας μπορεί να είναι πράξη ευθύνης, όχι αποτυχία. Η φροντίδα του θεραπευτή δεν είναι εγωισμός αλλά προϋπόθεση ηθικής άσκησης του επαγγέλματος. Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να κακοποιηθεί. Μπορεί. Το ουσιαστικό είναι αν το αναγνωρίζει, το δουλεύει σε εποπτεία, θέτει όρια και προστατεύει τον εαυτό του. Η θεραπευτική σχέση δεν χτίζεται πάνω στην ανοχή της κακοποίησης αλλά στην ικανότητα να αντέχεις την ένταση χωρίς να διαλύεσαι και χωρίς να διαλύεις τον άλλον.
Διαφορετικά, δεν έχουμε θεραπεία. Έχουμε επανάληψη τραύματος με τιμολόγιο"

Από τη σελίδα του Ευάγγελου Ορφανίδη (Κλινικός ψυχολόγος)

Λόγω της ημέρας ♥️

Στο περιοδικό ΑΛΛΗΛΟΝ, τεύχος 20 - Δεκέμβριος 2025 (σελ. 41-43), δημοσιεύτηκε άρθρο μου που αφορά στο πώς ο τύπος της σχέσης που διαμορφώνεται - από τη βρεφική ακόμα ηλικία - με τους βασικούς φροντιστές μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις μας στην ενήλικη ζωή

https://allilonnet.com/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C/?fbclid=Iwb21leAP2aEljbGNrA_ZoIWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHtVmfWEJ3MRPCQdMxA3IVDZkzrdWBBJ0XrAKX1nbHJDWXwCug_nZYbINptnf_aem_gSQDmTdhDh1mmVi-g2P52g

Κοπή πίτας

4 + 1 μέρες έμειναν ως την καθιερωμένη (και αγαπημένη) συνάντηση του Συλλόγου μας HCCMA και μετράμε αντίστροφα με γλυκιά προσμονή 😊

Θα βρεις τον σύνδεσμο για τη συμπλήρωση της φόρμας συμμετοχής στο πρώτο σχόλιο

Σε περιμένουμε!

Ακολουθεί η περιγραφή της ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης που ακολουθώ ως θεραπεύτρια, αποτυπωμένη με απλά λόγια από τη Despina Ploussiou ❤️

Είμαστε πράγματι ένας;

Για δεκαετίες, η ψυχοθεραπεία απαντούσε καταφατικά, συχνά δαιμονοποιώντας την εσωτερική πολυπλοκότητα. Η ταυτόχρονη ύπαρξη αντιφατικών συναισθημάτων, το να θέλει κανείς και να φοβάται, να αγαπά και να θυμώνει την ίδια στιγμή, αντιμετωπιζόταν ως παθολογία ή ένδειξη ψυχικής αποδιοργάνωσης, κάτι που έπρεπε να ελεγχθεί ή να εξαλειφθεί.
Η ανθρώπινη ψυχή αντιμετωπιζόταν ως ενιαίο σύνολο. Ένα εγώ προς ενίσχυση, έλεγχο ή διόρθωση. Οι αντιφάσεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις και τα συμπτώματα θεωρούνταν δυσλειτουργίες προς εξάλειψη, εμπόδια στην προσαρμογή και στη «σωστή» λειτουργία.
Αυτή η οπτική δεν προέκυψε τυχαία. Για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, η ψυχοθεραπεία επηρεάστηκε βαθιά από ιατρικά και μηχανιστικά μοντέλα. Το σύμπτωμα θεωρήθηκε εχθρός. Η αντίφαση αδυναμία. Η εσωτερική σύγκρουση ένδειξη αποτυχίας ελέγχου. Ακόμη και σε ψυχοδυναμικές προσεγγίσεις, η πολλαπλότητα συχνά αντιμετωπιζόταν ως κάτι που έπρεπε να «ενοποιηθεί», να ξεπεραστεί ή να αναλυθεί μέχρι να σιωπήσει.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το να βιώνει κανείς διαφορετικά και αντικρουόμενα κομμάτια του εαυτού του έμοιαζε επικίνδυνο. Η εμπειρία του «είμαι και αυτό και το αντίθετό του» προκαλούσε ανησυχία, φόβο αποδιοργάνωσης, ακόμη και ντροπή. Πολλοί άνθρωποι έμαθαν να κρύβουν αυτή την εσωτερική τους πολυφωνία, να την πειθαρχούν ή να τη βαφτίζουν «χαρακτήρα».
Το IFS (Internal Family Systems) ξεκινά από την αντίθετη κατεύθυνση.
Η ψυχική ζωή δεν είναι ενιαία. Είναι εκ φύσεως πολλαπλή.
Μέσα μας συνυπάρχουν διαφορετικά Μέρη, το καθένα με τον ρόλο του, τη λογική του και την ιστορία του. Αυτή η πολλαπλότητα δεν σηματοδοτεί κατάρρευση. Είναι αρχιτεκτονική. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ψυχισμός οργανώνεται για να επιβιώσει όταν η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.
Στο σύνθετο τραύμα, αυτή η αρχιτεκτονική γίνεται ιδιαίτερα ορατή. Όταν η ασφάλεια απουσιάζει επανειλημμένα, όχι ως μεμονωμένο γεγονός αλλά ως περιβάλλον, ο ψυχισμός δημιουργεί κομμάτια με συγκεκριμένες αποστολές. Να προστατεύσουν, να αντέξουν, να αποκόψουν τον πόνο, να διατηρήσουν τη συνοχή.
Στο IFS, αυτά τα κομμάτια ονομάζονται Προστάτες. Όχι ως παθολογία, αλλά ως στρατηγική. Δημιουργήθηκαν τη στιγμή που δεν υπήρχαν άλλες επιλογές. Οι Προστάτες παίρνουν γνωστές μορφές. Έλεγχος, τελειομανία, συναισθηματική αποστασιοποίηση, αποφυγή, ένταση. Τότε, όλα αυτά είχαν νόημα. Ήταν λύσεις. Ήταν τρόποι επιβίωσης. Σήμερα όμως, το σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί σαν ο κίνδυνος να μην έχει τελειώσει.
Το IFS είναι ένα σχετικά πρόσφατο θεραπευτικό μοντέλο που έφερε μια ριζική μετατόπιση. Δεν αντιμετωπίζει τους Προστάτες ως εχθρούς. Δεν επιχειρεί να τους καταργήσει, να τους πείσει ή να τους ξεπεράσει. Δημιουργεί συνθήκες ώστε να μπορέσουμε να πλησιάσουμε την πληγή με ασφάλεια και αγάπη.
Αυτό είναι το ριζικό του στοιχείο. Η θεραπεία δεν γίνεται παρακάμπτοντας τον πόνο, ούτε πολεμώντας τα συμπτώματα, αλλά πλησιάζοντάς τα με τρόπο που το εσωτερικό σύστημα μπορεί να αντέξει. Όχι μέσω σύγκρουσης, αλλά μέσω παρουσίας.
Όταν το εσωτερικό σύστημα αισθανθεί ασφάλεια, όχι ως ιδέα αλλά ως βιωμένη εμπειρία, οι Προστάτες χαλαρώνουν. Όχι από ήττα, αλλά από ανακούφιση.
Και τότε γίνεται δυνατό κάτι που πριν δεν ήταν. Να πλησιάσουμε αυτό που κρυβόταν από κάτω. Την πληγή που όλα αυτά τα χρόνια προστατευόταν από «τρομακτικά» συμπτώματα, τα οποία συχνά είχαμε ταυτίσει με την ίδια μας την ταυτότητα.
Στο κέντρο αυτής της διαδικασίας βρίσκεται ο Εαυτός. Όχι ως ρόλος ή κατασκευή, αλλά ως ποιότητα. Σταθερότητα, καθαρότητα, παρουσία. Μια εσωτερική ικανότητα που μπορεί να ηγηθεί χωρίς να καταστέλλει και να κρατήσει με αγάπη αυτό που πονάει.

Το IFS δεν προσπαθεί να κάνει τον άνθρωπο πιο απλό.
Τον αναγνωρίζει όπως είναι. Πολύπλοκο, προσαρμοστικό, ολόκληρο.

Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερα ανθρώπινο μήνυμά του.
Ότι αυτό που ονομάσαμε «πρόβλημα» δεν ήταν έλλειμμα, αλλά τρόπος ύπαρξης. Ότι τα συμπτώματα δεν ήταν λάθη, αλλά απαντήσεις της ζωής σε συνθήκες που δεν άφηναν άλλες επιλογές. Και ότι η θεραπεία, τελικά, δεν είναι μια διαδικασία μεταμόρφωσης σε κάτι άλλο. Δεν είναι διόρθωση, ούτε υπέρβαση. Είναι μια πράξη επιστροφής. Επιστροφής σε εκείνο το σημείο όπου η ψυχή, πριν αναγκαστεί να σκληρύνει, να διασπαστεί ή να σωπάσει, ήξερε πώς να υπάρχει χωρίς άμυνα.
Μια επιστροφή όχι στην αθωότητα, αλλά στο κέντρο μας. Στην δυνατότητα να είμαστε πολλοί και παρ’ όλα αυτά ολόκληροι.