Δάλια Λιόλια - Εξουσιοδοτημένη Language of Listening Parent Coach

Είναι μεγάλη στεναχώρια κι απογοήτευση να βλέπεις το παιδάκι σου (και του Λυκείου παιδάκι είναι 😁😁), να προσπαθεί σκληρά να διαβάσει, να μάθει τα μαθήματά του και στα τεστ ή τις εξετάσεις να παγώνει από το άγχος και να τα πηγαίνει πολύ χειρότερα από όσο θα μπορούσε.

Τι ΔΕΝ βοηθάει:
Το βράδυ πριν το τεστ να πεις:

Αν μπούμε αρκετά στον κόσμο των παιδιών και καταλάβουμε γιατί έκαναν ότι έκαναν, γιατί είπαν ότι είπαν, τι σκέφτονται, τι νιώθουν, τι θέλουν

ΤΟΤΕ

χάνουμε κάθε διάθεση να αξιολογήσουμε και να κρίνουμε.

Θέλουμε μόνο να βοηθήσουμε και να καθοδηγήσουμε το παιδί.

Για να σου ανοιχτεί κι αυτό και να αρχίσει να λέει, θα χρειαστεί να νιώσει ότι το καταλαβαίνεις. Ή ότι στα αλήθεια επιθυμείς να το καταλάβεις.

Και δεν υπάρχει καλύτερο εργαλείο για να πετύχεις κάτι τέτοιο, από το να ΛΕΣ Ο,ΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ.

Enjoy!

Λόγια ενός μαθητή πανεπιστημίου:

"Θυμάμαι να με επαινούν συχνά για την εξυπνάδα μου παρά για τη προσπάθειά μου, κι έτσι αργά αλλά σταθερά, ανέπτυξα μια αποστροφή για τις δύσκολες προκλήσεις.......

..Αυτή ήταν η μεγαλύτερή μου αναπηρία μάθησης: η τάση να βλέπω την απόδοσή μου σαν αντανάκλαση του χαρακτήρα μου και αν δεν μπορούσα να καταφέρω κάτι αμέσως, να το αποφεύγω ή να το βλέπω με περιφρόνηση."

Για αυτό λοιπόν, Λες Ό,τι Βλέπεις το παιδί να κάνει, λέει, σκέφτεται κι εστιάζεις στη προσπάθεια που καταβάλει.

Έχεις έτσι και μια εξαιρετική ευκαιρία να δείξεις τα Θετικά του Χαρακτηριστικά.

Π.χ.:
"Σου φαίνεται πολύ δύσκολο αυτό το πρόβλημα. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθεις να σιχαίνεσαι τα μαθηματικά. Και συνεχίζεις να προσπαθείς να το καταλάβεις. Αυτό δείχνει ότι είσαι επίμονος (ότι έχεις υπομονή, ότι δε τα παρατάς, ανθεκτικός - βάλε ό,τι εσύ θεωρείς σημαντικό, αλλά να αρέσει και στο παιδί 😉 -)".

Αν το παιδί λύσει το πρόβλημα, μη μένεις μόνο στο αποτέλεσμα. Δώσε βάση σε όλη τη δουλειά που έκανε για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα.

Γενικά προσπάθησε, να μη συνδέσει το παιδί τη προσπάθεια με έλλειψη εξυπνάδας!

Καλή Δύναμη!

Δεν είμαστε τα συναισθήματά μας!!!

Το ότι νιώθουμε κάπως, δε σημαίνει ότι είμαστε κι όλας.

Υπάρχει τρόπος να βγούμε από τον τρόπο σκέψης όλα-ή-τίποτα.

Είναι πολύ βαρύ να νιώθεις κακή μαμά.

Αλλά με τη σωστή καθοδήγηση καταφέρνεις να δεις ότι δεν είναι έτσι.

Ότι μπορεί να υπάρχουν κακές στιγμές, συμπεριφορές που δεν σου αρέσουν και θέλεις να αλλάξεις.
Αλλά δεν είσαι κακή μαμά.

Με τη σωστή καθοδήγηση, μπορείς να απολαμβάνεις τη μαμά που βλέπεις στον καθρέφτη και την οικογενειακή σου ζωή.

Όταν το αποφασίσεις, εδώ είμαι 😉

Έλεος πια!!

Κάθε φορά που βλέπω quotes με τα αντίστοιχα μηνύματα, νιώθω ένα τσίμπημα στο στομάχι.

Δηλαδή μας λένε το αυτονόητο!

Σε ποιον αρέσει να γκρινιάζει,να παραπονιέται, να ει άι αρνητικός κι απαισιόδοξος;;
Σε κανέναν.

Όσοι μένουμε σε τέτοιες στάσεις είναι επειδή δεν ΜΠΟΡΟΎΜΕ (ακόμα),να το δούμε αλλιώς.

Θέλει δουλειά.
Θέλει δουλειά με τον εαυτό μας.

Κάποιοι το κάνουν ευκολότερα, κάποιοι λιγότερο αβίαστα.
Κάποιοι μπορούν μόνοι τους και κάποιοι χρειάζονται καθοδήγηση.

Το θέμα είναι ότι σε ΚΑΝΕΝΑΝ δεν αρέσει να νιώθει, άσχημα, άβολα κι αμήχανα με τη ζωή του.

Αν θέλεις να αλλάξεις κάτι που δεν σου αρέσει στη ζωή σου, αλλά νιώθεις ότι είναι αδύνατο να αλλάξει, μάλλον λίγη καθοδήγηση θα σου κάνει καλό 😉

Όλα μπορούν να αλλάξουν. Απλά χρειάζεται ο κατάλληλος τρόπος.

Και να ξέρεις, μπορώ να σε βοηθήσω και με μεγάλη χαρά.

Εδώ είμαι!

Εν τω μεταξύ άρχισε να κλαίει.

Ήρθε κοντά μου νεύοντας θετικά και κλαίγοντας.

Εγώ: "Τι έγινε;"

Γιάννης: "Μου λείπει ο μπαμπάαααας....και η μαμά. Και τα power traction μου και τα παιχνίδια μου. Μου λείπει ο μπαμπάς."

Εγώ: "Ω μα φυσικά σου λείπει! Θέλεις να είσαι μαζί του

Γιάννης: "Και με τη μαμά"

Εγώ: "Ε ΒΕΒΑΙΑ και με τη μαμά!. Σου λείπουν πολύ. Νιώθεις όμορφα μαζί τους. Θέλεις να είσαι μαζί τους και με τα παιχνίδια σου! Πού είναι τώρα ο μπαμπάς;"

Γιάννης: "Στο σπίτι "

Εγώ: "Η μαμά;"

Γιάννης: "Στο σπίτι είναι"

Εγώ: "Δεν δουλεύουν; Δεν είναι στη δουλειά;"

Γιάννης: "Μπορεί να δουλεύουν στο σπίτι"

Εγώ: "Αααα... δουλεύουν από το σπίτι. Και τι μπορεί να κάνει ο μπαμπάς αυτή τη στιγμή στο σπίτι;"

Συνεχίσαμε για λίγη ώρα σε αυτό το μοτίβο. Να λέω ότι βλέπω και να κάνω ερωτήσεις με σκοπό να του δείξω ότι ο μπαμπάς και η μαμά τον σκέφτονται και αυτοί κι ότι όταν πάει σπίτι, θα κάνει μαζί τους ότι θέλει .

Χωρίς να τον κρίνω καθόλου, του έδωσα τον χώρο να νιώσει ότι νιώθει και να αρχίσει να καθοδηγεί τη σκέψη του στα όμορφα που έρχονται σε λίγο (σε τρεις ώρες) που θα παει σπίτι.

Μου είπε ότι οι γονεις του μάλλον θα ετοιμάζονται για το πλοίο. Ότι φεύγουν για τη Κέρκυρα. Τον ρώτησα πώς του φαίνεται η ιδέα του ταξιδιού και είπε τέλεια.

Μετά ότι έφτιαξε τη βαλίτσα του μόνος του εχθές για να μην έχει σήμερα να κάνει δουλειές. Εκεί βρήκα την ευκαιρία να τονίσω τις ΔΥΝΑΜΕΙΣ του. Πόσο οργανωτικός είναι, ότι προγραμματίζει τον χρόνο του και ότι δεν θέλει να τα αφήνει για τη τελευταία στιγμή.

Εκεί ένιωσε ακόμα καλύτερα

Γενικά είπαμε διάφορα.
Απλά θέλω να δεις τους βασικούς άξονες.

ΛΕΩ ΟΤΙ ΒΛΕΠΩ. Για να νιώσει το παιδί ότι είναι οκ να νιώθει όπως νιώθει. Μόνο έτσι μπορεί να το ξεπεράσει, χωρίς να το βαραίνει.

ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. Το βοηθάω να σκεφτεί πιο θετικά. Να εστιάσει σε πράγματα που του αρέσουν και να νιώσει ασφαλής συνειδητοποιώντας ότι ακόμα κι αν η μαμά κι ο μπαμπάς είναι μακρυά, τον σκέφτονται και τον αγαπούν.

Δοκίμασε να λες ό,τι βλέπεις και νιώσε τη ζεστασιά από τη σύνδεσή σου με το παιδί.

Καλή απόλαυση!