3ο εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών

Το "Μνημείο τής Μητέρας", έργο του γλύπτη Θ.Η. Κολοκοτρώνη (1955), στην πλατεία Έλενας Βενιζέλου. Πίσω της, το κτήριο του σχολείου μας.
_______________________

Ολόκληρη η συνέντευξη τού συμμαθητή μας Δημήτρη Νανόπουλου στον Θανάση Λάλα, όπου μιλά για την σημασία τού καθηγητή του 3ου Γυμνασίου Αρρένων Αθήνας Βαγγέλη Τσιγκούνη στην ζωή του και στη σχέση του με την Φυσική.
_________________________

Δημήτρης Νανόπουλος - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online Δημήτρης Νανόπουλος Ο ακαδημαϊκός Πολλές φορές γελάω με τις διαδρομές του μυαλού. Επιλέγει να φθάσει στο Κουκάκι μέσω Κηφισιάς ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΛΑΣ Στο πρώτο φύλλο της χρ...

Ένας ακόμη σημαντικός επιστήμονας που πέρασε τις χρονιές 1963-1965 από το σχολείο μας, το 3ο εξατάξιο γυμνάσιο Αθηνών, είναι ο παγκοσμίου φήμης αστροφυσικός Δημήτρης Νανόπουλος.

Σύμφωνα με τον Νανόπουλο, σε συνεντευξή του στον Θανάση Λάλα, ο φυσικός τού Τρίτου Βαγγέλης Τσιγκούνης στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου είναι εκείνος που κατάλαβε το ταλέντο του και τον βοήθησε να γίνει ο επιστήμονας που είναι.

Ιδού ένα το απόσπασμα από την συνέντευξη:

.."Είχα την εξής μεγάλη τύχη. Γυμνάσιο πήγαινα στου Ζωγράφου, αλλά για κάποιο λόγο ήρθα σε σύγκρουση με έναν καθηγητή και αναγκάστηκα στην Δ’ τάξη να φύγω και να αλλάξω σχολείο. Πήγα στο 3ο Γυμνάσιο Αμπελοκήπων. Τότε το 10ο ήταν το καλύτερο αλλά πήγα στο 3ο, γιατί το 10ο ήταν γεμάτο».

­ Με μαθηματικό μαλώσατε;

«Οχι, με έναν θεολόγο… (γέλια) Στο 3ο λοιπόν συνάντησα τον Βαγγέλη τον Τσιγκούνη, έναν σπουδαίο καθηγητή, φυσικό, ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ. Ως την Γ’ γυμνασίου το μυαλό μου ήταν όλο στο γήπεδο και την μπάλα. Ημουν, δηλαδή, ένα φυσιολογικό παιδί της εποχής μου, της αλάνας και όλα αυτά. Ούτε μεγάλη αλητεία ­ με την κακή έννοια ­ ούτε το καλό παιδάκι που άκουγε τη μαμά. Και να σας πω και κάτι, εκείνη την εποχή δεν επιζούσες άμα δεν ήσουν και έτσι. Αλλά στην Δ’ γυμνασίου συνέβη ένα περίεργο πράγμα… λες και μου ήρθε επιφοίτηση».

­ Πώς έγινε αυτό;

«Πραγματικά δεν ξέρω. Εγώ είχα διαλέξει το πρακτικό, γιατί ­ παρ’ όλο που μου άρεσαν τα κλασικά ­ δεν έβλεπα μέλλον. Τι να γινόμουν, ας πούμε, φιλόλογος; Το σεβόμουν και το εκτιμούσα αλλά δεν ήταν και πολύ της μόδας τότε. Στο πρακτικό, παρ’ όλο που δεν δούλευα πολύ, έβγαζα καλούς βαθμούς. Ημουν δηλαδή ένας μέτριος μαθητής του 16-17. Από τη στιγμή όμως που ανακάλυψα τη φυσική, έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα. Εβλεπα ότι πήγαινε το πράγμα».

­ Τι ήταν που σας μάγεψε στη φυσική;

«Τι να σας πω… δεν ξέρω. Ενιωθα λιγάκι σαν να ανακαλύπτω πρώτη φορά εγώ όλα αυτά τα φαινόμενα και τους νόμους. Είχα δε την εντύπωση ότι αυτά που αισθανόμουν εγώ τα αισθάνονταν και όλοι οι άλλοι. Νόμιζα δηλαδή ότι ήταν κάτι που μπορούσα να το μοιραστώ και να με καταλάβουν και άλλοι. Αισθανόμουν όπως όταν παίζαμε μπάλα με τους φίλους μου. Αρχισα να τους ρωτώ αν έλυσαν την άσκηση, πώς τους φάνηκε και όλα αυτά, αλλά δεν έβρισκα τελικώς ανταπόκριση. Δεν έβαζαν όλοι γκολ με τις ασκήσεις φυσικής, δηλαδή (γέλια). Εγώ έλυνα τα προβλήματα πάρα πολύ γρήγορα και με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Το έβλεπε αυτό ο Τσιγκούνης και μου έλεγε: «Παιδί μου, σωστό είναι, αλλά πώς το σκέφτηκες αυτό;». Του Τσιγκούνη του άρεσε πολύ η φυσική, δεν το έκανε δηλαδή καταναγκαστικά, γι’ αυτό θα τον λατρεύω πάντα. Το ευχαριστιόταν. Εβαζε λοιπόν καμιά περίεργη άσκηση και ερχόταν εκεί που καθόμουν εγώ πίσω πίσω και με σκουντούσε. «Σήκω», μου έλεγε. Χωρίς να με ρωτήσει αν την έχω λύσει ή όχι. Πολλές φορές ήταν κουρασμένος και έβαζε εμένα να λέω στην τάξη διάφορα περίεργα. Είχαμε δηλαδή μια τέτοια σχέση. Μου έλεγε λοιπόν: «Εσύ θα πας για φυσικός». Κοιτάξτε τώρα σύμπτωση. Εγώ έχω έναν ξάδελφο ­ Γιάννης Σιγάλας λέγεται ­, ο οποίος είναι πολιτικός μηχανικός και έχω να τον δω χρόνια. Αυτός πήγαινε στο 10ο και ήταν ανακατεμένος με κύκλους πιο πάνω από μένα. Είχε μια μανία στα μαθηματικά και είχε ψάξει διάφορα γύρω από την έρευνα, γύρω από σπουδές στο Πρίνστον κλπ. Χωρίς να ξέρει ότι και μένα μου άρεσαν τα μαθηματικά, όποτε συναντιόμασταν μου μιλούσε για όλα αυτά. Εγώ όμως, από το περιβάλλον που προερχόμουν, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να βρω μια δουλειά για να βγάζω το ψωμί μου. Οχι ότι αυτά που μου έλεγε δεν τα άκουγα ή δεν με έβαζαν σε σκέψεις. Τελειώνοντας το σχολείο, περνάω στο Φυσικό. Δεν είχα μπει από τους πρώτους. Σας είπα, ήμουν μέτριος μαθητής. Στο Πανεπιστήμιο όμως υπήρχε η ομάδα των πρώτων ­ το θυμάμαι σαν να είναι τώρα. Αυτοί ήταν οι σνομπ. Κάποια στιγμή άρχισαν να μας βάζουν ασκήσεις. Καθηγητής μας ήταν ο Αλεξόπουλος, τον οποίο τον είχε και ο Τσιγκούνης. Αυτά, λοιπόν, που μας έβαζε εμένα μου φαίνονταν αστεία, γιατί από τον Τσιγκούνη είχα συνηθίσει να λύνω τέτοιες ασκήσεις. Αυτοί λοιπόν ­ η ομάδα των πρώτων ­ με πρόσεξαν και αρχίσαμε σιγά σιγά να συνδεόμαστε"...
_____________

Χρόνια πολλά συμμαθητές!!!

Αεροφωτογραφία του 1935. Γουδή, Αμπελόκηποι, Κέντρο, Λυκαβητός, Ακρόπολη. Στην πάνω δεξιά άκρη, το κόκκινο βέλος δείχνει το σχολείο μας, το 3ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών.
___________________________________

Απόφαση αποβολής του μαθητή τής τρίτης τάξης τού σχολείου μας Διονυσίου Γκανά, τον πρώτο χρόνο τής κατοχής γιατί προφανώς πρόσβαλε από το μπαλκόνι τής τάξης Ιταλό στρατιωτικό.

Από το βιβλίο «ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ - Μαρτυρίες από το Αρχείο του 3ου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών»
που γράφτηκε από ομάδα μαθητών και μαθητριών τού διαδόχου σχολείου, του 2ου Πρότυπου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών υπό την εποπτεία τού Σπύρου Χρ. Καρύδη και εκδόθηκε το 2013.

Πρόκειται για μια υπέροχη μελέτη που ερευνά τα αρχεία και τα πρακτικά του γυμνασίου μας, του Τρίτου Αρρένων κατά την διάρκεια τής Γερμανικής Κατοχής.

Τα ονόματα των παιδιών τής ομάδας:

Αντωνίου Βασίλειος, Βαρβαρίγγος Ιωάννης, Βασιλόπουλος Ηλίας, Γιαννακοπούλου Κωνσταντίνα, Γιαννόπουλος Γεώργιος, Δόσης Ευάγγελος, Ζυγούρης Απόστολος, Καλύβα Σταυρούλα, Λυκούδης Ανδρόνικος, Μόρφη Χριστιάννα, Μόσχος Βασίλειος, Μόσχος Δημήτριος, Πάκος Γεώργιος, Παπαδήμου Μαριανίκη, Ραβάνης Ιωάννης, Τσακιράκης Νικήτας, Τσαμάνδουρας Νικόλαος, Χαριζάνη Δανάη, Χρυσαφογιώργος Γεώργιος.
_____________

Το γυμνάσιό μας, στην καρδιά των Αμπελοκήπων, πάνω στην πλατεία Έλενας, στους πρόποδες του Λυκαβητού, δίπλα στην Σεβαστοπούλειο σχολή, εκατό μέτρα από το γήπεδο του Παναθηναϊκού «απόστολος Νικολαΐδης», μια ανάσα από την πλατεία Μαβίλη, αλλά και την ΓΑΔΑ, τον Άρειο Πάγο, το Ιπποκράτειο, τον πύργο των Αθηνών, την Αμερικάνικη πρεσβεία. Α! το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ήταν τότε ένα τεράστιο γιαπί. Εκεί μεγαλώσαμε, βάρυνε η φωνή μας, ψηλώσαμε, στα γύρω στενά και «στου Λυκαβητού το σκούφο» αλλά και στις γύρω περιοχές Εξάρχεια, Γκύζη, Πατησίων, Πολυτεχνείο και Μουσείο, Σόλωνος στα φροντηστήρια, Ζωγράφου, Γουδή και Παγκράτι σιγά σιγά ξεπεράσαμε τους φόβους μας και απλωθήκαμε με τις πρώτες μας αποκοτιές, σαν κουτάβια που ήθελαν και κατάφεραν να γίνουν άντρες. Το σχολείο μας, το Τρίτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Συστεγαζόταν με το Δέκατο γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Και το Νυκτερινό. Τα τρία σχολεία μοιραζόταν τα κτίρια πρωί - απόγευμα και βράδυ. Τα κτίρια αυτά αργότερα φιλοξένησαν το Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων. Τέλος, το Τρίτο και το Δέκατο συγχωνεύτηκαν στο 2ο Πειραματικό Λύκειο Αθήνας και στις ίδιες αυτές αίθουσες διδασκαλίας φοιτούν τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Κάπου στα αρχεία του πειραματικού βρίσκονται, κιτρινισμένα, τα απολυτήριά μας. Η ζωή συνεχίζεται...

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΑΣ, ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΣ
______________________________________

Τρώμε και τραγουδάμε με την συνοδεία της κιθάρας του Παύλου (1977).

Το γυμνάσιό μας, στην καρδιά των Αμπελοκήπων, πάνω στην πλατεία Έλενας, στους πρόποδες του Λυκαβητού, δίπλα στην Σεβαστοπούλειο σχολή, εκατό μέτρα από το γήπεδο του Παναθηναϊκού «απόστολος Νικολαΐδης», μια ανάσα από την πλατεία Μαβίλη, αλλά και την ΓΑΔΑ, τον Άρειο Πάγο, το Ιπποκράτειο, τον πύργο των Αθηνών, την Αμερικάνικη πρεσβεία. Α! το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ήταν τότε ένα τεράστιο γιαπί. Εκεί μεγαλώσαμε, βάρυνε η φωνή μας, ψηλώσαμε, στα γύρω στενά και «στου Λυκαβητού το σκούφο» αλλά και στις γύρω περιοχές Εξάρχεια, Γκύζη, Πατησίων, Πολυτεχνείο και Μουσείο, Σόλωνος στα φροντηστήρια, Ζωγράφου, Γουδή και Παγκράτι σιγά σιγά ξεπεράσαμε τους φόβους μας και απλωθήκαμε με τις πρώτες μας αποκοτιές, σαν κουτάβια που ήθελαν και κατάφεραν να γίνουν άντρες. Το σχολείο μας, το Τρίτο Γυμνάσιο Αρέννων Αθηνών.