09/09/2026
Αντίο Γιώργο Μαζωνάκη. ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Πέθανε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ήταν το πρώτο που είδα λίγο νωρίτερα, σε ένα διάλειμμα από τους ασθενείς μου. Έφυγε μόλις 54 ετών. Και μαζί με τη θλίψη για έναν άνθρωπο που έφυγε τόσο νωρίς, σκέφτομαι κάτι άλλο.
ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.
Πόσο εύκολα σχολιάζουμε.
«Τι έπαθε;»
«Τι του συμβαίνει;»
«Γιατί μπήκε σε ψυχιατρική κλινική;»
«Είναι καλά;»
«Δεν είναι καλά;»
Πριν από περίπου έναν χρόνο, ο Γιώργος Μαζωνάκης πέρασε την πόρτα μιας ψυχιατρικής κλινικής. Αργότερα μίλησε δημόσια για εκείνη την εμπειρία, για τον φόβο, την πίκρα, την οικογενειακή σύγκρουση, για όσα ο ίδιος ένιωσε ότι συνέβησαν στη ζωή του.
Και ξαφνικά ένας ολόκληρος άνθρωπος χωράει σε μία λέξη. «Ψυχιατρικό». Δεν γνωρίζω τι πραγματικά συνέβαινε μέσα του. Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πρόταση αυτού του κειμένου:
Δεν γνωρίζω.
Όπως δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στους περισσότερους ανθρώπους που συναντάμε.
Ως ψυχολόγος, έχω μάθει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε:
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΤΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.
Και το να χρειαστεί κάποιος ψυχιατρική βοήθεια δεν τον κάνει λιγότερο δυνατό, λιγότερο άξιο, λιγότερο ταλαντούχο ή λιγότερο άνθρωπο.
Η ψυχική δυσκολία δεν επιλέγει.
Μπορεί να υπάρχει πίσω από ένα υπέροχο χαμόγελο.
Πίσω από την επιτυχία.
Πίσω από τα χρήματα.
Πίσω από μια γεμάτη πίστα.
Πίσω από έναν άνθρωπο που κάνει χιλιάδες άλλους να τραγουδούν, ενώ ο ίδιος μπορεί να περνά μια περίοδο που κανείς από γύρω δεν μπορεί να δει.
Κι αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να θυμηθούμε σήμερα.
ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΟΥ.
Δεν ξέρεις πόση προσπάθεια του κόστισε να σηκωθεί σήμερα από το κρεβάτι.
Δεν ξέρεις πόσες φορές είπε «είμαι καλά» επειδή δεν ήθελε -ή δεν μπορούσε- να εξηγήσει.
Δεν ξέρεις τι συμβαίνει όταν κλείνει η πόρτα και σβήνουν τα φώτα.
Γι' αυτό χρειάζεται λιγότερη περιέργεια για την ψυχική υγεία των άλλων και περισσότερη ανθρωπιά.
Λιγότερες ταμπέλες.
Λιγότερα αστεία για τα «ψυχιατρεία» και τους «τρελούς».
Λιγότερη ντροπή γύρω από την ψυχιατρική και ψυχολογική βοήθεια.
Και περισσότερες φράσεις όπως:
«Είμαι εδώ.»
«Θες να μιλήσεις;»
«Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;»
«Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος/η σου.»
Γιατί η ψυχιατρική νοσηλεία ΔΕΝ είναι ντροπή.
Η ψυχοθεραπεία ΔΕΝ είναι ντροπή.
Το να πεις «δεν είμαι καλά» δεν είναι ντροπή.
Το να ζητήσεις βοήθεια δεν είναι αποτυχία.
Είναι ανθρώπινο.
Και κάτι ακόμη.
Ας μην προσπαθήσουμε τώρα να ερμηνεύσουμε τον θάνατο ενός ανθρώπου μέσα από όσα γνωρίζουμε για την ψυχική του υγεία. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει οποιαδήποτε σχέση - και δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατασκευάσουμε.
Ας κρατήσουμε κάτι πιο σημαντικό.
Πριν από λίγο καιρό, στην τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη, ο Γιώργος Μαζωνάκης έλεγε ότι, παρά την πίκρα του, εξακολουθούσε να κρατά μέσα του την ΕΛΠΙΔΑ.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ανθρώπινο πράγμα που μπορούμε να κρατήσουμε απόψε.
ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΝΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.
Μπορεί να δυσκολεύεται και να συνεχίζει.
Μπορεί να χρειάζεται βοήθεια και ταυτόχρονα να έχει πολλά να δώσει.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Με αυτούς που αγαπάμε.
Με αυτούς που δεν καταλαβαίνουμε.
Με αυτούς που περνούν ψυχικές δυσκολίες.
Ακόμα και με εκείνους που, κάτω από τα δυνατά φώτα, μοιάζουν να τα έχουν όλα.
Γιατί όταν σβήσουν τα φώτα, μένει πάντα το ίδιο πράγμα: ένας άνθρωπος.
Καλό ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη.
ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ Ο ΘΑΝΑΤΌΣ ΣΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΣΕΙ, ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ. Ας αφήσουμε στα σχόλια ένα τριαντάφυλλο 🌹 στη μνήμη του 🙏