06/11/2025
Dr. Earl Hopper
Μόλις μάθαμε, προς μεγάλη μας λύπη, για τον θάνατο του Dr. Earl Hopper. Πλήρης ημερών στα 85 του και με ένα πολύ σημαντικό έργο μας αφήνει μια μεγάλη παρακαταθήκη.
Ο Dr. Earl Hopper έφτασε στην ομαδική ανάλυση και την ψυχανάλυση μέσα από την κοινωνιολογία (την οποία υπηρέτησε από διάφορες θέσεις και ιδιαίτερα στο βρετανικό σωφρονιστικό σύστημα και την δίδαξε ως καθηγητής στο London School of Economics, στο Cambridge University και στο University of Leicester). Αυτή η διαδρομή χαρακτήρισε όλη του την επαγγελματική και συγγραφική πορεία, αφού καταπιάστηκε με το τραυματικό σε όλες του τις εκφάνσεις από το άτομο, στην ομάδα, τους θεσμούς και την κοινωνική ζωή ευρύτερα.
Τα περισσότερα μέλη της ΗΟΡΕ γνωρίζουν τον συγγραφέα Hopper, στο έργο του οποίουπου έχουμε αφιερώσει δύο από τις διδακτικές ενότητες της εκπαίδευσής μας στην ομαδική ανάλυση: την τέταρτη βασική υπόθεση - (ba I:A/M) και το κοινωνικό ασυνείδητο. Και οι δύο όροι δείχνουν την δημιουργικότητα και το πρωτοποριακό πνεύμα που τον χαρακτήριζαν. Με τον πρώτο εισήγαγε στην ομαδική ανάλυση έναν τρόπο προσέγγισης και νοηματοδότησης του τραύματος στην ομάδα συνδέοντας τον Foulkes και τον Bion, κάτι που μέχρι εκείνη την εποχή (τέλη της δεκαετίας του 80- αρχές 90) φαινόταν αδύνατο. Με την δεύτερη έννοια (του κοινωνικού ασυνείδητου και της τριμερούς matrix) κατάφερε να εμπνεύσει έναν τεράστιο όγκο συζητήσεων και βιβλιογραφίας διεθνώς, που μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι, εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, αποτελεί το νέο επιστημονικό υπόδειγμα της ομαδικοαναλυτικής σκέψης.
Ο ίδιος ήταν θερμός και ακούραστος μελετητής, και δάσκαλος και μέχρι τις τελευταίες του ημέρες ήταν ενεργός επαγγελματικά και εκπαιδευτικά προσφέροντας απλόχερα τις γνώσεις του διεθνώς.
Είχαμε την χαρά και την τιμή να τον φιλοξενήσουμε και στον Οργανισμό μας το 2019 - ήταν μάλιστα ο πρώτος ξένος ομιλητής στα νέα, τότε, γραφεία μας στους Αμπελοκήπους, με θέμα "Incohesion Following Social Trauma". Από εκείνη την συνάντηση είναι και η φωτογραφία. Όσοι συμμετείχαμε τότε, θα θυμόμαστε την προσπάθειά του να μας εμπνεύσει την τόλμη να διακρίνουμε και στεκόμαστε στις διάφορες μορφές του τραυματικού και ταυτόχρονα - σε μια εποχή που ακόμη δεν είχαμε ξεπεράσει την μεγάλη οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση της χώρας μας - την πεποίθηση ότι ακόμη και μέσα από τη μεγαλύτερη πόλωση, την ασυνέχεια και τον κατακερματισμό, οι ομάδες μπορούν να δημιουργήσουν επαρκή επικοινωνία, ουσιαστικούς δεσμούς και νέα νοήματα.