06/01/2026
"Δώσε μου την Πατρίδα που ποθώ"
Αυτή η τελευταία φράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην ομώνυμη ταινία, συμπυκνώνει το όραμα και τις ελπίδες του μεγάλου Έλληνα. Ειπωμένη με πίστη και ελπίδα και απευθυνόμενη στη μητέρα όλων των ορθοδόξων Χριστιανών, την Παναγία, η οποία προστατεύει την Ελλάδα μας.
Τι οραματίστηκε αυτός ο άνθρωπος: Μια πατρίδα ελεύθερη από δυνάστες, αλλά και δήθεν σωτήρες, με δικό της Σύνταγμα και νόμους, δικό της εκπαιδευτικό σύστημα, μια πατρίδα με εθνική ενότητα και κοινωνική αλληλεγγύη, που δε δίστασε να βάλει το χέρι στην τσέπη όσων κρατούσαν για τους εαυτούς τους προνόμια και χρήματα αδιαφορώντας για τον λαό που πεινούσε.
Γιατί ζητούσε βιβλία; Γιατί γνώριζε την αξία της μόρφωσης και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε έναν παιπεδευμένο, καλλιεργημένο άνθρωπο και σε κάποιον που όντας απαίδευτος και με κακές προθέσεις και δρώντας από υστεροβουλία, μπορεί να κάνει μεγάλο κακό στους συνανθρώπους του βγάζοντας τα άγρια ένστικτά του! Αλλά ας μη μπερδεύουμε τον εκπαιδευμένο με τον αληθινά και γνήσια καλό άνθρωπο που πράττει για καλό του κοινού συνόλου.
Υποκλίνομαι στον σκηνοθέτη και όλους τους ηθοποιούς που μέσα από την ταινία και τον απόλυτο σεβασμό στα γεγονότα που έγιναν τότε, έδωσαν στη σημερινή εποχή σε όλους μας να καταλάβουμε τι μας λείπει και σήμερα! Ομοψυχία, ενότητα, αγώνας για το κοινό καλό, σεβασμός στον συνάνθρωπο, αλληλεγγύη...
"Μπαρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη..." έλεγε το τραγούδι, αλλά εδώ ο μπαρμπα Γιάννης, ο άνθρωπος του λαού πολεμήθηκε, όχι από τον απλό Έλληνα, αλλά από εκείνους που κοίταξαν τα οφίτσια και την τσέπη τους.
Συγχωρέστε μου τον οίστρο, αλλά σήμερα γύρισα στην ιστορία της Γ΄ Δέσμης της Γ΄ Λυκείου και κατέληξα στο τέλος συγκινημένη να προσπαθώ να φύγω την ώρα που το κοινό χειροκροτούσε ενθουσιασμένο .
