Ποίηση,Παιδεία,Πολιτισμός

"Δώσε μου την Πατρίδα που ποθώ"

Αυτή η τελευταία φράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην ομώνυμη ταινία, συμπυκνώνει το όραμα και τις ελπίδες του μεγάλου Έλληνα. Ειπωμένη με πίστη και ελπίδα και απευθυνόμενη στη μητέρα όλων των ορθοδόξων Χριστιανών, την Παναγία, η οποία προστατεύει την Ελλάδα μας.
Τι οραματίστηκε αυτός ο άνθρωπος: Μια πατρίδα ελεύθερη από δυνάστες, αλλά και δήθεν σωτήρες, με δικό της Σύνταγμα και νόμους, δικό της εκπαιδευτικό σύστημα, μια πατρίδα με εθνική ενότητα και κοινωνική αλληλεγγύη, που δε δίστασε να βάλει το χέρι στην τσέπη όσων κρατούσαν για τους εαυτούς τους προνόμια και χρήματα αδιαφορώντας για τον λαό που πεινούσε.
Γιατί ζητούσε βιβλία; Γιατί γνώριζε την αξία της μόρφωσης και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε έναν παιπεδευμένο, καλλιεργημένο άνθρωπο και σε κάποιον που όντας απαίδευτος και με κακές προθέσεις και δρώντας από υστεροβουλία, μπορεί να κάνει μεγάλο κακό στους συνανθρώπους του βγάζοντας τα άγρια ένστικτά του! Αλλά ας μη μπερδεύουμε τον εκπαιδευμένο με τον αληθινά και γνήσια καλό άνθρωπο που πράττει για καλό του κοινού συνόλου.
Υποκλίνομαι στον σκηνοθέτη και όλους τους ηθοποιούς που μέσα από την ταινία και τον απόλυτο σεβασμό στα γεγονότα που έγιναν τότε, έδωσαν στη σημερινή εποχή σε όλους μας να καταλάβουμε τι μας λείπει και σήμερα! Ομοψυχία, ενότητα, αγώνας για το κοινό καλό, σεβασμός στον συνάνθρωπο, αλληλεγγύη...

"Μπαρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη..." έλεγε το τραγούδι, αλλά εδώ ο μπαρμπα Γιάννης, ο άνθρωπος του λαού πολεμήθηκε, όχι από τον απλό Έλληνα, αλλά από εκείνους που κοίταξαν τα οφίτσια και την τσέπη τους.
Συγχωρέστε μου τον οίστρο, αλλά σήμερα γύρισα στην ιστορία της Γ΄ Δέσμης της Γ΄ Λυκείου και κατέληξα στο τέλος συγκινημένη να προσπαθώ να φύγω την ώρα που το κοινό χειροκροτούσε ενθουσιασμένο .

Καλημέρα με την ωραιότερη αναμονή του χρόνου !!
Νέο έτος , νέα αρχή !!
Ας είναι καλύτερο από το προηγούμενο!!

Έχω δύο άστρα εκεί ψηλά
να μου φωτίζουν τη νυχτιά
Κι όταν κοιτώ στον ουρανό
Αμέσως νιώθω πως πετώ

Ξέρω καλά πως με κοιτούν
Κι άλλες φορές πως με βοηθούν
Γι’ αυτό κι εγώ όταν μπορώ
Κεράκι ανάβω στο λεπτό

Μου λείπουν πάντα και πολύ
Μα ξέρω πως κάποτε θα ρθει
Η ώρα εκείνη η καλή
Πού θ’ ανταμώσουμε μαζί…

Την καληνύχτα μου θα πω
Σ’ εκείνους που τόσο αγαπώ
Τη νύχτα θα ονειρευτώ
πως κάπως, κάποτε τους συναντώ.

27/12/2015


Για εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας.

Tha Simanoun I Kabanes Provided to YouTube by Universal Music GroupTha Simanoun I Kabanes · Grigoris BithikotsisRomiosini℗ 2004 Minos - EMI SAReleased on: 1966-03-01Composer, Condu...

Υπάρχει μια ακατανίκητη γοητεία στη σιωπή . Ιδίως τη στιγμή που ακούς τις απόψεις των άλλων. Όσο περνούν τα χρόνια την αγαπώ περισσότερο τη σιωπή . Κι ύστερα φτάνει η στιγμή που με ένα χαμόγελο ασπάζομαι τους ανθρώπους , κυρίως όσους με ασπάζονται με θέρμη και αναρωτιέμαι πότε έρχεται η στιγμή της προδοσίας .
Μαρία Σταθουλοπούλου

Ευγνώμων στο συρτάρι που φυλάει τις σκέψεις μας .
Τις φύλαξε καρτερικά για τόσα χρόνια !
Μαίρη Σταθουλοπουλου
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης!

«Μες στην Κοιλάδα των Τεμπών», από τη Θεσσαλονίκη, για τους 57 των Τεμπών. 📽️ NEWS 24/7 #28_Φλεβαρη #Τεμπη

Σε όλους όσοι ήσασταν σήμερα εκεί. Σε όλους όσοι ήσασταν σήμερα σε κάθε πόλη. Σε όλους όσοι δεν χάσατε το ήθος σας. Σας ευχαριστώ που υπάρχετε. Για μένα είστε οι συγγενείς που θα ήθελα να έχω.

Είναι το βάρος της σιωπής
Που σκίζει την ψυχή μου,
Είναι το θάμπος της αυγής
Που φέγγει στην αυλή μου

Είν’ η καμπάνα που σιωπά
Κι αυτή δεν τον αντέχει
Άλλο τον χτύπο της καρδιάς
Που είναι μειωμένος

Που αργοσβήνει μέσα μας
Λιγοψυχά και φεύγει
Αδύναμος και σα νεκρός
Βλέπω να παραστέκει

Στο δάκρυ που αργοκυλά
Στα μάτια και τ’ αφήνει
Είναι ο πόνος μέσα μας
Μακραίνει, μα δε σβήνει.

Κι ίσως αν το σκεφτείς καλά,
Και το αποφασίσεις ,
Μια άλλη μέρα φωτεινή
Έρθει και ξημερώσει

Να’ χεις τον ήλιο στην καρδιά
Στα μάτια την ελπίδα
Κι υπόσχεση να δώσουμε
Σε όλους τους νεκρούς μας

Έν άλλον κόσμο δίκαιο
Να φτιάξουμε για όλους
Και στα παιδιά μας δείξουμε
Τον ήλιο ν’ ανατέλλει

28/02/2025
Μαρία Σταθουλοπούλου

"Ο πόλεμος πολλά κακά φέρνει και κανένα καλό"

..μας λέγανε να μάθουμε κι η μάνα μας :"...να το πλύνω, να το ντύσω...να το αποχαιρετήσω... ; να το στείλω στο σχολειό για να μάθει γράμματα, γράμματα σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα"...κι όμως, ποτέ αυτό δε μπόρεσαν να το ζήσουν κάποια παιδιά...δεν πρόλαβαν...τα ντουφεκίσανε την ώρα που κλέβαν το ψωμί για να φάνε ή πέθαναν σε κάποιο δρόμο νηστικά και δυστυχισμένα...κάποια άλλα τα στείλαμε και πέθαναν για την Ελευθερία μας, για τ΄άσπρογάλαζο πανί, για τη σπιθαμή του εδάφους που απειλούνταν, για τη μάνα και τ'αδέρφια τους που είδαν να πέφτουνε νεκρά από την πείνα ή από τις σφαίρες... κι όσα καρφιά μπήχτηκαν στην ψυχή τους, άλλα τόσα πέταγαν στις ρόδες του εχθρού.
Κι αυτή τη Λευτεριά που στάζει αίμα ακόμα, μετράει τις πληγές της και γυροφέρνει ξεμαλλιασμένη και φτωχή με τα κουρελιασμένα ρούχα ανάμεσα στους λάκους των νεκρών αδερφών, σήμερα θα τη ντύσω με τα καλά της να σταθεί στα νιάτα δίπλα και να τα συνοδεύσει περήφανα...αν χρειαστεί πάλι το ίδιο θα κάνει για όλα τα παιδιά της...ναι, θα τα στολίσει, θα τα χτενίσει, θα τα φιλήσει στο μέτωπο, θα τα σταυρώσει, όπως κάναν εκείνες οι μανάδες έξω από τα τρένα σαν φεύγαν τα παιδιά τους για τον πόλεμο... θα εύχεται αν και φτωχή να σταθεί στα πόδια της για χρόνους πολλούς ακόμη, κλείνοντας τα αυτιά της στις σειρήνες του πολέμου που σφυρίζουν εδώ κι εκεί γύρω μας...γιατί πρέπει τα νιάτα να ζήσουν και να παλέψουν για έναν κόσμο καλύτερο κι ελεύθερο...γιατί πρέπει να μάθουν να υπερασπίζονται το μέλλον τους, αλλά και την Ιστορία την πολύπαθη, την μισοπνιγμένη...κι όμως ακόμα ζωντανή και τρανή εις τους αιώνες!
Μαρία Σταθουλοπούλου
22/10/2024

Στην Παναγιά τη Δέσποινα
Απόψε θα μιλήσω
Τις προσευχές μου θα της πω
Κι ολονυχτίς θα κλάψω

Για τις φωτιές που άναψαν
Οι άπιστοι στα δάση,
Στα σπίτια μας, τα μαγαζιά
Κι αναστενάζει η πλάση.

Να μεσιτεύσει στον Χριστό
Τις πυρκαγιές να σβήσει
Τα ζώα, τους ανθρώπους Του
Να τρέξει να γλιτώσει.

Το ξέρω Τον προδώσαμε,
Συχνά πυκνά ξεχνάμε
Τα θαύματα που έκανε
Για πίστη δε μιλάμε.

Ανίερους και άπιστους
Συχνά αναζητούμε
Το μίσος και τα χρήματα
Τυφλά τα προσκυνούμε.

Όμως υπάρχουμε κι εμείς
Που μέσα απ’την ψυχή μας
Γνωρίζουμε η πίστη μας
Στο τέλος θα μας σώσει.

Μαρία Σταθουλοπούλου
12/08/2024