Ἱστορῶ

Η δυτική είσοδος της Ρωμαϊκής Αγοράς της Αθήνας, τα ύστερα χρόνια της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Εκεί ήταν το λεγόμενο σταροπάζαρο.

Ανάμεσα στους κίονες,πίσω, φαίνεται ο πανύψηλος μιναρές του Φετιγιε τζαμί.

Οι πρόγονοί μας υιοθέτησαν το φοινικική γραφή, στην οποία απέδωσαν φθόγγους όχι συλλαβες, κανοντας την το πρώτο πραγματικό αλφαβητο. Οι ίδιοι αυτοί τύποι , που είχαν μια αστείρευτη ανάγκη για έκφραση (είμαστε παθιάρηδες, τι να κάνουμε) λατρευαν να γράφουν κυριολεκτικά τα πάντα παντού! Ήταν το νέο trend.

Κάπως έτσι επιτέλους γράφτηκαν και τα λυρικά ποιήματα και τα ομηρικά έπη, που επιβίωναν στον προφορικό λόγο.

Επίσης το αλφάβητο αρχικά είχε πολλές παραλλαγές.
Κάθε περιοχή έδινε άλλη φωνητική αξία σε κάποια γράμματα όπως του Ξ με Χ, Σ με το Μ, το Η με το Χ και Ε.

Ώσπου ήρθαν οι Μιλήσιοι και λένε το δικό μας είναι το καλύτερο. Και έτσι το υιοθέτησαν όλοι, και το έχουμε μέχρι σήμερα.

The end.

P.S. Οι Ευβοείς έδωσαν την δικιά τους παραλλαγή στους Ιταλούς, η οποία είναι γνωστή ως το λατινικό αλφάβητο.

(Αγγείο Γεωμετρικής Περιόδου με Αττικό αλφάβητο - Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)

Η Καμαρόπορτα ή Πόρτα της Βασιλοπούλας.
Η Πύλη του Αδριανού ως πύλη στο τείχος του Χατζή Αλή Χασεκή, βοεβόδα (κυβερνήτη) των Αθηνών του 18ου αιώνα.
Έργο του Sir Robert Smirke του νεώτερου, 1803.

Τον 18ο αι. ο κόσμος άλλαζε. Η Κίνα ήταν μια τεράστια αγορά κι ο αυτοκράτοράς της ήξερε ότι η πατρίδα του ήταν αυτάρκης και δεν πίστευε στο ελεύθερο εμπόριο. Το 1793, ο βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος ο Γ' έστειλε επιστολή στον Κινέζο αυτοκράτορα λέγοντάς του να ανοίξουν τα εμπόριό τους γιατί θα είναι προς όφελος και των δυο. Ο Κινέζος αυτοκράτορας του
απάντησε ως εξής: “Όπως θα διαπίστωσε και ο πρεσβευτής σας, διαθέτουμε τα
πάντα. Κατά συνέπεια, ουδεμία ανάγκη υφίσταται να εισαγάγουμε προϊόντα
κατασκευασμένα στο εξωτερικό από βαρβάρους, σε βάρος της δικής μας
παραγωγής”.
Τον 19ο αι. οι Κινέζοι θα καταλάβουν ποιος είναι ο ισχυρός της Γης.

Οι Άγγλοι έχουν στη διάθεση τους μεγάλες
ποσότητες οπίου, ενός πολύ δυνατού ναρκωτικού, διότι ελέγχουν την Ινδία, Βιρμανία και Ινδοκίνα. Σε αυτές τις περιοχές, και στην Κίνα, υπήρχαν παράνομα οπιοποτεία, σαν τεκέδες, αλλά οι αυτοκράτορες είχαν δώσει εντολή να εισάγονται πολύ συγκεκριμένες ποσότητες για φαρμακευτική χρήση μόνο.

Έτσι οι Άγγλοι ξεκίνησαν λαθρεμπόριο οπίου, η ποσότητα στη Κίνα πολλαπλασιάστηκε κι η ζήτηση ήταν μεγάλη. Διπλασιάζεται ο έλεγχος στα λιμάνια, και τελικά βρίσκουν ποιος κρύβεται από πίσω. Συλλαμβάνονται Άγγλοι καπετάνιοι, κατάσχονται προιόντα από τις αγγλικές αποθήκες, και δημιουργείται διπλωματικό επεισόδιο φτάνοντας σε πόλεμο.

Το 1839-1842 ξεκινά ο λεγόμενος "Πρώτος Πόλεμος του Οπίου". Η τεράστια Κίνα χάνει και παραδίδει στην Αγγλία το Χονγκ Κονγκ, το οποίο κράτησε μέχρι το 1996, και δίνει πρόσβαση σε πολλά λιμάνια για να εμπορεύεται.

Η Αγγλία συνεχίζει την πίεση με το λαθρεμπόριο οπίου, και φτάνουμε στο 1856-1858 με τον "Δεύτερο Πόλεμο του Οπίου", όπου και η Γαλλία τώρα μπήκε στο παιχνίδι της αρπαγής.
Η ήττα ήταν ταπεινωτική. Οι Δυτικοί ήλεγχαν πλέον το εμπόριο της Κίνας, και ο αυτοκράτορας που αθετούσε τις συμφωνίες, στην θέα των εχθρικών στρατευμάτων που έμπαιναν στην Απαγορευμένη Πόλη, πέθανε από συγκοπή.

Η Κίνα έπεσε σε μεγάλη παρακμή. Εμφύλιοι πόλεμοι κόστισαν την ζωή σε 20.000.000 ανθρώπους. Φτώχεια, ναρκομανείς, πορνεία, νέοι άρπαγες όπως ΗΠΑ, η Γερμανία του Βίσμαρκ, η Ρωσία, Ιαπωνία έφτασαν τον Γίγαντα στο χειρότερο σημείο της ιστορίας του.

Ο Πάπας Ουρβανός Β' συγκάλεσε το 1095 την σύνοδο στο Κλερμόν. Στο κήρυγμά του ζήτησε από τους μικροευγενείς της Γαλλίας και της Λοθαριγγίας (ιστορική περιοχή κατά μήκος του ποταμού Ρήνου) να πάψουν να μάχονται κατά των ομοθρήσκων τους και αρχίσουν να πολεμούν εκεί που ο φόνος θα έπιανε τόπο!

Σύντομα η Ιερή Πόλη, η Ιερουσαλήμ, που ήταν στα χέρια των Σελτζούκων Τούρκων, έγινε ο στόχος. Πριν ξεκινήσουν οργανωμένες στρατιές της Α' σταυροφορίας, πολλοί ιεροκήρυκες στρατολογούσαν απλό κόσμο, φτωχούς αγρότες κυρίως, επικαλούμενοι οράματα και υποσχόμενοι άφεση αμαρτιών. Η "σταυροφορία του λαού" όπως ονομάζεται, ξεκίνησε από την βόρεια Ευρώπη κατά κύματα και στον διάβα της λεηλατούσε χωριά και πόλεις.

Κατά την κάθοδο, στην περιοχή της Ρηνανίας, το καλοκαίρι του 1096, σφαγίασαν χιλιάδες Εβραίους των εκεί πόλεων. Εβραίοι ήταν αυτοί που καταδικασαν τον Χριστό, εξ ου και το διαχρονικό μίσος των χριστιανών για αυτούς. Επίσης οι κοινότητες των Εβραίων ήταν σχετικά εύρωστες, άρα η λεία για τους φτωχούς "σταυροφόρους" θα ήταν μεγαλη.

"Ο κόμης Εμίτσο με τους άνδρες του, μετά από το συμβούλιο, επιτέθηκαν στην συναγωγή των Εβραίων... Ήταν γύρω στους 700 και μάταια προσπάθησαν να αντισταθούν... Φόνευαν γυναίκες και τα ξίφη τους διαπερνούσαν τα τρυφερά κορμάκια των παιδιών... Οι ίδιοι οι Εβραίοι άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον βλέποντας ότι οι χριστιανοί δεν λογάριαζαν ηλικία ή φύλο... Οι μανάδες έκοβαν τον λαιμό των μωρών τους, προτιμώντας να τα σκοτώσουν με τα ίδια τους τα χέρια παρά να πέσουν από τα όπλα των μη περιτετμημένων".

"Οι σφαγές της Ρηνανίας" ήταν το πρώτο μεγάλο πογκρόμ εναντιον των Εβραίων της Ευρώπης.

Όσο για την "σταυροφορία του λαού", όταν πάτησαν το πόδι τους στην μικρά Ασία, αποδεκατίστηκαν από τους Τούρκους.

#ιστορω #ιστορια #σταυροφορίες #πογκρόμ #μεσαιωνας #ιστορία #ιστορικά

Η "Κυρία του Έλτσε" είναι μια αρχαία προτομή από ασβεστόλιθο που βρέθηκε στο Έλτσε της Ισπανίας (αρχαία Ελίκη, αποικία των Αχαιών). Αναπαριστά μία γυναίκα με δύο μεγάλους δίσκους στα πλευρά του προσώπου της, κάποιο είδος καπέλου ή περίτεχνες πλεξούδες. Έργο ιβηρο-καρχηδονιακής γλυπτικής του 4ου αι. π.Χ., εικάζεται ότι παρουσιάζει την καρχηδονιακή θεά Τανίτ, όμως σίγουρα το πίσω μέρος χρησίμευε σαν τεφροδόχος.

Βρέθηκε από έναν εργάτη σε ένα χωράφι το 1897. Ο Πιέρ Παρί, ένας Γάλλος αρχαιογνώστης, αγόρασε το γλυπτό μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα και το έστειλε στο μουσείο του Λούβρου. Το καθεστώς Φράνκο διαπραγματεύτηκε την επιστροφή του και σήμερα εκτίθεται στο Αρχ. Μουσειο της Ισπανίας.

Ας μεταφερθούμε στον 14ο αι. να γνωρίσουμε έναν από τους μεγαλύτερους περιηγητές της ανθρωπότητας. Ο Ιμπν Μπατούτα ήταν Μαροκινός βερβέρος και σε μια περίοδο τριάντα χρόνων επισκέφθηκε το μεγαλύτερο τμήμα του γνωστού ισλαμικού κόσμου και όχι μόνο, σε μια διαδρομή περίπου 120.000 χιλιομέτρων!!!

Ξεκίνησε σε ηλικία 21 ετών για ένα προσκύνημα στην Μέκκα, από κει επισκέφθηκε την Αίγυπτο και την ανατολικη Αφρική, την Περσία, Ανατολία, Κριμαία, Κωνσταντινούπολη, πέρασε την Κασπία, μέσω Αφγανιστάν πήγε στην Ινδία. Εκεί δούλεψε ως δικαστής υπό τον σουλτάνο του Δελχί, και έπειτα εστάλη σαν πρέσβης στην Κίνα. Στο ταξίδι του ναυάγησε και μετά από περιπέτειες και με ένα πέρασμα από Μαλδίβες και Σρι Λάνκα, έπλευσε προς την χερσόνησο της Μαλαισίας, Βιετνάμ, Φιλιππίνες και τελικά Κίνα. Τελικά αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του, όπου όλα ήταν διαφορετικά από τους πολέμους, την πανώλη και τον χρόνο. Έκανε ένα τελευταίο ταξίδι στην Ανδαλουσία και την δυτική Αφρική.

Ο τίτλος του χειρογράφου του μπορεί να μεταφραστεί ως "Δώρο σε όσους συλλογίζονται τα θαύματα των πόλεων και την μαγεία του ταξιδιού", αλλά συνήθως τιτλοφορείται Rihla (Η διαδρομή). Αν και περιγραφικότατος, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν είδε όλα όσα αναφέρει, αλλά αν μη τι άλλο, είναι μια σπουδαία καταγραφή του κόσμου του 14ου αιώνα. Έχει θαφτεί σε μικρό μαυσωλείο στη γενέτειρά του Ταγγέρη, το οποίο υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.

Ο Σπυρίδων Τρικούπης, πατέρας του Χαριλάου, που έζησε τα γεγονότα της επανάστασης, ξεκινάει την ιστορία εκείνων των χρόνων με την εξής εμβληματική παράγραφο: «Αδύνατον να διατηρηθεί αμετάβλητος η πολιτική θέσις δύο εθνών κατοικούντων έναν και τον αυτόν τόπον, όταν το μεν δεσπόζον παραμένει στάσιμον, το δε δεσποζόμενον προοδεύει».

Ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας, πρίγκηπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, ξεκινάει την επανάσταση τον Φεβρουάριο του 1821 στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Η περίφημη προκήρυξή του έλεγε: "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, η ώρα ήλθεν ω Έλληνες."
Ο Υψηλάντης μπορεί να απέτυχε, όμως ο νότος πήρε την σκυτάλη τον Μάρτιο του 1821 και οδήγησε μια δεκαετία μετά στην δημιουργία του πρώτου ελεύθερου έθνους-κράτους των Βαλκανίων.

Ο Κολοκοτρώνης σε ένα σημείο των απομνημονευμάτων του λέει: «Εις τον καιρόν της νεότητος τα βιβλία που εδιάβασα ήτο το ψαλτήρι, το κτοήχι, άλλαι προφητίαι. Δεν είναι παρά αφού επήγα εις την Ζάκυνθον, όπου έβρηκα την ιστορία της Ελλάδος στην απλοελληνικήν. Η γαλλική επανάστασις και ο Ναπολέων έκαμε κατά τη γνώμη μου να ανοίξουν τα μάτια του κόσμου. Πρωτύτερα, τα έθνη δεν εγνωρίζοντο. Τους βασιλείς, τους ενόμιζαν ως θεούς επί της γης και ότι κι αν έκαμναν το έλεγαν καλά καμωμένο. Δι’ αυτό και είναι δυσκολότερο να διοικήσεις τώρα λαόν. Η κοινωνία των ανθρώπων ήτον μικρή. Δεν είναι παρά η επανάστασίς μας όπου εσχέτισεν όλους τους Έλληνας». Γαλλική Επανάσταση, Διαφωτισμός, συνειδητοποίηση του Έθνους μέσω του κοινού Αγώνα.

Στα γεράματά του, στον λόγο του στην Πνύκα απευθυνόμενος στην νεολαία, είπε: "Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα, αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση…
… Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε… Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε"

Η Φιλική Εταιρεία υπήρξε μια μυστική επαναστατική οργάνωση, που συγκροτήθηκε στην Οδησσό το 1814, λειτουργούσε εντός ενός αυστηρού ιεραρχικού πλαισίου και ακολουθούσε ως προς τη στρατολόγηση των μελών τους μια περίπλοκη διαδικασία μύησης, σύμφωνα με τα πρότυπα του ελευθεροτεκτονισμού. Την πρωτοβουλία για την ίδρυση της Εταιρείας πήραν τρεις άνδρες όχι ιδιαίτερα επιφανείς ή πλούσιοι, τρεις έμποροι με επαναστατική προπαιδεία: ο Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι Άρτας, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Ιωάννινα και ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο. Καίριο ρόλο στην ίδρυση της Εταιρείας θεωρείται ότι διαδραμάτισε και ένα τέταρτο πρόσωπο, ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.

Η Φιλική Εταιρεία αποσκοπούσε καταρχήν στην αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, στην απελευθέρωση των Ελλήνων και εν γένει των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που διαβιούσαν στη Βαλκανική. Ορόσημο για την ουσιαστική ενίσχυση της Εταιρείας στάθηκε η μύηση (στα τέλη του 1818) του εύπορου εμπόρου Παναγιώτη Σέκερη, ο οποίος έγινε μέλος της Ανώτατης Αρχής και προσέφερε γενναία οικονομική υποστήριξη.

Η Εταιρεία μετέφερε την κύρια δραστηριότητά της στην Κωνσταντινούπολη και είδε τον αριθμό των μελών της να αυξάνεται. Προσηλωμένη στο στρατηγικό στόχο της, κατάφερε να αποκτήσει μια νέα δυναμική, στρατολογώντας μέλη (προεστούς, κληρικούς κ.ά.) που προέρχονταν από την Πελοπόννησο και τα νησιά του Ιονίου.

Στις αρχές του 1820 ο Εμμανουήλ Ξάνθος είχε δύο μυστικές συναντήσεις στην Πετρούπολη με τον Ιωάννη Καποδίστρια, υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, ο οποίος απάντησε αρνητικά στην τιμητική πρόταση που του έγινε, να αναλάβει την ηγεσία της Εταιρείας και πρότεινε να αναλάβει την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης. Ο Υψηλάντης, γόνος φαναριώτικης οικογένειας και υπασπιστής του τσάρου, δέχτηκε την πρόταση που του έγινε και στις 12 Απριλίου 1820 ανέλαβε επισήμως την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας.

Τελικά, ο επαναστατικός αγώνας των Ελλήνων στον ελλαδικό χώρο έμελλε να διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα με νέους πρωταγωνιστές, ένα νέο σκηνικό, στο οποίο η Φιλική Εταιρεία δεν μπόρεσε να διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο. Όμως αποτέλεσε την σπίθα για να ξεκινήσει ο αγώνας προς την Ελευθερία.

O λεγόμενος Νεοελληνικός Διαφωτισμός (18ος αι.) είναι ένα κίνημα πνευματικής αφύπνισης του υπόδουλου ελληνισμού σύμφωνα με τα πρότυπα του ευρωπαϊκού διαφωτισμού ο οποίος εναντιωνόταν σε οτιδήποτε υποτάσσει τη λογική. Επηρεασμένοι από τις αξίες της Αμερικανικής και Γαλλικής επανάστασης όπως η ελευθερία, ισότητα και τα δικαιώματα του ανθρώπου, οι Έλληνες αποδέκτες στους κύκλους της Διασποράς, φρόντιζαν μέσω συγγραμάτων και μεταφράσεων αρχαίων και σύχρονων φιλοσοφικών και επιστημονικών κειμένων, να προετοιμάσουν το πνευματικό έδαφος για την διεκδίκηση ενός ανεξάρτητου προοδευτικού κράτους.

Σπουδαίοι λόγιοι όπως ο Ευγένιος Βούλγαρης, Ιώσηπος Μοισιόδακας και ο Αθανάσιος Ψαλίδας, ήδη από τα σχολικά τους χρόνια είχαν έρθει σε επαφή με έργα διανοητών όπως του Τζον Λοκ, Βολταίρο, Ρουσσώ, και διέπρεψαν σαν παιδαγωγοί και συγγραφείς έργων. Από την άλλη έχουμε τους λεγόμενους “επαναστάτες” όπως ο Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής (1757-1798) και ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) που στόχος τους ήταν η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού κι η εγκαθίδρυση μιας ανεξάρτητης Ελλάδας.

Ο Κοραής, φιλόλογος πανευρωπαϊκής εμβέλειας, έχοντας ζήσει την Γαλλική Επανάσταση, πίστευε ότι η Παιδεία είναι η βάση που πρέπει να προηγηθεί μιας Επανάστασης και η λύση θα βρισκόταν στα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων, μέρος των οποίων εξέδωσε σε 17 τόμους.

Ο Ρήγας Φεραίος ήταν ο πρόδρομος της ελληνικής επανάστασης. Το έργο του “Νέα Πολιτική Διοίκησις” αποτελείται από την επαναστατική προκήρυξη, τα δίκαια του ανθρώπου, ένα προτεινόμενο σύνταγμα για την Ελλάδα και τον Θούριο, το περίφημο τραγούδι του. Στο έργο του αυτό απευθύνεται σε όσους υποφέρουν από την Οθωμανική τυραννία, Έλληνες και Τούρκους, αναφέρει ότι από τα γράμματα γεννιέται η προκοπή με την οποία λάμπουν τα ελεύθερα έθνη κι ότι όλοι είναι ίσοι ασχέτως φυλής ή θρησκείας. Αντίγραφα των έργων του Ρήγα θα διανέμονταν στην Ελλάδα όμως οι αυστριακές αρχές τον συνέλαβαν πριν αυτό γίνει και τον παρέδωσαν στις οθωμανικές αρχές , οι οποίες μετά από βασανιστήρια, τον δολοφόνησαν. Λέγεται ότι πριν πεθάνει είπε “Εγώ έσπειρα, θα έρθει ο καιρός που η χώρα μου θα δρέψει τους γλυκούς καρπούς”.

Σεισμοί σεισμοί και άλλοι σεισμοί.
#ιστορω #σεισμός