Τζαγκαράκης Δημήτρης Ψυχολογία Ψυχοθεραπεία Msc Clinical Psychology

#ζωη #εμπειρια #αλλαγη

Ένας καθρέφτης που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα τον κόσμο που χτίσαμε για τα παιδιά μας.

Μάθαμε τα παιδιά μας να κυνηγούν βαθμούς αντί για όνειρα.

Να αποστηθίζουν αντί να δημιουργούν.

Να φοβούνται την αποτυχία αντί να μαθαίνουν μέσα από αυτήν.

Τους μάθαμε πως η αξία τους χωράει σε έναν αριθμό, σε ένα απολυτήριο, σε ένα χαρτί μέσα σε μια κορνίζα κρεμασμένη στον τοίχο.

Σαν να είναι αυτό το «Άγιο Δισκοπότηρο» της αποδοχής.

Και κάπου εκεί, πολλοί γονείς αρχίσαμε να προβάλλουμε πάνω στα παιδιά μας τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα.
«Θα γίνεις αυτό.»
«Θα πετύχεις εκεί που εγώ απέτυχα.»(ΕΓΩ).
Τα πιέζουμε όχι πάντα γιατί τα παιδιά δεν αρκούν…

Αλλά γιατί εμείς παλεύουμε ακόμα με τις δικές μας πληγές, τις δικές μας ματαιώσεις.

Μάθαμε στα παιδιά μας πως είναι φυσιολογικό οι γονείς να λείπουν όλη μέρα.
Να δουλεύουν δύο δουλειές.
Να επιστρέφουν εξαντλημένοι, χωρίς χρόνο, χωρίς παρουσία.

Μάθαμε στα παιδιά μας πως είναι φυσιολογικό να περνούν οκτώ ώρες σε ένα θρανίο και άλλες τέσσερις σε ένα φροντιστήριο.

Να μεγαλώνουν με άγχος αντί με χαρά.
Με πίεση αντί με ελευθερία.
Και το χειρότερο;

Δεν τα μάθαμε ούτε να αντέχουν πραγματικά.
Τα μάθαμε μόνο να κρύβουν.
Να καταπίνουν.
Να παπαγαλίζουν συναισθήματα που ποτέ δεν επεξεργάστηκαν.

Τους μάθαμε πως το να θυμώσεις είναι κακό.
Πως το να λυγίσεις είναι αδυναμία.
Πως το να αποτύχεις είναι ανεπίτρεπτο.
Τους μάθαμε να τρέχουν χωρίς φρένο.

Χωρίς παύση.
Χωρίς ανάσα.

Κάποτε, τα παιδιά του ’80 και του ’90 είχαν στις τσέπες τους βόλους, μπουγελοφάτσες, ποδήλατα, γδαρμένα γόνατα, άντε και ένα Game Boy.

Σήμερα, κρατούν στα χέρια τους Instagram, Snapchat, Facebook, TikTok.
Μεγαλώνουν μέσα στη σύγκριση, στην έκθεση, στην ανάγκη αποδοχής από μια οθόνη.απο.μια κοινωνία ...

σαν κοινωνία… αποτύχαμε.....
Γιατί δώσαμε στα παιδιά μας τα πάντα εκτός από αυτό που χρειάζονταν περισσότερο:

Χρόνο.
Παρουσία.
Ασφάλεια.
Αποδοχή χωρίς όρους.

Και τώρα βλέπουμε παιδιά να καταρρέουν σιωπηλά ενώ όλοι γύρω τους λένε:
«Μα τα είχαν όλα…»

Όχι.

Δεν είχαν το βασικό.
Έναν κόσμο που να τους μαθαίνει πως η αξία τους δεν εξαρτάται από την επίδοση, την εικόνα ή την επιτυχία τους.

Γιατί κάποια παιδιά δεν ψάχνουν λύσεις.
Ψάχνουν απλώς έναν άνθρωπο να τα δει πραγματικά.

Δημήτρης Τζαγκαράκης Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας.

#Ηλιούπολη #Παιδιά #Γονείς #ΨυχικήΥγεία #Εφηβεία #Κοινωνία #Σχολείο #Πίεση #Άγχος #Κατάθλιψη #Αυτοκτονία #ΝέαΓενιά #Εκπαίδευση #Ζωή #Αγάπη #Παρουσία #Αποτυχία #Εφηβοι #Οικογένεια

Ο πόνος σου είναι μεγάλος…
Μα.... δεν γιατρεύεται έτσι.

Και ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια είναι αυτή:

κανείς δεν φτάνει σε ένα τέτοιο σημείο από τη μία στιγμή στην άλλη.

Ένας πατέρας κουβαλούσε για χρόνια ένα ασήκωτο πένθος.
Μια απώλεια που δεν χωράει ο νους.
ίσως και μια μητέρα.....(Που) Ζητούσε ...το αδιανόητο....ίσως ...

Μια σιωπή που μεγάλωνε μέσα του κάθε μέρα.

Και κάπου εκεί…
ίσως δεν ήμασταν εκεί, ως κοινωνία...

Για να αποτρέψουμε την πράξη —

για να μην οδηγηθεί σε αυτήν.
Γιατί ο πόνος όταν δεν βρίσκει διέξοδο, γίνεται θυμός.

Και ο θυμός, όταν δεν συναντά όρια, γίνεται φωτιά...μια κόλαση που σε καίει κάθε μερα....απολυτη καταστροφή.!!!

Και τότε… δεν χάνεται μόνο μία ζωή.
Χάνονται περισσότερες. Κλείνουν σπίτια και ανοίγουν τάφοι .. !!!

Αυτές τις ώρες…ναι....
έχουμε όλοι την ανάγκη να γίνουμε δικαστές του πληκτρολογίου.

Να αποφασίσουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Και ο καθένας μας ... Να τοποθετηθεί..

Λες και εχθές μιλάγαμε με αυτούς τους ανθρώπους... Μπαίναμε στα σπίτια τους στην καρδιά τους στην ψυχή τους ......

Αλλά η αλήθεια είναι σκληρή:
κανένα «δίκαιο» τίποτα δεν υπάρχει!
όταν δύο νέα παιδιά δεν είναι πια κοντά μας.

Κανένα.!!!!!!

Ένας νέος άνθρωπος έφυγε.
Άδικα.
Και μια οικογένεια βυθίστηκε στο ίδιο σκοτάδι που ήδη υπήρχε αλλού. Σε άλλο σπιτικό

Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει μια σκέψη που πονάει , κόβει πιο βαθιά απ’ όλες:
Ο γιος που χάθηκε…

Μα...δεν θα ήθελε ποτέ να δει ένα νέο παιδί έναν ακόμα νέο άνθρωπο νεκρό.

Δεν θα ήθελε ο πατέρας του να χαθεί κι εκείνος, σε ένα σκοτάδι....

Γιατί καμιά απώλεια δεν διορθώνεται με άλλη απώλεια.

Καμιά «δικαίωση» δεν γεννιέται μέσα από τον θάνατο.

Θέλει δύναμη να αντέξεις τον πόνο.
Θέλει δύναμη να μη λυγίσεις στο μίσος.
Θέλει δύναμη να πεις όχι....
Θέλει δύναμη να βάλεις όρια ..

Αλλά θέλει και κάτι ακόμα:
Να υπάρχει κάποιος δίπλα σου.
Να σε ακούσει.
Να σε κρατήσει… πριν να είναι αργά.

Αν δεν μάθουμε να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον.σαν κοινωνία σαν άνθρωποι στις πιο σκοτεινές στιγμές…

θα συνεχίσουμε να μετράμε τραγωδίες.
Όχι γιατί δεν ξέραμε.

Αλλά γιατί δεν πλησιάσαμε ποτέ ..
Και τότε…

η ευθύνη δεν θα είναι μόνο ατομική.
Θα είναι και η σιωπή που αφήσαμε να υπάρχει........και η σιωπή .. είναι δυσβάσταχτη μουσική....σε ένα κλειστό δωμάτιο...

Δημήτρης Τζαγκαράκης Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Όταν απομακρύνεσαι από τοξικούς ανθρώπους… ναι, πονάει.

Αλλά τελικά… αναπνέεις.

Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή:
δεν μπορείς να είσαι τα πάντα για όλους.

Δεν μπορείς να δίνεις συνεχώς τον εαυτό σου, χωρίς όρια,

χωρίς να χάνεις κομμάτια σου στην πορεία.

Θέλεις να βοηθήσεις.
Θέλεις να είσαι εκεί.
Θέλεις να προσφέρεις…

Αλλά όταν το «δίνω» γίνεται «αδειάζω»,
τότε κάτι έχει χαθεί.
Και το πιο οξύμωρο;
Στο τέλος δεν νιώθεις μόνο εξαντλημένος…
νιώθεις και αχάριστος ο κόσμος απέναντί σου.

Γι’ αυτό θυμήσου:
Δεν χρειάζονται όλοι βοήθεια.
Και σίγουρα… δεν θέλουν όλοι να σωθούν.
Σώζεται αυτός που θέλει να σωθεί.
Ο δικός σου ρόλος δεν είναι να κουβαλήσεις τους πάντες,

αλλά να ξεχωρίσεις:
ποιος πραγματικά χρειάζεται βοήθεια…
και τι είδους βοήθεια αξίζει να δώσεις.
Βάλε όρια.
Σε ανθρώπους.
Σε καταστάσεις.

Ακόμα και στα ίδια σου τα συναισθήματα.
Γιατί αν υπάρχει κάτι που δεν γυρίζει ποτέ πίσω…
είναι ο χρόνος σου.

Και αξίζει να τον δίνεις εκεί που έχει νόημα.

Υπάρχουν πράγματα που δεν χωράει ο νους.
Ένας άνθρωπος να κακοποιεί έναν άλλον άνθρωπο.

Ένα παιδί. Ένα βρέφος.
Έναν ηλικιωμένο με άνοια, ανήμπορο να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Ένα ζώο, ένα πλάσμα αθώο που εξαρτάται από εμάς.

Και δεν είναι θέμα κρίσης ή ανωτερότητας. Κανείς δεν είναι τέλειος.
Όμως υπάρχει ένα όριο. Ένα εσωτερικό “όχι” που σε σταματά.

Άνθρωπος σημαίνει «άνω θρώσκω».
Να κοιτάς ψηλά. Να υψώνεσαι πέρα από το ένστικτο, πέρα από τη σκληρότητα.
Και τι κοστίζει να είσαι άνθρωπος;
Τίποτα.
Η ευγένεια δεν κοστίζει.
Η ανθρωπιά δεν κοστίζει.
Ο σεβασμός δεν κοστίζει.
Κι όμως…

Πόσοι έγιναν γονείς χωρίς να είναι έτοιμοι να αγαπήσουν.

Πόσοι έγιναν νοσηλευτές χωρίς να αντέχουν τον πόνο του άλλου.

Πόσοι έγιναν βρεφονηπιοκόμοι χωρίς να έχουν υπομονή για ένα παιδί.

Ακόμα και ψυχολόγοι… χωρίς να έχουν συμφιλιωθεί με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ρόλοι γεμάτοι ευθύνη, που κάποιοι τους φόρεσαν σαν τίτλο—
όχι σαν αποστολή.

Αν μέσα σου ψάξεις και δεις ότι δεν αντέχεις να φροντίζεις,
αν νιώθεις ότι δεν έχεις την υπομονή, τη δύναμη, την αντοχή—
τότε η ευθύνη είναι μία:
να απομακρυνθείς.

Δεν είναι ντροπή να πεις “δεν μπορώ”.
Ντροπή είναι να πληγώνεις αυτόν που δεν μπορεί να αντιδράσει.

Τα μάτια ενός παππού που δεν θυμάται.
Μιας γιαγιάς που έχει χαθεί μέσα στην άνοια.
Ενός παιδιού που φοβάται αλλά δεν ξέρει να το πει.
Ενός ζώου που απλώς υπομένει.
Αυτά τα μάτια δεν πρέπει ποτέ να συναντούν σκληρότητα.

Η φροντίδα είναι επιλογή.
Και αν δεν μπορείς να την υπηρετήσεις με ανθρωπιά,
διάλεξε κάτι άλλο.

Γιατί η δύναμη δεν φαίνεται στο πόσο αντέχεις να πιέζεις.
Φαίνεται στο πόσο αρνείσαι να γίνεις αυτό που πληγώνει.

μικρές «νίκες

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σταμάτησες τα πάντα, έστω για 5 λεπτά, μόνο για σένα; Μέσα στη βοή της καθημερινότητας, ξεχνάμε ότι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μας είναι αυτός που βλέπουμε στον καθρέφτη μας κάθε μέρα ναι...

🍦
Η αυτοφροντίδα δεν χρειάζεται απαραίτητα spa και ταξίδια υλικα πραγματα . Κρύβεται στα απλά:
Στο να δυναμώσεις το αγαπημένο σου τραγούδι και να χαθείς στον ρυθμό.

Στο να απολαύσεις εκείνο το παγωτό ή το γλυκό που λαχταράς, χωρίς τύψεις, απλά επειδή σου αξίζει μια στιγμή γλύκας.

Στο να κάτσεις 10 λεπτά στον ήλιο χωρίς το κινητό στο χέρι.
🧠 Ο εγκέφαλός μας μας «ακούει»!

Ξέρατε ότι ο τρόπος που μιλάμε στον εαυτό μας αλλάζει τη χημεία του εγκεφάλου μας

;
Τι λέει η επιστήμη: Έρευνες στον τομέα της νευροπλαστικότητας δείχνουν ότι η αρνητική αυτο-ομιλία ( negative -self-talk) ενεργοποιεί την αμυγδαλή, το κέντρο του φόβου και του στρες στον εγκέφαλο. Αντίθετα, όταν χρησιμοποιούμε υποστηρικτικά λόγια, ο εγκέφαλος εκκρίνει οξυτοκίνη και ντοπαμίνη, μειώνοντας το άγχος και ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση.
Ο εγκέφαλός μας δεν καταλαβαίνει το «αστείο». Αν του λες «είμαι άχρηστος» ή «πάλι έκανα λάθος», το καταγράφει ως πραγματικότητα. Μίλα στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες στον καλύτερό σου φίλο.

🙏 Η πνευματική διάσταση
Ακόμα και η θρησκεία μας, μέσα από την αγάπη, μας διδάσκει τον σεβασμό στο «ναό» μας, που είναι το σώμα και η ψυχή μας. Η εντολή "Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν " προϋποθέτει κάτι βασικό: να αγαπάς πρώτα εσένα. Δεν μπορείς να δώσεις φως στους άλλους, αν το δικό σου καντήλι έχει σβήσει.

🌟 Σήμερα, κάνε κάτι μικρό για σένα.
Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή έχεις σημασία. Επειδή είσαι μοναδικός.

#Φροντίδα #Αυτοβελτίωση

Τζαγκαράκης Δημήτρης Ψυχολογία Ψυχοθεραπεία Msc Clinical Psychology

Το σώμα θυμάται όσα αγνοούμε: Κατανοώντας την κρίση πανικού

χάνω τον έλεγχο.......ταχυκαρδία, δύσπνοια, ζάλη, εφίδρωση, τρέμουλο......

Η κρίση πανικού: τι είναι και τι σημαίνει πραγματικά;

Η κρίση πανικού είναι μια έντονη, ξαφνική εμπειρία φόβου ή δυσφορίας που κορυφώνεται μέσα σε λίγα λεπτά. Μπορεί να εμφανιστεί χωρίς προειδοποίηση και συχνά συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα που τρομάζουν: ταχυκαρδία, δύσπνοια, ζάλη, εφίδρωση, τρέμουλο ή ένα αίσθημα ότι «χάνω τον έλεγχο» ή «παθαίνω κάτι σοβαρό».

Γιατί εμφανίζεται;
Το σώμα μας διαθέτει έναν μηχανισμό επιβίωσης – το γνωστό «fight or flight». Όταν το νευρικό σύστημα αντιλαμβάνεται κίνδυνο (πραγματικό ή όχι), ενεργοποιείται αυτόματα για να μας προστατεύσει. Στην κρίση πανικού, αυτός ο συναγερμός ενεργοποιείται υπερβολικά ή λανθασμένα, χωρίς να υπάρχει άμεση απειλή.

Είναι επικίνδυνη για τη ζωή;
Όχι. Όσο έντονη κι αν είναι, η κρίση πανικού δεν είναι επικίνδυνη και δεν προκαλεί βλάβη στον οργανισμό. Τα συμπτώματα είναι αποτέλεσμα της υπερδιέγερσης του νευρικού συστήματος και όχι ένδειξη ότι «κάτι δεν πάει καλά» σωματικά.

Τι συμβαίνει στο σώμα εκείνη τη στιγμή;
Το σώμα γεμίζει αδρεναλίνη, η καρδιά χτυπά πιο γρήγορα για να στείλει αίμα στους μύες, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη για να αυξηθεί το οξυγόνο, και οι αισθήσεις οξύνονται. Όλα αυτά είναι φυσιολογικές αντιδράσεις άμυνας – απλώς εμφανίζονται σε λάθος στιγμή.

Είναι κάτι κακό ή ένα μήνυμα;
Η κρίση πανικού δεν είναι «εχθρός». Συχνά λειτουργεί σαν ένα σήμα ότι το σώμα και το μυαλό έχουν πιεστεί, ότι ίσως αγνοούμε ανάγκες, συναισθήματα ή καταστάσεις που μας επιβαρύνουν. Είναι μια πρόσκληση να στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μέσα.

Και εδώ έρχεται η δύναμη του να μιλάμε.
Γιατί ό,τι δεν λέγεται… συχνά εκφράζεται μέσα από το σώμα.

Αν το δάκρυ σου είχε φωνή, ίσως να έλεγε:
«Κουράστηκα να κρατιέμαι… δώσε μου χώρο να βγω.»

Αν η γροθιά σου είχε φωνή, ίσως να φώναζε:
«Υπάρχει θυμός εδώ… δες με, άκουσέ με.»

Αν ο φόβος σου μπορούσε να ψιθυρίσει, ίσως να σου έλεγε:
«Κάτι σε πιέζει… κάτι χρειάζεται φροντίδα.»

Μπορώ να την ξεπεράσω μόνος μου;
Ναι, πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να διαχειρίζονται και να μειώνουν τις κρίσεις πανικού μέσα από κατανόηση, τεχνικές αναπνοής, χαλάρωση και αλλαγές στον τρόπο σκέψης. Ωστόσο, η υποστήριξηαπό έναν ειδικό μπορεί να κάνει τη διαδικασία πιο γρήγορη και αποτελεσματική.

Τι συμβαίνει στο νευρικό σύστημα;
Υπάρχει μια ανισορροπία μεταξύ του συμπαθητικού (ενεργοποίηση/συναγερμός) και του παρασυμπαθητικού συστήματος (ηρεμία/αποκατάσταση). Στην κρίση πανικού, το «γκάζι» μένει πατημένο, ενώ το «φρένο» δεν ενεργοποιείται επαρκώς. Η εκπαίδευση του σώματος να επιστρέφει στην ηρεμία είναι το κλειδί.

Θυμήσου:
Η κρίση πανικού είναι δυσάρεστη, αλλά όχι επικίνδυνη.
Δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος.
Είναι κάτι που μπορείς να κατανοήσεις, να διαχειριστείς και τελικά να ξεπεράσεις.

Μίλα. Μοιράσου. Μην το κρατάς μέσα σου.
Γιατί καμιά φορά, η πιο μεγάλη ανακούφιση ξεκινά από μια απλή, αληθινή κουβέντα.

Δημήτρης Τζαγκαράκης Ψυχολόγος | Ψυχοθεραπευτής | Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

#άγχος #ψυχολογία

Το σώμα θυμάται όσα αγνοούμε: Κατανοώντας την κρίση πανικού

χάνω τον έλεγχο.......ταχυκαρδία, δύσπνοια, ζάλη, εφίδρωση, τρέμουλο......

Η κρίση πανικού: τι είναι και τι σημαίνει πραγματικά;

Η κρίση πανικού είναι μια έντονη, ξαφνική εμπειρία φόβου ή δυσφορίας που κορυφώνεται μέσα σε λίγα λεπτά. Μπορεί να εμφανιστεί χωρίς προειδοποίηση και συχνά συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα που τρομάζουν: ταχυκαρδία, δύσπνοια, ζάλη, εφίδρωση, τρέμουλο ή ένα αίσθημα ότι «χάνω τον έλεγχο» ή «παθαίνω κάτι σοβαρό».

Γιατί εμφανίζεται;
Το σώμα μας διαθέτει έναν μηχανισμό επιβίωσης – το γνωστό «fight or flight». Όταν το νευρικό σύστημα αντιλαμβάνεται κίνδυνο (πραγματικό ή όχι), ενεργοποιείται αυτόματα για να μας προστατεύσει. Στην κρίση πανικού, αυτός ο συναγερμός ενεργοποιείται υπερβολικά ή λανθασμένα, χωρίς να υπάρχει άμεση απειλή.

Είναι επικίνδυνη για τη ζωή;
Όχι. Όσο έντονη κι αν είναι, η κρίση πανικού δεν είναι επικίνδυνη και δεν προκαλεί βλάβη στον οργανισμό. Τα συμπτώματα είναι αποτέλεσμα της υπερδιέγερσης του νευρικού συστήματος και όχι ένδειξη ότι «κάτι δεν πάει καλά» σωματικά.

Τι συμβαίνει στο σώμα εκείνη τη στιγμή;
Το σώμα γεμίζει αδρεναλίνη, η καρδιά χτυπά πιο γρήγορα για να στείλει αίμα στους μύες, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη για να αυξηθεί το οξυγόνο, και οι αισθήσεις οξύνονται. Όλα αυτά είναι φυσιολογικές αντιδράσεις άμυνας – απλώς εμφανίζονται σε λάθος στιγμή.

Είναι κάτι κακό ή ένα μήνυμα;
Η κρίση πανικού δεν είναι «εχθρός». Συχνά λειτουργεί σαν ένα σήμα ότι το σώμα και το μυαλό έχουν πιεστεί, ότι ίσως αγνοούμε ανάγκες, συναισθήματα ή καταστάσεις που μας επιβαρύνουν. Είναι μια πρόσκληση να στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μέσα.

Και εδώ έρχεται η δύναμη του να μιλάμε.
Γιατί ό,τι δεν λέγεται… συχνά εκφράζεται μέσα από το σώμα.

Αν το δάκρυ σου είχε φωνή, ίσως να έλεγε:
«Κουράστηκα να κρατιέμαι… δώσε μου χώρο να βγω.»

Αν η γροθιά σου είχε φωνή, ίσως να φώναζε:
«Υπάρχει θυμός εδώ… δες με, άκουσέ με.»

Αν ο φόβος σου μπορούσε να ψιθυρίσει, ίσως να σου έλεγε:
«Κάτι σε πιέζει… κάτι χρειάζεται φροντίδα.»

Μπορώ να την ξεπεράσω μόνος μου;
Ναι, πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να διαχειρίζονται και να μειώνουν τις κρίσεις πανικού μέσα από κατανόηση, τεχνικές αναπνοής, χαλάρωση και αλλαγές στον τρόπο σκέψης. Ωστόσο, η υποστήριξηαπό έναν ειδικό μπορεί να κάνει τη διαδικασία πιο γρήγορη και αποτελεσματική.

Τι συμβαίνει στο νευρικό σύστημα;
Υπάρχει μια ανισορροπία μεταξύ του συμπαθητικού (ενεργοποίηση/συναγερμός) και του παρασυμπαθητικού συστήματος (ηρεμία/αποκατάσταση). Στην κρίση πανικού, το «γκάζι» μένει πατημένο, ενώ το «φρένο» δεν ενεργοποιείται επαρκώς. Η εκπαίδευση του σώματος να επιστρέφει στην ηρεμία είναι το κλειδί.

Θυμήσου:
Η κρίση πανικού είναι δυσάρεστη, αλλά όχι επικίνδυνη.
Δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος.
Είναι κάτι που μπορείς να κατανοήσεις, να διαχειριστείς και τελικά να ξεπεράσεις.

Μίλα. Μοιράσου. Μην το κρατάς μέσα σου.
Γιατί καμιά φορά, η πιο μεγάλη ανακούφιση ξεκινά από μια απλή, αληθινή κουβέντα.

Δημήτρης Τζαγκαράκης Ψυχολόγος | Ψυχοθεραπευτής | Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

#άγχος #ψυχολογία