07/07/2026
Πόσες φορές έχεις πει στον εαυτό σου...
«Δεν μπορώ να αλλάξω.»
«Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.»
«Τα πράγματα δεν αλλάζουν.»
Όταν μια σκέψη επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, ο εγκέφαλος αρχίζει να την αντιμετωπίζει σαν να είναι πραγματικότητα. Όχι επειδή είναι απαραίτητα αλήθεια, αλλά επειδή είναι γνώριμη.
Και τότε γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα...
Ποια είναι τελικά η αλήθεια;
Η λέξη αλήθεια κρύβει μέσα της ένα στερητικό άλφα. Είναι σαν να μας υπενθυμίζει ότι η αλήθεια είναι αυτό που δεν μένει κρυμμένο, αυτό που αποκαλύπτεται όταν αφαιρέσουμε τα πέπλα του φόβου, των πεποιθήσεων και των ψευδαισθήσεων.
Το «δεν μπορώ να αλλάξω» πολλές φορές δεν είναι γεγονός. Είναι μια πεποίθηση. Μια διαδρομή που ο εγκέφαλος έμαθε να ακολουθεί, επειδή κάποτε τον προστάτευσε. Ίσως την επέλεξε για να σε κρατήσει ασφαλή. Ίσως διαμορφώθηκε από τις εμπειρίες σου, από τα λόγια που άκουσες, από το οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες.
Κάπως έτσι, κάθε μέρα μοιάζει με την προηγούμενη.
Ξυπνάς, επαναλαμβάνεις τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες αντιδράσεις, τα ίδια συναισθήματα. Μια λούπα... με μικρές μόνο διαφοροποιήσεις.
Και λες μέσα σου:
«Εντάξει... έτσι είναι η ζωή.»
Όμως, βαθιά μέσα σου, κάτι αντιστέκεται.
Κάτι ψιθυρίζει ότι αυτή δεν είναι η ζωή που πραγματικά θέλεις να ζήσεις.
Και ίσως έχει δίκιο.
Γιατί πολλές φορές δεν γεννήθηκες πιστεύοντας ότι δεν μπορείς. Το έμαθες.
Το άκουσες. Το επανέλαβες τόσες φορές, ώστε κάποια στιγμή έγινε η φωνή σου.
Έτσι έπαψες να βλέπεις τις επιλογές σου και άρχισες να πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν.
Και τότε εμφανίζεται ένα ακόμη μοτίβο.
Λειτουργείς με δύο μόνο ταχύτητες.
Ή αναλαμβάνεις τα πάντα, κουβαλώντας στους ώμους σου βάρη που δεν σου ανήκουν...
ή αποσύρεσαι εντελώς, αφήνοντας ακόμη και τις δικές σου ευθύνες.
Το «όλα» ή το «τίποτα».
Δύο φαινομενικά αντίθετες συμπεριφορές.
Κι όμως...
Συχνά γεννιούνται από την ίδια ρίζα.
Από τον ίδιο πατέρα.
Τον φόβο.
Τον φόβο της αποτυχίας.
Τον φόβο της απόρριψης.
Τον φόβο της ευθύνης.
Τον φόβο της αλλαγής.
Όμως υπάρχει και μια άλλη αλήθεια.
Ο εγκέφαλος δεν είναι μια πέτρα που μένει ίδια για πάντα.
Είναι ένα ζωντανό όργανο που αλλάζει, προσαρμόζεται και δημιουργεί νέες συνδέσεις σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.
Αυτό σημαίνει ότι αν ο εγκέφαλος έμαθε να φοβάται, μπορεί και να μάθει να εμπιστεύεται.
Αν έμαθε να περιορίζεται, μπορεί να μάθει να εξελίσσεται.
Και αν έμαθε να λέει «δεν μπορώ»...
μπορεί, βήμα βήμα, να μάθει να λέει...
«Ας δοκιμάσω.»
Γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη αλλαγή δεν ξεκινά όταν αλλάζει ο κόσμος γύρω μας.
Ξεκινά τη στιγμή που αλλάζει η ιστορία που λέμε στον ίδιο μας τον εαυτό.
..Και υπάρχει κάτι ακόμη που αξίζει να θυμάσαι.
Κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, όλοι μας θα βρεθούμε στο νεκροκρέβατα μας .
Είναι η μοναδική βεβαιότητα που μοιραζόμαστε όλοι οι άνθρωποι.
Όμως μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή...
όσο αναπνέεις...
όσο η καρδιά σου χτυπά...
έχεις ακόμη ζωή.
Γελάς.
Κλαις.
Θυμώνεις.
Ερωτεύεσαι.
Ζηλεύεις.
Αγχώνεσαι.
Αναρωτιέσαι.
Αδιαφορείς.
Επιθυμείς.
Ελπίζεις.
Απογοητεύεσαι.
Ευγνωμονείς.
Νιώθεις χαρά.
Νιώθεις λύπη.
Νιώθεις ηδονή.
Νιώθεις πόνο.
Και ξέρεις κάτι;..............................
Όλα αυτά δεν είναι απόδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά.
Είναι απόδειξη ότι είσαι ζωντανός.
Τα συναισθήματα δεν είναι ο εχθρός σου. Είναι η γλώσσα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Γι' αυτό, όσο μπορείς ακόμη να τα νιώθεις...
μην φοβάσαι να ζήσεις.
Μην αρκεστείς στο να υπάρχεις.
Δεν γεννήθηκες για να παρακολουθείς τη ζωή πίσω από ένα παράθυρο.
Δεν είσαι δέντρο.
Μπορείς να κινηθείς.
Μπορείς να αλλάξεις κατεύθυνση.
Μπορείς να κάνεις ένα βήμα, όσο μικρό κι αν είναι.
Και ίσως αυτό το ένα βήμα να είναι αρκετό για να αλλάξει
ολόκληρη την ιστορία της ζωής σου.
Γιατί όσο αναπνέεις...
όσο αισθάνεσαι...
όσο μπορείς ακόμη να αγαπήσεις, να συγχωρέσεις, να δημιουργήσεις και να ονειρευτείς...
δεν είσαι απλώς ζωντανός.
Έχεις ακόμη την ευκαιρία να ζήσεις πραγματικά..........
Τζαγκαράκης Δημήτρης Ψυχολογία - Ψυχοθεραπεία
