Ελληνική Εταιρεία Περιβαλλοντικής Ιστορίας

Χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν διαπιστώνουμε οτι πραγματοποιούνται events που μας προσκαλούν να αναδιαμορφώσουμε την συλλογική μας αντίληψη και ευθύνη απέναντι στα εύθραστα οικοσυστήματα.

Η έκθεση For our Time is the Time of Water που ξεκινά την ερχόμενη βδομάδα στο Tavros Space συγκεντρώνει μια πλειάδα αναγνωρισμένων καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, αλλά και αρχιτέκτονες, σκιτσογράφους και ακτιβιστές σε μια πολυφωνική όσο και εμφατική ανάδειξη της υλικής διάστασης του νερού.

Ποτάμια, λίμνες, υπόγειες ροές, βροχή, θαλάσσιες διαδρομές αλλά και παντός είδους υδάτινες υποδομές προσεγγίζονται και αναδεικνύονται σαν φορείς μνήμης και αποθετήρια γνώσης. Αντληση ,χρήση και ιδιοκτησιακό καθεστώς του νερού, πολιτικά ζητήματα που προκύπτουν από την εκμετάλλευση του, το υδάτινο στοιχείο στη νεωτερικότητα, νερό και εργασιακές σχέσεις, είναι μερικά μόνο από τα θέματα που αγγίζει η έκθεση ενώ μας προτρέπει να αναλογιστούμε πόσο τελικά πολιτικά φορτισμένες υπήρξαν ανέκαθεν οι ιστορίες των υδάτινων συστημάτων.

Μέσω μιας πλήθώρας μέσων, από ένα φιλμ που εξερευνά τις μεταλλάξεις των βάλτων στο νότιο Ιρακ ή μια σειρά κεραμικά γλυπτά που σηματοδοτούν την εύθραστη και πολλές φορές κατακερματισμένη διάσταση συστημάτων αποστράγγισης εως ένα συμμετοχικό περίπατο που γεφυρώνει τα βουνά και τα ποτάμια της Αττικής προτάσσοντας την αλληλεπίδραση και την συνύπαρξη τους, η έκθεση μας υπενθυμίζει με ποικίλους τρόπους οτι σε μια εποχή που οι υδάτινοι κύκλοι βρίσκονται στην πιο ευμετάβλητη και τεταμένη κατάσταση τους πρέπει να αναγνωρίζουμε και να συνειδητοποιούμε τους άπειρους τρόπους με τους οποίους ανέκαθεν εργαλειοποιοείτο το νερό και τα υδάτινα οικοσυστήματα.

Θα είμαστε και εμείς εκεί!

for our time is the time of water - Tavros Athens, 21 January 2026. It is raining, raining hard. So hard that the streets are brimming with water, with nowhere to go, torrentially searching for ways to be absorbed into soil, but no luck. A city in love with cement and haphazard die-or-dare construction never cared much for the past, the now,...

Τελειώνει σε λίγες μέρες και φέτος η σεζόν της αμφιλεγόμενης και δημοφιλούς ασχολίας που λέγεται κυνήγι, και κρίναμε ότι ήρθε η ώρα να το φέρουμε λίγο πιο εμπεριστατωμένα στο προσκήνιο.

Φαίνεται ότι κατά τη διάρκεια του ελληνικού Μεσοπολέμου συμβαίνει κάτι παράξενο. Περισσότερο στα κεκλεισμένα δωμάτια των υπουργείων του ελληνικού κράτους, παρά στους κυνηγότοπους όμως: εμφανίζεται ξαφνικά μια σειρά κυνηγετικών εγχειριδίων, μίας σειράς δηλαδή, αναγνωσμάτων, η οποία μέχρι τότε είχε πάρα πολύ μικρή ένταση.

Δεν επρόκειτο για απλές πρακτικές οδηγίες, αλλά εκτενή, «επιστημονικά» έργα που επιχειρούν να επαναπροσδιορίσουν τι είναι το κυνήγι, ποια η θέση του στην εθνική οικονομία αλλά και ποιά η χρησιμότητά του στη διαμόρφωση των ελληνικών οικοσυστημάτων, έτσι όπως τα οραματίστηκαν οι τεχνοκράτες της εποχής.

Η έρευνα -τα αποτελέσματα της οποίας πρόκειται να δημοσιευθούν σε λίγους μήνες από το περιοδικό Environment and History- εστιάζει ακριβώς σε αυτές τις εκδόσεις της δεκαετίας του 1920 και του 1930. Οι συγγραφείς τους, με δεσμούς με τη δασική διοίκηση, κυνηγετικούς συλλόγους και εν γένει περιφερειακοί δρώντες του ελληνικού κρατικού μηχανισμού, δεν περιγράφουν απλώς τεχνικές, γομώσεις και βλητική όπως συνέβαινε μέχρι τότε.

Αντ'αυτού διατυπώνουν μια τεχνοκρατική αντίληψη της φύσης. Η άγρια πανίδα πρέπει να καταγραφεί, να ταξινομηθεί, να ρυθμιστεί. Τα «ωφέλιμα» είδη να ενισχυθούν, τα «επιβλαβή» να εξαλειφθούν. Ο κυνηγός να λειτουργεί πειθαρχημένα, ως παράγοντας της «Εθνικής Οικονομίας», με εκκλήσεις για την θανάτωση όλων των σαρκοφάγων, τόσο θηλαστικών, όσο και πουλιών (με την εξαίρεση της κουκουβάγιας), να κάνουν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους.

Το 1923 ψηφίζεται ο πρώτος ολοκληρωμένος νόμος περί θήρας, που μεταφέρει τη ρύθμιση από τις τοπικές αστυνομικές αρχές σε ενιαίο εθνικό πλαίσιο συνδεδεμένο με τη δασική διοίκηση. Το κυνήγι παύει να αντιμετωπίζεται απλώς ως χρήση όπλου και εντάσσεται στη λογική της διαχείρισης φυσικών πόρων.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, ενώ τα εγχειρίδια δίνουν μεγάλο βάρος στην «κυνηγετική βιομηχανία», στην οργάνωση, στην παραγωγικότητα, στην οικονομική της σημασία δηλαδή, η ελληνική περίπτωση διαφοροποιείται από τη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, η εμπορευματοποίηση του ίδιου του θηράματος υπήρξε κεντρική. Στην Ελλάδα, αντίθετα, η νομοθεσία περιόρισε και τελικά απέκλεισε την εμπορική διάθεση θηραμάτων, προωθώντας τελικά τον Έλληνα κυνηγό ως καταναλωτή (όπλων, φυσιγγίων, ρουχισμού και εσωτερικού τουρισμού), παρά σαν παραγωγό ζωικών προϊόντων, κάτι που συνέχισε να συμβαίνει βέβαια, αλλά σε ιδιαίτερα μικρή -κοινοτική μάλλον- έκταση.

Έτσι, διαμορφώθηκε μια ιδιότυπη εκδοχή τεχνοκρατικής διαχείρισης: έντονη έμφαση στην οργάνωση και στην οικονομική σημασία του κυνηγιού, αλλά χωρίς την μετατροπή της άγριας ζωής σε εμπορικό προϊόν.

Έτσι, κπορούμε τελικά μέσα από αυτά τα κυνηγετικά εγχειρίδια του Μεσοπολέμου να δούμε πώς ακόμα και τα "άγρια" οικοσυστήματα έγιναν τελικά αντικείμενο τεχνοκρατικού σχεδιασμού.

Κάλεσμα υποβολής αιτήσεων για ανακοίνωση για το ICOHTEC 2026 – 53rd Annual Meeting.

Η 53η ετήσια συνάντηση του International Committee for the History of Technology θα γίνει στην Αλεξανδρούπολη, Ελλάδα, 8‑11 Οκτωβρίου 2026 και το Call for Papers είναι ανοιχτό για υποβολές.

Το συνέδριο διερευνά πώς η ιστορία της τεχνολογίας συνδέεται με σημερινές παγκόσμιες προκλήσεις όπως η αλλαγή του κλίματος και η περιβαλλοντική αδικία, ενσωματώνοντας την περιβαλλοντική ιστορία στο ευρύτερο πεδίο της τεχνολογικής και κοινωνικής έρευνας.

Ενθαρρύνονται εργασίες που εξετάζουν τη σχέση τεχνολογίας, περιβάλλοντος, βιωσιμότητας και οικολογικών μετασχηματισμών, τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η προθεσμία για υποβολή περιλήψεων έχει επικαιροποιηθεί για τις 28 Φεβρουαρίου 2026.

Για περισσότερες πληροφορίες και υποβολές, δείτε την επίσημη ιστοσελίδα.

ICOHTEC 2026 – 53rd Annual Meeting – International Congress of the History of Technology · Alexandroupolis, Greece ICOHTEC 202653rd Annual MeetingInternational Congress of the History of TechnologyAlexandroupolis, Greece · 8–11 October 2026 CALL FOR PAPERS Abstract submission Welcome to ICOHTEC 2026 The 53rd Annual Meeting of the International Committee for the History of Technology (ICOHTEC) will take place ...

Κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα στα ελληνικά το βιβλίο "Το Κλίμα της Ιστορίας: Τέσσερις Θέσεις του Dipesh Chakrabarty", ένα από τα πιο επιδραστικά θεωρητικά κείμενα για την κλιματική κρίση και την ιστοριογραφία.

Σε τέσσερις σύντομες αλλά πυκνές θέσεις, το βιβλίο μας καλεί να σκεφτούμε πώς η κλιματική αλλαγή ανατρέπει την ανθρωποκεντρική ιστορία, πώς ο άνθρωπος λειτουργεί ως γεωλογική δύναμη και γιατί οι κλασικές κοινωνικές ερμηνείες δεν επαρκούν από μόνες τους.

Στο παρακάτω λινκ, ο Iason Zarikos, επιμελητής της ελληνικής έκδοσης (σε μετάφραση του Stefanos Batsis), μιλά σε ραδιοφωνική εκπομπή για το βιβλίο και τη σημασία του σήμερα.

Ο Ιάσωνας Ζαρίκος για το βιβλίο «Κλιματική αλλαγή και ιστορία: Τέσσερις θέσεις» του Ντιπές Τσακραμπάρτι | 12.02.2026 - ERT εcho Την Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου, 12:00 ώρα Ελλάδας, η εκπομπή «Αποτύπωμα» με τη Φούλη Ζαβιτσάνου, συνάντησε στο στούντιο της Φωνής της Ελλάδας, τον ιστορικό Ιάσωνα Ζαρίκο, με...

Mandy Susanne Wong, 2019. Awabi, Digging Press - LLC, Maywood, NJ.

Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα επιστρέφουμε στις βιβλιοπαρουσιάσεις της Ελληνική Εταιρεία Περιβαλλοντικής Ιστορίας με κάτι διαφορετικό!

Αυτή τη φορά δεν παρουσιάζουμε μία ιστορική μελέτη αλλά ένα λογοτεχνικό βιβλίο, μία συλλογή από σύντομες ιστορίες της Mandy-Suzanne Wong, με τίτλο “Awabi” (Αλιώτιδες στα Ιαπωνικά). Το βιβλίο μας φέρνει αντιμέτωπους, πολύ ποιητικά αλλά και αμείλικτα, με ένα πιεστικό περιβαλλοντικό και κοινωνικό πρόβλημα, την καταστροφή των ωκεανών και των ανθρώπων που ζουν από και με τη θάλασσα.

Οι ιστορίες δίνουν φωνή στις Άμα, τις γυναίκες δύτριες στη νότια Ιαπωνία και στις αλιώτιδες, τα ιριδίζοντα μαλάκια που ψαρεύουν οι Άμα εδώ και αιώνες. Δύτριες και αλιώτιδες συνδέονται στενά και βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα αδιέξοδο που απειλεί την συνέχεια της μνήμης τους, πολιτισμικής και βιολογικής. Η οξύνιση (acidification) των ωκεανών διακόπτει τη χημιοαισθητήρια μνήμη των μαλακίων και την πολιτισμική μνήμη των Άμα. Το όξινο νερό κατατρώει το κέλυφος των αλιώτιδων οδηγώντας τες σε μοιραία εξαφάνιση. Ως συνέπεια οι δύτριες, που για αιώνες μεταλαμπάδευαν την γνώση τους γι αυτές στις κόρες τους, αναγκάζονται να αποτρέπουν τις κόρες από το να στραφούν στη θάλασσα. Οι προσπάθειές των Άμα να βγάζουν τα προς το ζην από τη θάλασσα με συνετό και βιώσιμο τρόπο, που τους εξασφάλιζε το μέλλον φαίνεται να ματαιώνεται από δυνάμεις πέρα από τον έλεγχο τους, από τον αδηφάγο παγκόσμιο καπιταλισμό.

Η πολιτισμική μνήμη των Άμα, αυτή που κρατούσε την κοινωνία τους ζωντανή και υγιή, ήταν στενά δεμένη με την ευρωστία των αλιώτιδων και την υγεία του ωκεανού. Μέσα από αφηγηματικές τεχνικές όπως η αλληγορία και η συναισθησία ( όπου η διέγερση μιας αίσθησης, π.χ. της όρασης οδηγεί αυτόματα σε μια βιωματική εμπειρία σε μια δεύτερη αίσθηση, π.χ. ακοής -το να "βλέπει" κανείς ήχους ) η Wong δείχνει πολύ αποτελεσματικά, δραματοποιώντας τ΄ αποτελέσματα πολυετούς και πολύπλευρης έρευνας των θαλάσσιων και κοινωνικών επιστημών, το πως η ζωντανή μνήμη των αλιώτιδων και των Άμα μετατρέπεται σε μία μορφή λήθης, χαρακτηριστικής του Ανθρωπόκαινου. Στη περίπτωση αυτή η λογοτεχνία, ακόμη και η ποιητική λογοτεχνία μπορεί να έχει μεγάλο αντίκτυπο στην ευαισθητοποίησή μας για περιβαλλοντικά ζητήματα.

Κι ένα συμπληρωματικό στοιχείο: Το έργο «Αλιώτιδες» αναλύεται μέσα από το πρίσμα της οικοκριτικής από την Melody Jue, καθηγήτρια Αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της Σάντα Μπάρμπαρα, ΗΠΑ, που εστιάζει σε θέματα «environmental humanities” και “ocean humanities” στο πρόσφατο και πολύ ενδιαφέρον άρθρο «Ocean memory in abalone stories of the Anthropocene». Elementa Science of the Anthropocene, 13(1), 00045 (2025) (Στο πρώτο σχόλιο)

(Δύτρια Άμα με αλιώτιδα, Ζωγραφική με μελάνι του φημισμένου Ιάπωνα καλλιτέχνη Katsushika Hokusai, αρχές 20ου αιώνα. (https://id.pinterest.com/pin/328622104048235093/)

Πώς μια παραλία γίνεται πεδίο μάχης; Πώς ένα δάσος μετατρέπεται σε πολιτικό όπλο;

Τα ορυκτά, τα δάση και οι θάλασσες δεν είναι απλά "φυσικοί πόροι". Είναι χώροι σύγκρουσης, διαπραγμάτευσης εξουσίας και ανισότητας.

Στις 18 με 20 Ιουνίου στο Πανεπιστήμιο του Tubingen, ένα διεπιστημονικό θερινό σχολείο θα εξερευνήσει την πολιτική οικονομία των φυσικών πόρων σε ιστορική προοπτική, από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι σήμερα.

Θέματα που θα συζητηθούν:
-Πώς οι συγκρούσεις για το νερό, το πετρέλαιο και τα μέταλλα διαμόρφωσαν την ιστορία
-Τα δικαιώματα των ιθαγενών λαών και οι θεσμοί διαχείρισης πόρων
-Ενεργειακές μεταβάσεις και περιβαλλοντική δικαιοσύνη
-Η σχέση μεταξύ τεχνολογίας, εργασίας και πόρων

Δεν υπάρχει τιμή εγγραφής ενώ υπάρχει χρηματοδότηση για υποψήφιους διδάκτορες.

Για περισσότερα:

📖Λιμνών αποξηράνσεις: Μελέτη αειφορίας και πολιτιστικής ιστορίας

✍ Ελένη Κοβάνη, σε συνεργασία με Καλλισθένη Αβδελίδη

💡Δεύτερη έκδοση βιβλίου με επίμετρο από τον Μιχάλη Πέτρου

ℹΗ επανέκδοση του βιβλίου έρχεται σε μια περίοδο όπου οι περιβαλλοντικές προκλήσεις, η κλιματική κρίση και τα ζητήματα βιώσιμης ανάπτυξης βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου. Αν και η πρώτη του έκδοση χρονολογικά τοποθετείται στο 2002, το βιβλίο διατηρεί αναλλοίωτη την επιστημονική του εγκυρότητα, ενώ εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο του προβληματισμού για τις περιβαλλοντικές αλλαγές και την κλιματική κρίση, προσφέροντας εργαλεία κατανόησης των οικολογικών, κοινωνικο-πολιτισμικών και πολιτικών διαστάσεων της ιστορικής εξέλιξης των κοινωνιών.

Μέσα από ιστορικά παραδείγματα και θεωρητικά εργαλεία που αντλούνται από την Κοινωνική Ανθρωπολογία την Κοινωνιολογία και την Πολιτική Οικολογία, η Ελένη Κοβάνη αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτισμικές πρακτικές, οι πολιτικές και κοινωνικές δομές επηρεάζουν τη διαχείριση των φυσικών πόρων. Η δεύτερη έκδοση επιβεβαιώνει τη διαχρονική του αξία ως εργαλείου επιστημονικής ανάλυσης και κριτικής σκέψης γύρω από τα ζητήματα φυσικού περιβάλλοντος και κοινωνίας. Υπό το πρίσμα αυτό, το βιβλίο δεν απευθύνεται μόνο στην ερευνητική ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά και σε κάθε αναγνώστρια και αναγνώστη που καλείται να αναστοχαστεί σε μια εποχή όπου η κλιματική κρίση βαθαίνει, οι κοινωνικές ανισότητες εντείνονται και η ανάγκη για εναλλακτικά οικολογικά και πολιτισμικά μοντέλα περιβαλλοντικής διαχείρισης γίνεται επιτακτική. Απευθύνεται σε όσες και όσους αναζητούν μια κριτική και πολυδιάστατη προσέγγιση των σύγχρονων περιβαλλοντικών ζητημάτων, συνδέοντας το παρελθόν με τις προκλήσεις του μέλλοντος.

Με καθαρό λόγο, ερευνητική εντιμότητα και θεωρητικό πλεόνασμα, πριν από 23 χρόνια ανοίχθηκε ένας διάλογος που παραμένει επίκαιρος, ίσως περισσότερο από ποτέ. Το βιβλίο, το οποίο περιέχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αποτελεί ένα έργο-αναφοράς που συνδέει την αειφορία με την πολιτική οικολογία και την πολιτιστική ιστορία, φωτίζοντας τις σύνθετες σχέσεις ανάμεσα στο περιβάλλον, την κοινωνία και τον πολιτισμό.
Η επανέκδοση του βιβλίου περιλαμβάνει επίμετρο του Δρ Αγροτικής Ανθρωπολογίας και Διευθυντή Ερευνών του ΕΚΚΕ, Μιχάλη Πέτρου.

➡️Διατίθεται από το τμήμα εκδόσεων του ΕΚΚΕ, οδός Κρατίνου 9 & Αθηνάς, Πλατεία Κοτζιά, 4ος όροφος.

[Από τη δημοσίευση του Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών - ΕΚΚΕ]

Η περιβαλλοντική ιστορία μας υπενθυμίζει ότι οι μεγάλες μεταβολές σπάνια προκύπτουν από θεαματικές τομές. Συχνότερα είναι αποτέλεσμα αργών, συσσωρευτικών και συχνά αντιφατικών διεργασιών.
Σε αυτό το πνεύμα, το πρόσφατο άρθρο του BBC Future καταγράφει επτά εξελίξεις του 2025 που, αν και πέρασαν σχετικά αθόρυβα, σηματοδοτούν ουσιαστικές μετατοπίσεις στις σχέσεις κοινωνιών και φυσικού περιβάλλοντος, από τη διαχείριση των ωκεανών και των δασών έως τη θεσμική και νομική αναγνώριση της περιβαλλοντικής ευθύνης.

Χωρίς να αναιρούν τις δομικές πιέσεις της κλιματικής κρίσης, τέτοιες «μικρές» νίκες προσφέρουν χρήσιμο υλικό για ιστορική αποτίμηση του παρόντος.

👉 Διαβάστε το άρθρο εδώ:

Seven quiet wins for climate and nature in 2025 Here are the year's breakthroughs for the climate and nature you might have missed.

✨Μία εβδομάδα έχει περάσει από το τέλος του Α' Πανελλήνιο Συνέδριο Περιβαλλοντικής Ιστορίας και ήρθε η ώρα για μία μικρή αποτίμηση!

✨100+ σύνεδροι, 26 συνεδρίες, μία Στρογγυλή Τράπεζα και μία προβολή Βιντεο-χρονικού. Προσθέστε σε αυτά, ατελείωτες συζητήσεις που πάντα απειλούσαν να μας βγάλουν εκτός προγράμματος, καθώς και ανάγκες περισσότερων καθισμάτων από όσα μπορούσε να μας προσφέρει το Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης, λόγω του αυξανόμενου και συνεχούς ενδιαφέροντος από μέρους σας.

✨Το πιο σημαντικό που άπτεται άμεσα και της επιστημονικής αποστολής του συνεδρίου αυτού; Η ευκαιρία να βρεθείτε όλ@ εσείς μεταξύ σας, να γνωριστείτε και ζυμώσετε τις επόμενες ενέργειες στο χώρο των Περιβαλλοντικών Ανθρωπιστικών Επιστημών. Από αυτό δεν θα λέιψει προφανώς και η Ελληνική Εταιρεία Περιβαλλοντικής Ιστορίας.

✨ Με άλλα λόγια, το πρώτο μας συνέδριο υπήρξε μία ανέλπιστη επιτυχία την οποία πρέπει να βρούμε πια τρόπο να τη διαχειριστούμε, όχι σαν πυροτέχνημα, αλλά ως το πρώτο βήμα για την εδραίωση ενός καθαρά επιστημονικού θεσμού.

✨Θα τα ξαναπούμε σύντομα για τις επόμενες ενέργειές μας!

✨Σας ευχαριστούμε!

Έρχονται οι γιορτές και το τέλος του χρόνου με τη ξέφρενη κρεοφαγία των ημερών! Για να ισορροπήσουμε την κατάσταση αλλά και για να αναλογιστούμε το μέλλον προτείνουμε στη στήλη των βιβλιοπαρουσιάσεων μία παγκόσμια ιστορία της αλιείας!

Brian Faggan, Fishing. How the Sea Fed Civilization, 2017

Αυτό είναι ένα βιβλίο για το ψάρεμα, γραμμένο από έναν αρχαιολόγο που δίνει μεγάλη έμφαση στην ιστορικότητα των πραγμάτων. Το βιβλίο, βασισμένο σε αρχαιολογικά, ιστορικά και ανθρωπολογικά δεδομένα απ’ ολόκληρο τον κόσμο επιχειρεί την αφήγηση μίας παγκόσμιας ιστορίας μέσα από τον φακό της αλιείας. Ερευνά το ψάρεμα σε διάφορους τόπους και πολιτισμούς στην ιστορία της ανθρωπότητας καταδεικνύοντας ότι ήταν για χιλιετίες μία αειφόρα δραστηριότητα κεντρικής σημασίας στη διαβίωση αλλά και στις ιστορικές εξελίξεις διάφορων λαών.

Μέσα από 23 κεφάλαια φωτίζονται στιγμές αφθονίας, οπορτουνιστικής εκμετάλλευσης αλλά και αυστηρής οργάνωσης του βιοπορισμού από τους θαλάσσιους πόρους: η εκρηκτική ανάπτυξη της οστρεοσυλλογής και της αλιείας στην Ευρώπη μετά την τελευταία παγετώνια περίοδο και πριν την υιοθέτηση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, το ψάρεμα στις δυτικές ακτές της Βόρειας Αμερικής πριν την έλευση των Ευρωπαίων, την αλιεία μικρών πελαγικών ψαριών στην Μεσόγειο και τη μεταποίησή τους κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, τα ψάρια και τη σημασία τους στην Αρχαία Αίγυπτο, τους Ιχθυοφάγους της Ερυθράς Θάλασσας, το ψάρεμα από τα θαλασσινά έθνη του Ειρηνικού Ωκεανού και άλλα.

Το εκπληκτικό πανόραμα που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ακολουθείται από μια αφυπνιστική καταγραφή της σημερινής κατάστασης υπεραλίευσης και κατάρρευσης ολόκληρων θαλάσσιων οικοσυστημάτων και κοινωνιών αλιέων, στις ίδιες περιοχές που η αλιεία άνθησε για χιλιετίες.
Το βιβλίο λειτουργεί σε δύο επίπεδα: αποτελεί ένα πολύ γοητευτικό ανάγνωσμα για όσους ενδιαφέρονται για την αλιεία και ταυτόχρονα παρέχει εισαγωγικό υλικό για όσους θέλουν να εμβαθύνουν στην έρευνα για την αλιεία σε συγκεκριμένες περιοχές και εποχές.

⭐️⭐️⭐️ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ⭐️⭐️⭐️

Αγαπητά μέλη της ΕλΕΠΙ,

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνική Εταιρεία Περιβαλλοντικής Ιστορίας καλεί τα μέλη της στην Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση για το έτος 2025, η οποία θα πραγματοποιηθεί:

📅 Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2025
🕕 Ώρα έναρξης: 6:00 μ.μ.
📍 Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας (ΜΙΕΤ)
Ιστορικό και Παλαιογραφικό Αρχείο (ΙΠΑ)
Π. Σκουζέ 3, Πλ. Αγίας Ειρήνης – Αιόλου, 1ος όροφος, Αθήνα

Η παρουσία και η συμμετοχή όλων είναι ιδιαίτερα σημαντική για την πορεία και τον προγραμματισμό της Εταιρείας μας για το έτος 2026 καθώς και για την λήψη αποφάσεων αναφορικά με κρίσιμα ζητήματα.

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το καταστατικό, δικαίωμα συμμετοχής και ψήφου στη Συνέλευση έχουν τα ταμειακώς ενήμερα μέλη.

Όσα μέλη παρευρεθούν με φυσική παρουσία παρακαλούνται να τακτοποιήσουν τη συνδρομή του έτους 2025 (20 ευρώ) κατά την προσέλευσή τους.

Για τη διευκόλυνση των μελών που δεν μπορούν να παρευρεθούν διά ζώσης, θα υπάρχει δυνατότητα απομακρυσμένης συμμετοχής μέσω του ακόλουθου συνδέσμου:
🔗 https://bit.ly/4or6yGV

Με εκτίμηση,
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Εταιρείας Περιβαλλοντικής Ιστορίας (ΕλΕΠΙ)