Desperate Teachers

Αγαπητ@,
Ως desperate teachers βρεθήκαμε και δημιουργηθήκαμε μέσα στην καραντίνα με σκοπό να μοιραστούμε τη νέα πραγματικότητα που αντιμετωπίζαμε στην εργασία μας και να ψηλαφίσουμε τα νέα πεδία εντατικοποίησης, ελέγχου και υποτίμησης της εργασίας μας που ανοίγονταν τόσο με την τηλεκπαίδευση όσο και με τις "συνθήκες εκτάκτου ανάγκης".

Ωστόσο, η εντατικοποίηση, η εργασιακή επισφάλεια, οι διαφορετικές προτεραιότητες, οι διαφορετικοί χρόνοι και ανάγκες μας οδήγησαν στο να παύσουμε τη λειτουργία της ομάδας.

Η σελίδα μας στο Facebook και το Blog παραμένουν ώστε να βρίσκεται διαθέσιμο το υλικό που παράξαμε.

Τα ξαναλέμε κάπως αλλιώς εκεί έξω λοιπόν και ελπίζουμε να βρεθούμε στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς και να γίνουμε λιγότερο desperate.

Τι σημαίνει άραγε η πρόσφατη αλλαγή της ύλης στη Φυσική της Γ΄ Λυκείου για μαθητές και εκπαιδευτικούς; Ποια παιδαγωγική αναγκαιότητα επιβάλλει να αλλάξει η ύλη ενός μαθήματος για 3η φορά μέσα σε 6 χρόνια; Μήπως η επιστήμη της Φυσικής εξελίσσεται τόσο γρήγορα και εμείς οι τεμπέληδες εκπαιδευτικοί δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Πόσο θράσος χρειάζεται εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας ώστε να στερήσει από τους αποφοίτους τη δυνατότητα να δώσουν εξετάσεις με την παλιά ύλη; Πόση αναλγησία χρειάζεται εκ μέρους του ΙΕΠ ώστε να φορτώνει στους μαθητές και τις μαθήτριες 30% περισσότερη ύλη σε ένα μάθημα όπου τα ποσοστά αποτυχίας στις εξετάσεις είναι ήδη υψηλά; Πόσο πιο “στα ίσια” περιμένουμε να μας πουν ότι θέλουν να μειωθεί ο αριθμός των εισακτέων στα πανεπιστήμια με κάθε δυνατή αφορμή;

Επιπλέον...

Πόσα μεταπτυχιακά στη διδακτική της Φυσικής χρειάζονται για να αντιληφθεί κανείς ότι η νέα ύλη εκτός από τεράστια είναι και ασυνάρτητη; Μήπως χρειάζεται και διδακτορικό για να γίνει σαφές ότι είναι φοβερά προβληματικό να διδάσκεις αντικείμενα όπως η Κβαντομηχανική, για τα οποία οι μαθητές δεν έχουν καμία υποδομή ώστε να τα κατανοήσουν ή ότι είναι εντελώς γελοίο να διδάσκεις στροφορμή υλικού σημείου αλλά όχι στροφορμή στερεού σώματος; Μήπως κάποιοι “υπεύθυνοι” δεν έχουν μπει ποτέ σε σχολική τάξη; Πόσες φορές θα χρειαστεί εμείς οι εκπαιδευτικοί να φτιάξουμε καινούργιες σημειώσεις και καινούργια σχέδια μαθήματος; Πόσες Κυριακές ακόμη πρέπει να σκοτώσουμε για να ψάχνουμε ξανά και ξανά για ασκήσεις και ερωτήσεις; Ονομάζεται κάπως αλλιώς αυτό που ζούμε τους τελευταίους μήνες ή το λένε ακραία (και εντελώς αχρείαστη!) εντατικοποίηση της δουλειάς μας; Είμαστε ευχαριστημένοι που μπαίνουμε μέσα στην τάξη και δεν έχουμε συνήθως χρόνο να απαντήσουμε στις απορίες των μαθητών και των μαθητριών γιατί φέτος “τρέχουμε” σαν τρελοί για να βγεί η ύλη; Άραγε πόσο έχει επιβαρυνθεί η ψυχολογία των μαθητών από αυτή την αλλαγή, πόσο έχει εντατικοποιηθεί και για αυτούς μια ήδη απάνθρωπη διαδικασία που ονομάζεται πανελλήνιες εξετάσεις; Ποιοι είναι αυτοί οι “υπεύθυνοι” που σκέφτηκαν ότι είναι καλή ιδέα να αντιμετωπίσουν καινούργια και μεγαλύτερη ύλη παιδιά που βίωσαν πολύμηνο εγκλεισμό και “διδάχθηκαν” Φυσική στην Α΄ Λυκείου μέσω τηλεκπαίδευσης; Πώς αλήθεια να το χαρακτηρίσουμε όλο αυτό; Έλλειψη ενσυναίσθησης, εκδικητικότητα, ασχετοσύνη; Ή μήπως και τα τρία μαζί;

Και τελικά...

Γιατί για μια ακόμη φορά απλά σιχτιρίζουμε στα διαλείμματα, αλλά κατά τ’ άλλα ψάχνουμε το πού θα “χωρέσουμε” επιπλέον ώρες μαθήματος για να βγει η ύλη; Γιατί αναλωνόμαστε στη συνηθισμένη διαδικτυακή γκρίνια και δεν συζητάμε έστω την πιθανότητα να αντιδράσουμε συλλογικά σε αυτή την αθλιότητα; Γιατί κάποιοι από εμάς συνεχίζουν αυτό τον ανούσιο συναγωνισμό του ποιος θα ανεβάσει την πιο απίθανη άσκηση στο διαδίκτυο; Γιατί έχουμε επιτρέψει η Φυσική, που κάποτε αγαπήσαμε, να έχει μετατραπεί στο πιο μισητό μάθημα από τα παιδιά εδώ μια δεκαετία;
p.

Σημειώσεις για την τράπεζα θεμάτων

Δουλεύω εδώ και αρκετά χρόνια σε ένα φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης, διδάσκοντας το “κοσμοαγάπητο” μάθημα της Φυσικής. Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσω, με όση ψυχραιμία μου έχει απομείνει, να περιγράψω το πώς έζησα τον ένα μήνα διδασκαλίας της τράπεζας θεμάτων στους μαθητές και τις μαθήτριες της Α και Β Λυκείου.

Το πρώτο πράγμα που διαπίστωσα πολύ γρήγορα ήταν κάτι αναμενόμενο για κάποιον που έχει έστω και λίγα χρόνια διδακτικής εμπειρίας: η πλειοψηφία των μαθητών και των μαθητριών μου δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα θέματα της τράπεζας. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στην Α Λυκείου, όπου περίπου το 60% των θεμάτων βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο που εύλογα σκέφτεσαι: όσοι δημιούργησαν αυτά τα θέματα δεν έχουν καμία επαφή με σχολική τάξη ή έχουν σοβαρά κόμπλεξ κατωτερότητας ή απλά εκτελούν ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο (ή και τα τρία μαζί!). Η στεναχώρια μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν: α) “θυμήθηκα” ότι στην Α Λυκείου η Φυσική δεν είναι μάθημα κατεύθυνσης (δηλαδή θα έπρεπε να απευθύνεται σε όλους τους μαθητές) και β) αντίκρισα την απογοήτευση των μαθητών μου που όλη τη χρονιά πάλεψαν να κατανοήσουν κάποια βασικά σημεία και ένα μήνα πριν τις εξετάσεις αισθάνονται διαρκώς άχρηστοι. Για λόγους που δεν θα εξηγήσω εδώ, η Φυσική είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό μάθημα στην Α Λυκείου, που διδάσκεται συνήθως με πολύ βαρετό τρόπο. Η πλειοψηφία των θεμάτων της τράπεζας εκφράζει τη φροντιστηριακή αποθέωση της “ασκησιολαγνείας” και επί της ουσίας αναγκάζει τα παιδιά να δώσουν μίνι πανελλήνιες εξετάσεις - σε ένα αντικείμενο που ήδη παρουσιάζει αρκετές δυσκολίες κατανόησης γι’ αυτά χωρίς την ύπαρξη της τράπεζας θεμάτων.

Στη κατεύθυνση της Β Λυκείου η απόκλιση ανάμεσα στο επίπεδο των θεμάτων και στις γνωστικές δυνατότητες των παιδιών ήταν μικρότερη, όμως εκεί εμφανίστηκαν άλλα σοβαρά προβλήματα. Κατ’ αρχάς, δεν ξέρω πώς να χαρακτηρίσω το γεγονός ότι “ανέβαιναν” καινούργια θέματα στην τράπεζα ακόμη και 2 εβδομάδες πριν τις εξετάσεις: προχειρότητα, πολιτικό κυνισμό ή μήπως σαδισμό; Κατά δεύτερον, ήδη πριν το Πάσχα ήταν εμφανές σε όλους τους συναδέλφους ότι δεν υπάρχει χρόνος ώστε το τελευταίο κεφάλαιο της ύλης να διδαχτεί στοιχειωδώς καλά. Παρόλα αυτά το ανεκδιήγητο υπουργείο παιδείας πίεσε ασφυκτικά “να ολοκληρωθεί η ύλη” και δεν έκανε καν την υποχώρηση να εξαιρέσει τα θέματα της τράπεζας που αναφέρονταν στο συγκεκριμένο κεφάλαιο. Έτσι ζήσαμε σκηνές εφαρμοσμένου σουρεαλισμού μέσα στην τάξη και άνοιξαν νέοι δρόμοι στη διδακτική της Φυσικής, αφού όλη η θερμοδυναμική μπορεί να διδαχτεί μέσα σε μόνο 2 ή 3 ώρες! Αυτό τώρα πώς να το πούμε, ξεφτίλα της εκπαιδευτικής διαδικασίας ίσως; Τέλος σε μεγάλο αριθμό θεμάτων υπήρχαν είτε ασάφειες στην εκφώνηση, είτε λάθη στις προτεινόμενες λύσεις, είτε παρουσιάζονταν καταστάσεις που έχουν μικρή σχέση με αυτό που πραγματικά συμβαίνει στη φύση, είτε εμφανιζόταν μια εμμονή σε συγκεκριμένες “δύσκολες” θεματικές. Όλη αυτή την κατάσταση έπρεπε να την αντιμετωπίσουν μαθητές και μαθήτριες που, ναι μεν συμμετέχουν στη “θετική κατεύθυνση”, όμως έχουν μαθησιακά κενά στη Φυσική της Α Λυκείου λόγω της περσινής τηλεκπαίδευσης και ελάχιστη εξοικείωση με τη διαδικασία των εξετάσεων! Εγγυημένη επιτυχία και αυτό...

Όσο προχωρούσαν οι εβδομάδες άρχισα να παρατηρώ πώς αυτό που πετύχαινα διδάσκοντας θέματα της τράπεζας , ειδικά σε πιο “αδύναμα” τμήματα, ήταν να απογοητεύω τα παιδιά και να αυξάνω το άγχος που είχαν για τις εξετάσεις. Έτσι την τελευταία εβδομάδα των μαθημάτων σταμάτησα να ασχολούμαι με την τράπεζα θεμάτων και επικεντρώθηκα σε θέματα που θα στήριζαν ψυχολογικά τα παιδιά. Έτσι κι αλλιώς με είχε ήδη κουράσει φοβερά η σχεδόν καθημερινή διαδικασία να πρέπει να διαβάζω 20 ή 30 θέματα που στην πλειοψηφία τους τα θεωρούσα ακατάλληλα για τα παιδιά για να διαλέξω τα 7 ή 8 θέματα που δεν θα τα “φρικάρουν” εντελώς. Το να σε εξαναγκάζουν κάποιοι, που δεν έχουν πατήσει το πόδι τους σε τάξη, να διδάξεις συγκεκριμένα θέματα μου φάνηκε ο ορισμός της παιδαγωγικής αλλοτρίωσης.

Πέρα όμως από τις παιδαγωγικές συνέπειες υπάρχουν και οι εργασιακές. Εξαιτίας της διαδικασίας επιλογής θεμάτων από την τράπεζα ο χρόνος προετοιμασίας ενός δίωρου μαθήματος εκτοξεύτηκε στις 2 με 3 ώρες, και μιλάμε για δουλειά προετοιμασίας και τα Σαββατοκύριακα! Όλα αυτά φυσικά με τα ίδια απαράδεκτα χαμηλά ωρομίσθια που παίζουν στον κλάδο των φροντιστηρίων την τελευταία δεκαετία. Πώς το λέμε αυτό; Ξεκάθαρα υποτίμηση της εργασίας μας. Επιπλέον για να αποκτήσουν τα παιδιά μια στοιχειώδη επαφή με την τράπεζα θεμάτων έπρεπε να έχω τελειώσει την ύλη τουλάχιστον 5 με 6 εβδομάδες πριν τις εξετάσεις. Όσοι κάνουμε αυτή τη δουλειά αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό: εντατικοποίηση της δικής μας δουλειάς και εξουθένωση των παιδιών που αδυνατούν να παρακολουθήσουν αυτό το ρυθμό διδασκαλίας.

Κλείνοντας αυτή την εμπειρική καταγραφή, είναι για μένα σαφές ότι η εφαρμογή της τράπεζας θεμάτων θα εντατικοποιήσει τόσο την δική μας εκπαιδευτική καθημερινότητα όσο και των μαθητών και θα δημιουργήσει νέα εμπόδια για τα παιδιά. Αυτός είναι ο στόχος του υπουργείου και αυτός ο στόχος εξηγεί και τον πλήρη κυνισμό τους. Η αξιέπαινη προσπάθεια πολλών συναδέλφων στα δημόσια σχολεία να βοηθήσουν τα παιδιά επιλέγοντας ευκολότερα θέματα πιθανόν θα συμβάλει ώστε να μην οδηγηθούμε στην αλματώδη αύξηση των μετεξεταστέων που συνέβη στην προηγούμενη εφαρμογή της τράπεζας. Όμως είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλά παιδιά, που δούλεψαν και προσπάθησαν, θα απογοητευτούν στις εξετάσεις. Και είναι ακόμη πιο βέβαιο πώς, όσοι και όσες δεν θέλουμε να ζήσουμε και την επόμενη χρονιά την ίδια “τρέλα” με την τράπεζα θεμάτων, πρέπει να δημιουργήσουμε διαύλους επικοινωνίας...

Θα πω κάτι που αν είσαι εκπαιδευτικός ενδεχομένως θα συμφωνήσεις. Αυτή η χρονιά μου έχει φανεί μεγαλύτερη από άλλες. Γιατί μου έχει συμβεί αυτό; Ενδεχομένως να μου πεις ότι ο χρόνος μεγεθύνεται όταν αντιμετωπίζει κανείς προκλήσεις. Και, όντως, στο ιδιωτικό σχολείο που δουλεύω η φετινή χρονιά ήταν γεμάτη από αυτές.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι οι περισσότερες συναδέλφισσες περάσαμε κόβιντ και σε όλες μας ζητήθηκε ενώ νοσούσαμε να κάνουμε τηλεκπαίδευση.
Δηλαδή μας είπαν μόλις νοιώσουμε «καλύτερα» να προετοιμάσουμε και να διδάσκουμε τα μαθήματά μας από το σπίτι ενώ κάποιος συνάδελφος θα έστηνε υπολογιστή και κάμερα και θα επιτηρούσε την τάξη. Όταν έλαβα το σχετικό εμαιλ από την διευθύντρια, που μου ζητούσε να της στέλνω κάθε μέρα μήνυμα για την ενημερώνω πως νοιώθω, ψάρωσα. Και τις πρώτες μέρες που ήμουνα χάλια όντως της έστελνα αναφορά. Μετά όμως όλοι μου λέγανε, κάτσε να ξεκουραστείς. Πραγματικά δεν είχα καμία όρεξη μέσα στον πονοκέφαλό μου να κάτσω να ετοιμάζω εικοσιτόσα powerpoint και να μπαίνω στην τόσο ψυχοφθόρα και ανούσια διαδικασία της τηλεκπαίδευσης. Και για ποιο λόγο να το κάνω; Το επίδομα ασθένειας το δικαιούμαι, έτσι δεν είναι; Ποτέ δεν έχω λείψει από την δουλειά χωρίς λόγο. Έχουν ιδέα οι από πάνω πόσο κόπο απαιτεί ένα τέτοιο μάθημα; Πώς είναι δυνατόν να μπαίνει η διευθύντρια στο ρόλο του γιατρού και να μου κάνει διάγνωση; Και έτσι αρνήθηκα. Δεν ήμουν ο μόνος που αντέδρασε έτσι, υπήρχαν κι άλλες που είπαν όχι. Τέτοιες ατομικές ή και μη αρνήσεις θα είχε ίσως μία σημασία να αναδειχθούν.
Πολλές συναδέλφισσες δέχτηκαν να κάνουν τηλεκπαίδευση. Όταν επέστρεψα στο σχολείο, εκτελώντας χρέη επιτηρήτριας σε τέτοιου είδους μαθήματα, είδα αρκετούς να κάνουν τηλεκπαίδευση με κάτι κύκλους κάτω από τα μάτια και με βραχνιασμένες φωνές. Κι αυτό δεν σταματάει εκεί γιατί σιγά σιγά άρχισα να ακούω ότι παρόμοια αιτήματα έγιναν προς άτομα που είχαν άλλους λόγους, εκτός κόβιντ, που τους ανάγκαζαν να απουσιάζουν από την δουλειά, π.χ. ανάρρωση μετά από εγχείρηση.
Κάτι άλλο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι ότι σε κάποια φαση που έκλεισαν πάλι τα σχολεία και το γυρίσαμε στην τηλεκπαίδευση, ένας συνάδελφος είχε το πρόβλημα ότι μετακόμιζε εκείνες τις μέρες και δεν είχε ακόμα σύνδεση ίντερνετ. Επιπλέον, ένοιωθε ότι είχε την ευθύνη να μην χάσουν τα παιδιά (τάξη εξετάσεων) το μάθημα και πλήρωσε από την τσέπη του data, ένα αρκετά μεγάλο ποσό. Εκ των υστέρων το σχολείο του είπε, συμβαίνουν αυτά… Και σκέφτομαι: γιατί να θεωρείται η πρόσβαση στο ίντερνετ, δεδομένη όταν είναι ένα ακόμα εμπόρευμα και μάλιστα όλο και πιο απαραίτητο για να τα φέρουμε βόλτα;
Tι άλλο να θυμηθώ; Για πέρισι το καλοκαίρι που ακυρώθηκαν οι εξετάσεις και που μας ζήτησαν τα εξεταστικά κέντρα να συλλέξουμε μία ποικιλία διαγωνισμάτων (και να τα διορθώσουμε φυσικά), να τα ταξινομήσουμε, και να τους στείλουμε τους βαθμούς για να τους επικυρώσουν; Να κάνουμε εμείς δηλαδή την δουλειά τους, φυσικά απλήρωτα! Ή για το σχολείο που δεν μας κάλυψε ως εκπαιδευτικούς απέναντι στους όποιους δυσαρεστημένους γονείς; Ή για φέτος, που ακόμα να βρεθούμε δια ζώσης για το να κάνουμε σύλλογο καθηγητών; Μάθαμε βλέπεις να δίνονται οι εντολές μέσω τηλεσυναντήσεων και συνηθίσαμε!... Η δια ζώσης επικοινωνία ενδεχομένως να γίνεται ώρες ώρες άβολη για κάποιους προς την επάνω μεριά της εκπαιδευτικής ιεραρχίας.
Υ.Γ. Ως desperate teachers επιλέγουμε να απενεργοποιήσουμε τα σχόλια. Γιατί; Γιατί θα προτιμούσαμε αν έχεις εμπειρίες σε σχέση με την τηλεκπαίδευση (θετικές ή αρνητικές) που θα ήθελες να μοιραστείς να μας τις στείλεις με ένα μήνυμα για να δημοσιευτούν (ανώνυμα παρακαλούμε) εδώ. Ίσως σύντομα στο μέλλον να βρεθούμε για να τα πούμε από κοντά. Καλύτερα από το να τα καταπίνουμε όλα σιωπηλές, έτσι δεν είναι;

Βιωματικό κείμενο #1

https://desperateteachers2020.blogspot.com/2022/04/blog-post.html

Διαπολιτισμικό σχολείο, διαπολιτισμική γειτονιά. Μια βιωματική αφήγηση.

Είμαστε στο έτος 2022. Από το 2015-16 και μετά έχουμε την προσφυγική κρίση που είχε ως αποτέλεσμα πολλά παιδιά να έρθουν μόνα τους στην Ελλάδα και να μένουν σε δομές. Μένουν είτε σε σπίτια-δομές είτε στα κάμπ. Αυτά τα παιδιά μετά από άπειρα γραφειοκρατικά εμπόδια καταφέρνουν να γραφτούν σε ένα δημόσιο σχολείο είτε σε διαπολιτισμικό σχολείο είτε σε τάξεις υποδοχής. Φέτος ως αναπληρώτρια έτυχε να με πάρουν σε διαπολιτισμικό σχολείο. Δεν είναι εύκολο να επιλέξεις για ποιο από όλα τα ζητήματα να μιλήσεις οπότε θα ξεκινήσω με ένα στιγμιότυπο. Τάξη διαπολιτισμικού σχολείου. Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν θα ξεχάσω το χαμόγελο ενός μαθητή. Δεν τον είχα δει ποτέ να χαμογελάει μέσα στην τάξη. Το έκανε όταν έγραψε στον πίνακα την διάλεκτο του (Lingala). Η εικόνα που βλέπετε είναι οι διαφορετικές γλώσσες που τυχαία υπάρχουν σε μια τάξη. Είναι μια πραγματικότητα που υπάρχει ανάμεσά μας αλλά είναι αόρατη. Κάποιοι στην κοινωνία που ζούμε θέλουν να είναι αόρατη.
Αντιλαμβανόμαστε ότι η κουλτούρα που συναντάμε τόσο στην σχολική κοινότητα όσο και στα ευρύτερα κοινωνικά πλαίσια δεν θέλει την διαπολιτισμικότητα και την πολυγλωσσία. Θέλει οι μετανάστες μαθητές να μιλούν ελληνικά, να κατανοούν την ελληνική γλώσσα και να τελειώσουν το ελληνικό σχολείο διαβάζοντας τα ελληνικά βιβλία. Οι μετανάστες μαθαίνουν ελληνικά και παράλληλα πρέπει να ακυρώσουν την γλώσσα τους και την κουλτούρα τους. Είναι διαφορετικό να μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα γιατί πρακτικά μπορεί να την χρειαστούν και είναι διαφορετικό να έχεις την απαίτηση να ακυρώσουν την γλώσσα τους και την κουλτούρα τους .Είναι σημαντικό στην εκπαιδευτική διαδικασία να δημιουργείς ένα πλαίσιο στο οποίο οι διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες να αποτελούν δομικό στοιχείο της μάθησης. Υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα ορατότητας των μεταναστών.
Υπάρχουν καθηγητές στα δημόσια σχολεία που προσπαθούν να προσπεράσουν όλα αυτά τα εμπόδια που συναντούν. Δεν μπορούμε όμως να στηριζόμαστε σε ατομικές προσπάθειες. Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες για την εκπαιδευτική διαδικασία πώς μπορεί να είναι συμπεριληπτική, για τεχνικές εκπαίδευσης, για γνωστικά αντικείμενα κλπ κλπ. Προς το παρόν είναι σημαντικό να δούμε τις διαφορετικές κουλτούρες που υπάρχουν στα σχολεία και στην κοινωνία και να προσπεράσουμε και να ακυρώσουμε τα εμπόδια που δημιουργούν αποκλεισμούς.
Τα εμπόδια είναι πολλά. Δεν υπάρχουν τάξεις υποδοχής σε όλα τα σχολεία. Οι καθηγητές σε αυτές τις τάξεις αργούν να προσληφθούν. Δεν υπάρχουν μεταφρασμένα βιβλία και μεταφραστές στα σχολεία. Τα παιδιά γράφονται στα σχολεία με ηλικιακό κριτήριο χωρίς να υπάρχει περαιτέρω στήριξη στην αρχή. Ένα παιδί δηλαδή που μόλις ήρθε από μια χώρα και είναι 15 ετών θα γραφτεί σε μια τάξη λυκείου. Θα πρέπει να μάθει ταχύτατα τα ελληνικά για να μπορεί κάποια στιγμή να κοινωνικοποιηθεί στο σχολείο με τους υπόλοιπους μαθητές. Εννοείται ότι τα τελευταία 2 χρόνια με την εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση υπήρξε πλήρης αποκλεισμός αυτών των μαθητών.
Και να που όσο συζητάμε και τίποτα δεν κάνουμε τα εμπόδια μεγαλώνουν. Υπάρχει σοβαρό θέμα με το γεγονός ότι θέλουν να απομακρύνουν τους μετανάστες από τον αστικό ιστό. Ήδη ξεκίνησαν τις διαδικασίες για να κλείσουν τον Ελαιώνα. Παράλληλα δεν ξέρουμε τί θα γίνει με τα σπίτια που έμεναν οι ανήλικοι πρόσφυγες κυρίως στο κέντρο την Αθήνας. Ξέρουμε ότι έχει παρθεί απόφαση να μειωθούν οι θέσεις του προγράμματος “ESTIA II”(1). Θυμάμαι μια περίπτωση μαθήτρια που ξεκινούσε κάθε μέρα από το κάμπ της Μαλακάσας για να έρθει σε σχολείο του κέντρου. Αδιανόητη ταλαιπωρία φυσικά. Αν φύγουν από τις δομές του κέντρου οι ανήλικοι μετανάστες δεν πρόκειται να βρουν σχολεία να πάνε στις περιοχές γύρω από τα κάμπ. Θα είναι αποκλεισμένοι τελείως από τον κοινωνικό ιστό. Αυτό θα επηρεάσει και την οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας μιας διαπολιτισμικής γειτονιάς. Αυτό θα επηρεάσει και τους εν δυνάμει αγώνες που θα μπορούσαν να γίνουν.
Μια τέτοια περίπτωση αγώνα εντός του αστικού ιστού είναι και η περίπτωση του μαθητή Σαϊντού Καμαρά . Καθώς έζησα από κοντά αυτόν τον αγώνα έχω να πω ότι είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται. Οι μαθητές, οι καθηγητές, οι γονείς, η γειτονιά, όλοι μαζί δημιούργησαν ένα εμπόδιο ενάντια στην απέλαση. Ο καθένας με τον τρόπο του και τα εργαλεία που είχε πήρε αποφάσεις. Σε λίγες μέρες περιμένουμε την τελική απόφαση. Αυτό που θα κρατήσω περισσότερο από αυτόν τον αγώνα είναι καταρχάς το αντιρατσιστικό αίσθημα των μαθητών που χωρίς πολύ ανάλυση και συζητήσεις έβαλαν εμπόδιο στην απέλαση και έπειτα την δύναμη που έχει μια απόφαση συλλόγου καθηγητών.
Σε παρόμοια εκβιαστική συνθήκη είναι πολλοί μετανάστες μαθητές. Στο διαπολιτισμικό σχολείο το βιώνεις συνέχεια. Εκεί όταν λείπει ένας μαθητής που ερχόταν τακτικά ανησυχείς. Ξέρεις ότι όλοι είναι σε μια μόνιμη κατάσταση αναμονής. Ένας μόνιμος φόβος. Μια μαθήτρια μου είπε κάποτε: pray for me κυρία. Περιμένει την απόφαση και δεν θέλει να γυρίσει πίσω. Άμα λείπει αγχώνομαι. Φανταστείτε λοιπόν όλοι οι μετανάστες να είναι αποκλεισμένα σε κάμπ μακριά από τον αστικό ιστό. Χωρίς καμία επικοινωνία με την κοινωνία. Θα είναι τελείως αδύναμοι απέναντι στην προσπάθεια αποκλεισμού τους. Θα είναι τελείως έκθετοι σε αποφάσεις απέλασης. Μόνο η συνύπαρξη στις ίδιες γειτονιές, στα ίδια σχολεία, σε κοινούς αγώνες, σε κοινές πλατείες θα βάλει εμπόδια στην αορατότητα των μεταναστών. Θα βάλει εμπόδια στους κινδύνους που έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο και μόνο επειδή είναι μετανάστες.
(1)Ανακοινώνεται ότι από 16 Απριλίου 2022, οι θέσεις του προγράμματος στέγασης “ESTIA II” θα περιοριστούν σε 10.000 από 27.000 που διέθετε το 2021, λόγω της βελτιωμένης διαχείρισης του Μεταναστευτικού, με προοπτική το πρόγραμμα να ολοκληρωθεί στο τέλος του 2022. https://migration.gov.gr/oloklironetai-to-programma-stegasis-estia-ii-to-2022/

Β. #διαπολιτισμικήεκπαίδευση #σαιντού #δημόσιοσχολείο

Είμαστε εργαζόμενα επισφαλή άτομα στην βιομηχανία της εκπαίδευσης (φροντιστήρια, δημόσια και ιδιωτικά σχολεία, κέντρα ξένων γλωσσών). Τον χειμώνα του 2021 πήραμε την πρωτοβουλία να διεξάγουμε μία έρευνα προς συναδέλφους/ισσες με σκοπό την κατανόηση των αλλαγών που φέρνει η τηλεκπαίδευση στην δουλειά και την ζωή μας. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν δημοσιοποιηθεί στο https://desperateteachers2020.blogspot.com/
Ζούμε σε ένα κατακερματισμένο εργασιακό χώρο όπου επικρατεί μία συνθήκη αορατότητας και έντονης εξατομίκευσης. Η καθεμία και ο καθένας μας προσπαθεί να σταθεί στην τάξη με αξιοπρέπεια, αντιπαλεύοντας την αλλοτρίωση που παράγει η βιομηχανία της εκπαίδευσης για εμάς και για τα παιδιά.
Δημιουργούμε αυτό τον διαδικτυακό χώρο γιατί μας ενδιαφέρει η συνάντηση με συναδέλφισσες και άλλους ενδιαφερόμενους - μακριά από προκαθορισμένες συνταγές λύσεων και βεβαιότητες- με σκοπό την προώθηση ενός διαλόγου που θα σπάει το κλίμα φόβου και σιωπής.
Μέσα από αυτό τον χώρο θέλουμε να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας τόσο όσον αφορά εργασιακά ζητήματα όσο και ζητήματα της δουλειάς μας στην τάξη. Επίσης θέλουμε να δημοσιοποιήσουμε και να επεξεργαστούμε απόψεις που να τοποθετούν τις επιλογές μας σε μία δημόσια συζήτηση.
Για να επιτευχθεί αυτό ξεκαθαρίζουμε από την αρχή ότι αυτός ο χώρος δεν είναι ανοιχτός σε ρόλους και απόψεις που προκαλούν ή/και αποσιωπούν τις συνθήκες εκμετάλλευσης της εκπαιδευτικής κοινότητας (για παράδειγμα αφεντικά, ρατσιστικές / σεξιστικές συμπεριφορές).
Επίσης, επιλέγουμε να απενεργοποιήσουμε τον σχολιασμό γιατί τα κείμενα που ανεβαίνουν εδώ έχουν προσωπικό και βιωματικό χαρακτήρα. Από την άλλη μεριά, αν θέλεις να συνεισφέρεις σε καλούμε να μοιραστείς τις δικές σου εμπειρίες ελεύθερα. Αν το επιλέξεις, παρακαλούμε λάβε υπόψη ότι αυτός δεν είναι χώρος καταγγελίας οπότε για να διασφαλίσουμε την ασφάλεια των συμμετεχόντων θα θέλαμε οι συνεισφορές και το περιεχόμενο των κειμένων να είναι ανώνυμα.
Τέλος, θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι δεν θεωρούμε το διαδικτυακό μοίρασμα ως αυτοσκοπό αλλά ως ένα μέσο που θα μπορούσε να οδηγήσει στο μέλλον σε μία δια ζώσης συνάντηση. Και αυτό γιατί μας ενδιαφέρει μία προοπτική συλλογικής δραστηριοποίησης και αγώνων που να προσφέρουν λύσεις σε όσα μας απασχολούν.