Λογοθεραπεία Βάγια Σκούφη

“ΚΥΡΙΑ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ”

Η Ελπίδα δε με έχει συνηθίσει σε τέτοιες δηλώσεις. Είναι πάντα πρόσχαρη, πρόθυμη, συνεργάσιμη!
Μάλιστα δείχνει μεγάλο ενθουσιασμό όταν καμιά φορά σκιτσάρω κάτι στα γρήγορα πάνω στα φυλλάδιά της, και με αποκαλεί “ζωγράφο”!
Όμως αυτή τη φορά συννέφιασε και ήταν κοφτή: “Δε θέλω να πω αυτή την άσκηση.”

“Μα γιατί δε θες;! Κοίτα τί ωραίο βατραχάκι που περιμένει να παίξουμε!”
¨...
Δε θέλω”.

Τί κάνεις, λοιπόν, όταν έχεις προετοιμάσει μια δραστηριότητα, έχεις φτιάξει/ διαλέξει το υλικό σου, έχεις σκεφτεί τα βήματα, τη σειρά και τους στόχους, και τελικά το παιδί σού λέει πως δεν του αρέσει αυτό που του δείχνεις;

Μα φυσικά αλλάζεις πλεύση. Προσαρμόζεις την ιδέα σου σε κάτι που θα του αρέσει. Και ελπίζεις να είσαι τυχερός (ή να σε βοηθήσουν οι όποιες ικανότητες και εμπειρία διαθέτεις) ώστε να ανακαλύψεις το λόγο που αυτή η άρνηση αναδύθηκε σαν εμπόδιο στη συνεδρία σας.

Μετά την πρώτη έκπληξη, λοιπόν- και, δε σας κρύβω, και μια μικρή απογοήτευση-, πήρα στα γρήγορα ένα χαρτί και τις ξυλομπογιές μου και ζωγράφισα μια ιστορία απ'την αρχή. Η πρωταγωνίστρια μάγισσα της προηγούμενης άσκησης, έδωσε τη θέση της σε μια πρωταγωνίστρια μαγείρισσα. Το μαγικό ραβδί έγινε σπάτουλα, και το καζάνι έγινε χύτρα ταχύτητας. Και καλά παίξαμε και καλά περάσαμε, η Ελπίδα είπε με επιτυχία τα φωνήματα- στόχους και στο τέλος μού εμπιστεύθηκε: “Την ΦΟΒΟΜΟΥΝ την μάγισσα. Και αυτό που μαγείρευε ήταν άσχημο”...

Και σκέφτομαι: Πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε, τελικά, με τα μικρά μας ανθρωπάκια, και πόσο σημαντικό είναι να ακούμε προσεκτικά και να λαμβάνουμε υπόψιν μας τα “θέλω” και τα “δε θέλω” τους. Ακόμα και τις φορές που δεν μπορούν να μας τα αιτολογήσουν. Ή, μάλλον, κυρίως τότε.

Το παιχνίδι μας ήταν το εξής:
Λέω μια λέξη- βάζω ένα κομμάτι- επαναλαμβάνει τη λέξη- βάζει ένα κομμάτι- όποια δεν έχει κομμάτι ταιριαστό τραβάει απ' το σωρό- και όποια διώξει πρώτη όλα τα κομμάτια της, κερδίζει.

Και πήγε κάπως έτσι:

- αστραφτερά... (βάζω κομμάτι)
- αστραφτερά... (βάζει κομμάτι)
- χρυσοκεντητά... (βάζω κομμάτι)
- χρυσοκεντητά... (βάζει κομμάτι)
- Πρωτοχρονιά... (βάζω κομμάτι)
- Πρωτοχρονιάου... (βάζει κομμάτι)
- ;;!! (δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα καλά, οπότε ξαναλέω) ΠρωτοχροΝΙΑ...
- Πρωτοχρονιάου!
- Πρωτοχρονιά, παιδί μου, τί Πρωτοχρονιάου;!
- Μα δεν το είπα εγώ, κυρία, το είπε η γατούλα!!

(Λυδία, 7 ετών)

Ε, τί να πω κι εγώ;
🐈Καλή χρονιάου σε όλους!! 🐱

“Μια φορά κι έναν καιρό, σ' ένα όμορφο σπιτάκι, σ' ένα πράσινο λιβάδι, ζούσε μια οικογένεια: η μαμά κατσίκα, με τα εφτά μικρά παιδάκια της- τα εφτά κατσικάκια”...

Το παραμύθι ξεκινά, και ο Πέτρος κοιτά τριγύρω να βρει αυτά που του υποσχέθηκα πως θα δει με τα μάτια του: το ξύλινο σπιτάκι, τα ζωηρά κατσικάκια, τον μεγάλο, μαύρο λύκο... Αλλά, πάνω στο τραπέζι μας, βρίσκεται μόνο ένα κουτί με τουβλάκια.

“Ξεκίνα, λοιπόν, Πέτρο, αφού είπαμε, εγώ θα λέω και εσύ θα ζωντανεύεις στο τραπέζι ό,τι ακούς! Βάλε το σπιτάκι.”
“Ποιό σπιτάκι κυρία; πού είναι το σπιτάκι; κυρία, εδώ δεν έχει σπιτάκι, κάνε λίγο πιο κει να βρω το σπιτάκι, δεν το βρίσκω” διασκεδάζω για λίγο με την αγωνία του, αλλά αποφασίζω να μην τον ταλαιπωρήσω πολύ- εξάλλου, έχουμε μια ολόκληρη περιπέτεια να αφηγηθούμε, και τόσο λίγο χρόνο στη διάθεσή μας!
“Εσύ θα τα φτιάξεις όλα! Θα πρέπει να τα φτιαξεις όλα, με τουβλάκια!”- ο Πέτρος γουρλώνει τα μάτια και δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι από μεγάλη απορία ή από μεγάλη χαρά! “Με τα τουβλάκια; Και τα κατσικάκια;” “Και τα κατσικάκια!”
“Α, μα αυτό είναι εύκολο! Ένα, δύο, τρία...”-το παραμύθι ξεκινά να παίρνει σάρκα και οστά, πάνω στο τραπέζι μας!

Φυσικά και τα κατάφερε τέλεια ο Πέτρος και φυσικά πετύχαμε όλους τους μικρούς μας στόχους! Δηλαδή, τον είδα
- να παρακολουθεί με ενδιαφέρον την ιστορία,
- να δίνει προσοχή στις λεπτομέρειες (ώστε να τις αναπαραστήσει όσο μπορεί),
- να δείχνει προσοχή και στις κινήσεις του (για να μην πέσουν τα τουβλάκια, πχ όταν βγήκε η μαμά κατσίκα από το σπιτάκι της, ή όταν κρύφτηκε το μικρό κατσικάκι μέσα στο μεγάλο ρολόι),
- να τηρεί τη σειρά που ορίσαμε (η οποία ήταν: αφηγούμαι ένα κομμάτι/ μόλις τελειώσω διαλέγει τα τουβλάκια που θα χρησιμοποιήσει/ τα στήνει/ και παίζουμε μαζί το κομμάτι που μόλις διηγήθηκα)
- τελικά δηλαδή, να ανακαλεί πληροφορίες και ακόμα και αυτούσιους διαλόγους,
- να κάνει λογικές υποθέσεις για το πώς θα μπορούσε να συνεχιστεί η ιστορία, ή τί θα γινόταν αν οι ήρωες έπαιρναν κάποιες διαφορετικές αποφάσεις
- να σχολιάζει και να κατανοεί τα συναισθήματα των ηρώων σε κάθε σημαντική σκηνή
- να βγάζει ένα διδακτικό συμπέρασμα από την ιστορία που άκουσε και αναπαράστησε
- να διασκεδάζει, να παίζει και να μαθαίνει ταυτόχρονα :)

Εσείς, με ποιόν τρόπο ζωντανεύετε τους αγαπημένους σας ήρωες;

Ο Φάνης βαριέται στη λογοθεραπεία.

Αλήθεια σας λέω, η αγαπημένη του φράση είναι “Κυρίαααα, βαρέθηκααααα”!
Και όλο ζητάει να αλλάξουμε δραστηριότητα, να παίξουμε άλλο παιχνίδι, να του κάνω άλλη ερώτηση, να αλλάξουμε σημείο που καθόμαστε, μαρκαδόρο που γράφουμε, τρόπο που στεκόμαστε (μια μέρα ζήτησε να πει τις “λεξούλες του” ξαπλωμένος στο χαλάκι-παζλ που έχουμε!).

Κι εγώ, για να μη βαριέται, κάθε φορά προετοιμάζομαι με ιδέες, οπλίζομαι με αποφασιστικότητα και εξοπλίζομαι με υλικό, και εντάξει, κάποιες φορές τα καταφέρνω και το “κυρίααααα, βαρέθηκαααααα” δεν πολυακούγεται στη συνεδρία!

Χθες, που λέτε, ο Φάνης μας μπήκε φουριόζος, κρατώντας μια τσάντα.
Είχε φέρει κάποια παιχνίδια του απ'το σπίτι. Και ανάμεσά τους, τρία νήματα μπλεγμένα, δυο κόκκινα κι ένα άσπρο.

- Τί είναι αυτό, Φάνη;
- Κυρία με αυτό φτιάχνω τα πάντα, εγώ θα φτιάχνω κάτι και εσύ θα βρίσκεις τί είναι!
-Τί λες;! Καλή ιδέα ακούγεται! Για ξεκίνα, φτιάξε κάτι να δούμε...

Και ξεκίνησε ο Φάνης, και δε σταμάταγε βρε παιδιά!
Με τρία κομματάκια νήμα έφτιαξε έναν ιστό αράχνης, μετά έναν λαβύρινθο, μετά δυο ποταμάκια, ένα φίδι, ένα χταπόδι, ένα καλαμάρι, το θαλάσσιο μακαρονοτέρας(!), ένα ελικόπτερο (εδώ τα στριφογύριζε στον αέρα, σαν προπέλα), και τόσα πράγματα που δεν τα θυμάμαι, και που, βέβαια, δεν μάντεψα και σωστά οπότε σε αυτό το παιχνίδι έχασα πανηγυρικά!
*Μετά έφτιαξα κι εγώ σχέδια που δεν αναγνώρισε, οπότε κάπως πήρα το αίμα μου πίσω, χεχε!!*

ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ σε αυτή την ιστορία, ότι ο Φάνης δεν βαρέθηκε στιγμή! Με τρία κομμάτια νήμα περάσαμε όλη την ώρα μας, είπαμε όλες τις λέξεις μας, δημιουργήσαμε, παρατηρήσαμε, ταξιδέψαμε, διηγηθήκαμε ιστορίες και περάσαμε τόσο ωραία! Με τρία κομμάτια νήμα...!

Και, τελικά, βεβαιώθηκα για ακόμα μια φορά,

πως το αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών,

το απόλυτο όπλο κατά της βαρεμάρας,

και αυτό που όταν το καλλιεργούμε καλλιεργούνται κι άλλες δεξιότητες μαζί του,

είναι η φαντασία τους! ;)

- Λοιπόν! Το ρομπότ θέλει να φτάσει στην κορυφή, να πάρει το βιβλίο της γνώσης! Τότε, θα τα ξέρει όλα, θα γίνει παντογνώστης!
Για να ανέβει κάθε σκαλοπάτι, όμως, πρέπει να τον βοηθήσουμε να κολλήσει δίπλα τη σωστή εικόνα. Να, δες, εδώ, πρέπει να κολλήσει μια εικόνα από "σσσσσ"!
-...
- Άντε, θα σε βοηθήσω: Μια εικονα από "σα"!
- (ψάχνοντας τα αυτοκόλλητα) σα...έλατο.... σα...χιονάνθρωπος.... σα...σαλιγκάρι...ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ!!
- Σωστά! Το ρομπότ ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι!
(...)
Τώρα πρέπει να κολλήσει μια εικόνα από "λλλλ".
- Λλλλ... λλλλ... λα..... ΛΑ ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΑ!!!

(Λέανδρος, 6 χρονών και δίγλωσσος, μισός Έλληνας-μισός Ιταλός😇)

👑

Η αλήθεια είναι πως, από τότε που μπήκε η Άνοιξη, ανυπομονούσα να αφιερώσουμε μια μέρα στα λουλούδια και στα βότανα: να μάθουμε πώς γεννιούνται, πώς μεγαλώνουν, να μιλήσουμε για χρώματα, για αρώματα, ίσως ακομα και για λίγη...μαγειρική!

Όμως, μία η πολλή ζέστη, μία ο περιορισμένος χρόνος, μία ο κορωνοϊός, όλο και έπαιρνε αναβολή το εγχείρημα!

ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, που ήταν Σάββατο αναπληρώσεων, Σάββατο φωτεινό αλλά δροσερό, Σάββατο που δεν είχαμε καμιά απουσία γιατί- δόξω τω Θεώ!- όλοι είμαστε καλά, και που έγινε, φυσικά, Σάββατο κηπουρικής!

Προμηθευτήκαμε κεραμικές γλαστρούλες, όχι πολύ μεγάλες, για να είναι κάπως αντίστοιχες με τα παιδικά χεράκια.
Τις ζωγραφίσαμε μόνοι μας, με μαρκαδόρους και με χρυσόσκονες, και κολλήσαμε και αυτοκόλλητες πασχαλίτσες από τσόχα ανάμεσα στις ζωγραφιές μας... περιττό να αναφέρω πως δημιουργήσαμε σκέτα έργα τέχνης!

Και μετά, γεμίσαμε τις γλάστρες με χώμα, και φυτέψαμε σποράκια.
Εμείς φυτέψαμε θυμάρι, γιατί βασικά αυτό βρήκα πιο εύκολα (!) αλλά και επειδή το θυμάρι φυτεύεται και φυτρώνει όλες τις εποχές του χρόνου!
Αν ρωτήσετε κάποιον από τους λιλιπούτειους κηπουρούς μου, θα ξέρει να σας συμβουλεύσει πως:
Όταν φυτεύουμε σποράκια, σκαλίζουμε πρώτα προσεκτικά το χώμα, να γίνει αφράτο. Επίσης προσέχουμε να μην τα τοποθετούμε πολύ βαθιά, αλλά σχεδόν στην επιφάνεια! Και φυσικά τα ποτίζουμε ΛΙΓΟ, προσεκτικά, με ποτιστήρι, και το χώμα το κρατάμε νωπό ρίχνοντας από λίγο νεράκι κάθε μέρα.
Μία μικρή κηπουρός, μάλιστα, μου είπε πως όταν φυτέψανε σπόρους λουλουδιών με τον μπαμπά της, έριξαν πάνω απ'το χώμα και λίγη ζάχαρη. Ε, το κάναμε και εμείς σήμερα- σε λίγες μέρες θα σας πω αν το κόλπο αυτό πιάνει!

Στο τέλος βάλαμε και ένα ανεμομυλάκι στη γλάστρα, για να γίνει ακόμα πιο παιχνιδιάρικη (η μικρή Παρασκευούλα που μαθαίνει το /φ/, εξασκήθηκε επί τη ευκαιρία, φυσώντας το. Για να μην αναφερθούμε στις τόσες λέξεις που μάς δόθηκε η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε για ακουστική εξοικείωση- φφφφυτό, φφφφυτεύω, φφφφυσάω κοκ).

Φυσικά, δε θα μπορούσα να μην σας δείξω και λίγες φωτογραφίες.
Μα δεν είχα τους καλύτερους βοηθούς;;!

Σήμερα τα μάτια της κουζίνας... είδαν πολλές χαρούμενες φατσούλες!!

Ήταν, που λέτε, Σάββατο αναπληρώσεων, που σημαίνει συνεχόμενες διπλές συνεδρίες απ' το πρωί για να καλύψουμε ώρες που χάσαμε ή που... αναμένεται να χάσουμε😇🌊
Παρ'ό,τι οι διπλές συνεδρίες μπορούν να γίνουν κουραστικές και συνήθως τις αποφεύγω, σήμερα δεν βαρέθηκε κανένας! Και αποφάσισα να σας γράψω, τη συνταγή της επιτυχίας!

Μια συνταγή κανονική δηλαδή, για να φτιάξετε κι εσείς αφράτα κεκάκια μαζί με τα παιδιά σας!

Εμείς είχαμε ατομικές συναντήσεις, οι μικροί μου φίλοι ήταν 4- 6 ετών, και για κάθε δωδεκάδα κεκάκια, μαζί με συμμάζεμα/ ξέπλυμα σκευών, χρειαστήκαμε ακριβώς 90' !

Ο ενήλικας που θα αναλάβει τη δραστηριότητα θα πρέπει να έχει κάνει μόνο την εξής προετοιμασία: να έχει φτιάξει από πριν (ώστε να είναι τελείως κρύος όταν χρησιμοποιηθεί) τον πουρέ μπανάνας (εύκολο και γρήγορο ως διαδικασία)!

Κατά τη διάρκεια της ζαχαροπλαστικής, μπορούμε να κάνουμε προφορικές ασκήσεις- εγώ, ας πούμε, που είμαι λογοθεραπεύτρια, είχα ετοιμάσει για κάθε παιδί μια λίστα απο λέξεις ή φράσεις που εντάξαμε ομαλά στη δραστηριότητα. Πχ, ένα κοριτσάκι που αυτή την περίοδο μαθαίνει το "χι", έπρεπε να πει πως το μίγμα έΧΕΙ ταΧΙνι, πως ΧΥνει το ΧΥμό λεμονιού στο μπωλ, κλπ. Αλλά ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τους δικούς του πιθανούς θεραπευτικούς/εκπαιδευτικούς στόχους (πχ, έχω παρατηρήσει πως η μαγειρική είναι από τους πιο σίγουρους τρόπους για να μάθει ένας μικρός μαθητής τα κλάσματα!!).
Και βέβαια, όσο περιμένουμε τα κεκάκια μας να ψηθούν (20'), έχουμε το τέλειο κίνητρο για να κάνουμε και μια- δυο ασκήσεις παραπάνω, ώστε μετά να τα φάμε με ακόμα μεγαλύτερη όρεξη!!

Επειδή όμως μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, δείτε και μόνοι σας τί ωραία περάσαμε! Η συνταγή είναι στα σχόλια!

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στις δικές σας δημιουργίες!!

------------------------------------------------

Υγ: κάποιες σημειώσεις που σκέφτηκα αφού είχα ήδη κάνει την ανάρτηση 😇

- η επιλογή της συνταγής δεν είναι τυχαία: δεν χρειάζεται μίξερ, δεν έχει δύσκολα υλικά (πχ αβγά), γενικώς προσφέρεται για ζαχαροπλαστική με παιδιά. Εννοείται πως δίνουμε την ευκαιρία στο παιδί να εμπλακεί όσο περισσότερο γίνεται, πχ να σπάσει τα καρύδια, να ανακατέψει, να προσθέσει τα υλικά, να βάλει τα χαρτάκια στη φόρμα, να διακοσμήσει στο τέλος, να ξεπλύνει τα σκεύη κλπ.
- εννοείται πως φροντίζουμε να έχουμε αδειάσει από πριν τον πάγκο, να έχουμε κρύψει τα μαχαίρια, να έχουμε εύκολη πρόσβαση στα υλικά, να έχουμε στη διάθεσή μας ένα σκαμπό αν δεν φτάνει καλά το παιδί, και βέβαια επιβλέπουμε το πλύσιμο των χεριών για να γίνει σωστά.
- σημαντικό είναι, να έχουμε αποφασίσει από πριν πως ίσως χρειαστεί να καθαρίσουμε λιγα αλεύρια από το πάτωμα ή λίγη σοκολάτα από κάποιο έπιπλο.
- και βέβαια, να θυμόμαστε πως αυτή είναι κατα βάση μια ώρα δεσίματος και παιχνιδιού, και να μην χαλάσει η διάθεσή μας αν κάτι δεν πάει όπως το σχεδιάζαμε ;)

- Να δω, τί έφερες; Α! Ένα χελωνονιντζάκι! Θες να παίξουμε με αυτό;
- Ναι, αλλά δε θα είναι χελωνονιντζάκι. Θα είναι ο "Χαϊσάι".
- Ποιός είναι ο Χαϊσάι;

Ο Βαλάντης συνοφρυώθηκε, σκοτείνιασε, με κοίταξε σοβαρά και είπε με μια ανάσα:

"Ο Χαϊσάι είναι κακός και θέλει να έρθει να με πάρει το βράδυ. Το σώμα του είναι με μύγες και αράχνες. (...) Αυτός φέρνει τη βροχή και δεν πηγαίνω στα Τζάμπο (τον κοιτώ απορημένη). ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ; Όταν κοίταγα την τηλεόραση βγήκε ένα μαύρο πνεύμα, και αυτό φέρνει τη βροχή..."

Μετά μου εξήγησε ότι θέλει να παίξουμε με το χελωνονιντζάκι- "Χαϊσάι", ένα Playmobil- Βαλάντη και ένα playmobil- μπαμπά. Η υπόθεση του παιχνιδιού, που ο μικρός ορίζει, εξελίσσεται ως εξής: Είναι νύχτα, ο Βαλάντης κοιμάται. Ο "Χαϊσάι" μπαίνει το δωμάτιο και κανείς δεν τον ακούει. Αρπάζει το Βαλάντη, ο Βαλάντης ουρλιάζει, ο μπαμπάς όμως κοιμάται και δεν ακούει τίποτα.
Ο Βαλάντης δεν μπορούσε να πειστεί να αλλάξει το σενάριο και να ξυπνάει ο μπαμπάς, ώστε να τον σώσει. Με τα χίλια ζόρια, και μάλλον επειδή εγώ δεν άντεχα την ιδέα να πραγματοποιηθεί η... απαγωγή, πρόσθεσα ένα ακόμα playmobil, τη μαμά, που ξυπνάει πριν ακόμα ο "Χαϊσάι" μπει από το παράθυρο, τον βλέπει και τον διώχνει!! Ο Βαλάντης δέχθηκε αυτή την εξέλιξη με πολλές διαμαρτυρίες...

Ακολουθεί συζήτηση, όπου προσπαθώ να καταλάβω αν ο "Χαϊσάι" είναι κάποιος τηλεοπτικός ή κινηματογραφικός χαρακτήρας... Δεν κατάφερα να τον αναγνωρίσω, αλλά από τις πληροφορίες που- σχεδόν καταιγιστικά- μου αραδιάζει ο Βαλάντης, συμπεραίνω ότι πρόκειται για μια μούμια. Κρίνω λοιπόν, ωφέλιμο, να του πω πως οι μούμιες, αν δεχτούμε πως υπάρχουν (γιατί δε δέχεται με κανέναν τρόπο πως δεν υπάρχουν), ζουν πολύ μακριά, στην Αίγυπτο, και δεν μπορούν να έρθουν στην Ελλάδα.
-Μα ο Χαϊσάι έχει ένα γρήγορο αυτοκίνητο (μου δείχνει ταυτόχρονα ένα παιδικό αυτοκινητάκι).
-Έχει θάλασσα ενδιάμεσα, δεν περνάει αυτοκίνητο.
-Έχει και ένα υποβρύχιο τέτοιο (μου δείχνει το κίτρινο πλαστικό αυγουλάκι από τα kinder-έκπληξη!)
-Δεν μπαίνουν σε υποβρύχια οι μούμιες, μην ανησυχείς!
- Έχει ένα ρομπότ-καρχαρία και μπορεί να πάει στα Κάτω Πατήσια- ο Βαλάντης παίζει το τελευταίο του χαρτί (γνωρίζω πως εκεί μένει η γιαγιά του).
........................................................................

Αχ, μαμά του Βαλάντη, που η μικρή του καρδούλα τρέμει στην ιδέα ότι κάποιο κακό τέρας θα το πάρει μακριά απ' την αγκαλιά σου (την οποία την έχει σπάνια, γιατί δουλεύεις τόσες ώρες και βλέπεστε μόνο τα βράδια πλέον...) και ξυπνάει τη νύχτα και έρχεται στο κρεβάτι σου και τον διώχνεις (γιατί μεγάλωσε και έχει κακομάθει)...
Μαμά του Βαλάντη, που αγόρασες τηλεόραση για το δωματιάκι του, και τον αφήνεις χωρίς επιτήρηση να βλέπει ό,τι εκπομπή θέλει...
Και μπαμπά του Βαλάντη, που βλέπεις ειδήσεις, από κείνες με τις αιματηρές εικόνες και τις ανατριχιαστικές περιγραφές, στη διαπασών, ακόμα και την ώρα που ο Βαλάντης περιφέρεται στο σαλόνι,

και μαμά του κάθε Βαλάντη,
και μπαμπά του κάθε Βαλάντη,
μην ξεχνάς πως

τα παιδιά παρατηρούν,
τα παιδιά θυμούνται,
τα παιδιά φοβούνται!!

(Το κείμενο είναι παλιότερο και αναδημοσιεύτηκε, ο Βαλάντης είναι πλέον μαθητής γυμνασίου και δεν φοβάται τον Χαϊσάι ;)

Πηγή φωτογραφίας: https://www.vecteezy.com/vector-art/299887-a-boy-scare-of-ghost )

Αποκλειστικές (οκτάχρονες) πηγές με ενημέρωσαν, πως κάποια δεν ήρθε σήμερα να με χαιρετήσει απ' την οθόνη επειδή "ζέσταινε την ΚΟΥΒΕΡΤΟΥΛΑ για να σκεπάσει το κέικ" τους.

Φρέσκια- φρέσκια η ατάκα, σαν το κέικ της μαμάς Δανάης😇

ΑΧ ΣΤΕΙΛ'ΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!

Ο κ. Επαμεινώνδας είχε πάθει εγκεφαλικό. Η πρώτη μας συνάντηση- η αξιολογητική- έγινε σπίτι του. Ήταν εκείνος, η κ. Νίνα (η σύζυγος), ο γιος, η νύφη και ο... Νώντας! Ο Νώντας έχει φυσικά το όνομα του παππού. (Και τα χούγια του παππού, λέει η γιαγιά!!) Είναι εφτά χρονών. Δραστήριο και αεικίνητο παιδί. Όσο μιλούσαμε, διέσχιζε το σαλόνι πάνω- κάτω σαν σίφουνας. Δεν κάθισε λεπτό! Δεν έδινε καμία σημασία στην παρουσία μου και όταν έφυγα με χαιρέτησε μόνο αφού το επανέλαβαν 3-4 φορές οι γονείς του.
Και όμως... όπως διαπίστωσα στην επόμενη επίσκεψή μου, ο Νώντας είχε ακούσει όλη μας τη συζήτηση με προσοχή! Όταν, λοιπόν, αντιλήφθηκε ότι βρισκόμουν ξανά εκεί, ήρθε χαρούμενος να με χαιρετήσει και να μου πει:
"κ. Βάγια, εγώ και ο παππούς κάτσαμε μαζί και μετρήσαμε και τώρα μετράει μέχρι το είκοσι μόνος του!"
"Α, ωραία, πολύ χαίρομαι! Αλλά πώς σκέφτηκες αυτή την ιδέα, να μετρήσετε μαζί;"
"Μα εσείς το είπατε, την προηγούμενη φορά! Είπατε ότι είναι πιο εύκολο να μετρήσει παρά να μιλήσει, γιατί είναι "αυτόματο". Και έτσι σκέφτηκα να του μάθω εγώ να μετράει!" (την προηγούμενη φορά πράγματι είχαμε αναφερθεί λίγο στον αυτόματο λόγο και είχα χρησιμοποιήσει το μέτρημα ως παράδειγμα)...

Λοιπόν, να μου το θυμηθείτε:
ο Νώντας όταν μεγαλώσει θα γίνει δάσκαλος.
Μπορεί, βέβαια, και λογοθεραπευτής!! 🙂

*Πηγή φωτογραφίας: http://www.aspiretherapy.com/3.htm

Κυρία, τί εννοείτε "πιπεριά χλωρίνης" ;!

(Μάγδα, 7 ετών)