Rose Pokua FosterHome and School

Ik weet al 3 maanden dat je er niet meer bent. Maar in Nederland kom ik niet echt bij het gevoel. Ik heb je al 3 maanden niet gesproken, maar in mijn hoofd heb ik je stem. Het moment dat ik land in Ghana voelt het anders dan anders. De enorme blijdschap en onbeschrijfelijke liefde die normaal door m’n ziel raast, blijft weg. Ik kan er nog niet helemaal achterkomen waarom dit is. Na 2 heerlijke dagen in Accra met geweldige mensen om me heen vlieg ik vandaag naar Kumasi.

Meteen valt de hitte als een stoffige warme deken over me heen. Het is hier zoveel heter dan in Accra. Stoffig en heet, bloedheet. Haren meteen vast, zakdoek in m’n hand om mijn gezicht schoon te vegen van het zweet.

Ik ben misselijk. Mijn buik doet raar. Het is alsof ik een enorme ballon in m’n maag heb die steeds groter wordt. Zenuwen gemixt met pijn. Aangekomen in mijn hotel is het weerzien weer geweldig. Toch voelt ook dit net wat anders.

Ik krijg geen hap door m’n keel. De chauffeur en auto staan al voor me klaar. Ook al is het avond, en zal de duisternis binnen een uurtje vallen, komen de vuurvliegjes en muggen tevoorschijn en is het beter om vanavond niet meer de deur uit te gaan, wordt me geadviseerd toch even te gaan. Laten zien dat ik er ben. Mr. Gorge kent me zo goed. Ik moet gaan. Anders kan ik niet slapen vannacht.

Hoe dichterbij ik kom hoe meer ik het ga voelen. Je bent echt weg. De ballon in m’n maag stijgt op als ik langs de school en het oude weeshuis kom. Op de muren hangen posters met jouw prachtige gezicht. Je lachende ogen. Je bent echt weg. De ballon zit in m’n keel. Hij knijpt. Praten lukt niet meer. Ik stap uit, de kinderen stormen op me af. Ik ben thuis. Maar jij bent er niet. Of toch?

Ik zie eindelijk je dochter uit Amerika met m’n eigen ogen. Wat lijkt ze veel op jou! Al die jaren hebben we elkaar gesproken via de telefoon en nu zie ik je geliefde dochter Margareth.

Het is alsof ik een jongere versie zie van jou. Hetzelfde gezicht, dezelfde lengte, dezelfde stem. Maar jij bent het niet. De ballon is m’n keel voorbij en vult m’n ogen met tranen.

Oogwater, noemen de leerlingen van mijn mentorklas het.
Wat is het gek om hier te zijn zonder jou. Maar alles ademt jou. Ik zie de kinderen, onze lieve kinderen. Het mooie schoolgebouw, alle projecten die we gerealiseerd hebben samen. Ik moest hier zijn. Nu. Dit was geen discussie, twijfel of zelfs een overdenking waard. Ik hoor hier te zijn. Lieve Maame. Deze week zullen we alles doen om jou een afscheid te geven wat niemand in Besease ooit zal vergeten. Omdat we jou nooit zullen vergeten.
Ik voel me ziek. M’n spieren zijn gespannen, de ballon is weg, de zenuwen ook, maar de pijn blijft hangen ergens in m’n borst.

Mijn allerliefste Rose, wat ben jij een voorbeeld geweest in mijn leven. 22 jaar lang hebben we samen gewerkt, vol liefde en met veel plezier. Ik hoop dat ik ooit mensen kan inspireren zoals jij dat hebt gedaan.

Allerliefste mensen in Nederland, bedankt dat er zoveel mensen geholpen hebben deze reis mogelijk te maken ❤️ ik hou van jullie.

Het verschil

Toen ik vanmorgen landde op Schiphol was het 5 graden. 30 graden kouder dan het land waar ik vandaan kwam. Maar dit was niet het enige wat koud aanvoelde. In de trein was niemand met me aan het kletsen en alle mensen zaten verveeld in hun telefoon. Er was niemand die me hielp met mijn bagage of die me geïnteresseerd vroeg waar ik naartoe ging. Dus besloot ik zelf te kletsen met mijn medepassagiers vanaf Schiphol.

Ik was nog maar een uurtje op Nederlandse bodem en miste de warmte van de Afrikaanse zon maar vooral van het land, de cultuur. Ik mis de saamhorigheid. Hoe mensen met elkaar kletsen overal waar ze komen. Ook al ken je elkaar niet. Hoe mensen elkaar helpen in het verkeer, hoe je helpt elkaars kinderen op te voeden of te beschermen. Hoe iedereen elkaar aanspreekt met vriend, tante, oom, broer en zus.

Toen ik vanmorgen naar de winkel ging stroomden de tranen over mijn wangen. Wat een overvloed. 12 merken tandpasta, 7 merken wasmiddel. En wat een rust. Iedereen die gestructureerd achter zijn of haar winkelwagentje loopt. Geen dansende of zingende mensen in de winkel, geen muziek. Maar schoon. Steriel en vooral veel. Ik ging douchen met heet water en weer huilde ik. Mijn nagels werden eindelijk schoon en ik kon mezelf weer fatsoenlijk scheren en mijn haren wassen. Wat een luxe. Ik hoefde niet te lopen om water te halen en me dan te wassen met een emmertje. Ik kon gewoon in m'n eigen huis naar het toilet, en ik kon zelfs doorspoelen!
Ik kon mijn haren föhnen, want ik had gewoon stroom. Ik hoef geen credits te kopen zodat ik electriciteit heb in mijn huis.

Ik weet van voorgaande jaren dat deze fase erbij hoort. Het is de omgekeerde cultuurshock. Je voelt dat alles oneerlijk is. Het is alsof je de afgelopen weken gedroomd hebt. Ik weet dat ik na een tijdje weer mee ga in de gekte die Nederland heet en niet meer de intense dankbaarheid voel die ik nu voel. Dat ik ook weer ga mopperen als ik ergens lang moet wachten of me irriteer aan mensen die geen afspraken nakomen. Ik weet het allemaal. Maar vandaag voel ik wat anders. Wat kunnen wij als westerse wereld veel leren van dit prachtige continent.

Elke zintuig is geprikkeld de afgelopen weken. Ik heb geroken, gevoeld, geproefd, gelachen, gedanst, gehuild, gezongen, dat doet Afrika met je. Ik heb geleefd! Intens en echt. Puur en oprecht.
Ik ben thuis, het is koud in Nederland, maar mijn hart is 30 graden warmer.

Na meer dan 20 jaar heen en weer reizen tussen Ghana en Nederland, kan ik vol trots vertellen dat mijn boek; ‘Letters from Ghana’ eindelijk klaar is! Wordt vervolgd….

Ben je benieuwd naar het prachtige werk wat we daar doen?

https://www.rosepokua-fosterhome-and-school.nl/

Nu de ticketprijzen de pan uit rijzen.
Nu het leven in Europa zoveel duurder is geworden.
Nu het leven in Ghana zoveel duurder is geworden.
Nu we niet weten wanneer we elkaar gaan zien…
Hebben we altijd FaceTime nog.

Maame Rose en Adjua. Meer dan 20 jaar verbonden.

“ oh Anne , if I where a bird I would fly to you”.

Ik zou willen dat ik genoeg woorden had om te omschrijven wat ik voel. Ik ben nu 3 hele dagen in Ghana en ik heb alweer zo ontzettend veel meegemaakt, dat het lijkt alsof ik hier al weken ben. Elke dag is weer een groot avontuur . In Ghana weet je nooit hoe de dag gaat lopen. Vandaag ben ik alleen met Maame , haar hulp Akosomo en haar zoontje Safo in huis. Alle andere kinderen zijn naar de kerk. We zitten de hele dag binnen , buiten is het veel te heet. We luisteren naar gospel muziek, praten over het geloof, maar vooral over het leven.

Over de liefde . Over hoe mannen met Rose omgingen toen ze jong was. Over hoe ze ooit is begonnen met het werk dat ze nu, jaren later nog steeds doet. We lijken zo ontzettend veel op elkaar . Zij met haar bijna 90 jaar, en ik met m’n 40 jaar. Sterke, eigenwijze dominante vrouwen. Maar wel lief en zorgzaam en een groot hart. De liefde die er tussen ons is, is er altijd geweest. Op het moment dat ik Maame verraste wist ik dat meteen de vraag zou komen, tot wanneer blijf je? Ik wist dat het antwoord haar niet zou bevallen. Dus, zoals veel Ghanezen doen, draai ik er ook een beetje omheen.

Toen ik haar vroeg welke projecten ze nog wilde realiseren , antwoordde ze ; Only what God wants me to do”. Haar geloof in God is altijd sterk geweest, maar hoe ouder ze wordt , hoe sterker het ook lijkt te worden.

Ik zie dat ze moe is. Eenzaam soms. Vooral als de kinderen de hele dag weg zijn. We zitten samen in een luie stoel. Beentjes omhoog. Doen zelfs een dutje. Rond 18.00u komen eindelijk alle kinderen terug. Een drukte van jewelste en meteen fleurt Maame ervan op. Kinderen maken haar blij. Nog steeds. En ook dat hebben we gemeen.
Ik zie mijn lieve tweeling. Atta vertelt me dat hij gisteren droomde dat ik zou komen. Mijn lieve tweeling. Volwassen bijna. En wat zijn ze prachtig.

Ik zit buiten met de kinderen. We lachen, doen spelletjes, maken foto’s en genieten van het samenzijn.
Dit kleine dorpje waar het heter is dan je je kunt voorstellen. Waar je lek gestoken wordt door de muggen, het zweet over je lichaam druipt en je overal lawaai hoort van de trommels, waar er elke zaterdag voetbal wordt gespeeld op de stoffige velden, waar iedereen elkaar kent, waar ik na 20 jaar nog steeds Obrobi how are you hoor, heeft mijn hart gestolen.

De hitte valt als een warme deken over me heen. Na een binnenlandse vlucht ben ik in Kumasi aangekomen. De reis verloopt voorspoedig. Ik voel me hier als een vis in het water. Soms kijk ik alleen maar naar de mensen en word ik gelukkig van wat ik zie. Ik heb het al zovaak gezegd maar we kunnen zoveel leren van Afrikanen. In mijn guesthouse zijn de mensen blij en verrast en mijn vriendinnen in de straat vliegen me om de hals. Zoals altijd drink ik s avonds een biertje met ze. We halen herinneringen op en lachen samen. Het is al laat dus ik besluit de dag erna naar Besease te gaan. Vroeg in de morgen brengt Mr. Gorge, mijn Afrikaanse vader en de eigenaar van mijn guesthouse me naar Besease. Ik voel kriebels. Ik ben blij, opgewonden en heb zin de kinderen en Rose te zien.

Daar aangekomen is het een groot feest! De kinderen vliegen me in de armen en Rose is helemaal van slag. Ze danst, lacht, bid en zingt! Vorige belde ze me nog. Dat ze hoopte dat we elkaar snel zouden zien want ze voelt dat haar tijd gekomen is. En nu sta ik hier voor haar neus. Ze is ouder dan ooit, maar jonger van geest dan ik me herinner. Ze is sterk, intelligent en daadkrachtig, ze is trouw, lief en loyaal. Ze heeft humor en danst nog steeds als een jonge dame.
Ze is de vrouw waar ik al 20 jaar heel veel van hou. Ik ben thuis.

Mijn hart wist niet hoe erg ik dit nodig had.
De vreugde die ik voel zodra ik tussen de Ghanesen in het vliegtuig zit kan ik niet beschrijven. Een oude man komt aangelopen met veel zware koffers en meteen wordt er gevraagd of hij hulp nodig heeft. Hoe iedereen voor elkaar zorgt verwarmd mijn hart elke keer opnieuw.
Er verschijnt vanzelf een glimlach op m’n gezicht.

Ik denk nog even aan die botte Nederlanders een paar uur geleden in de rij, door de meivakantie en het personeelstekort een ongekende drukte op Schiphol. Mensen werden onwel, kinderen begonnen te huilen. 4 uur heb ik in de rij moeten staan. Sommige mensen weigerden anderen voor te laten gaan. “ Want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje “. Ik zag meiden van een jaar of 20 huilen omdat ze de vlucht zouden missen. Maar nee, ze mochten niet voor.

Het is maar even en er wordt gevraagd of het mijn eerste keer naar Ghana is. Ik glimlach zachtjes en zeg dat ik er wel vaker ben geweest.

Naast mij zit een prachtige dame, Pearl. Haar partner woont in Frankrijk en ze heeft haar studie daar afgerond en gaat nu weer naar huis. Het is maar even of we kletsen over van alles en nog wat. Hoe lastig een long distance relatie is, met iemand van een andere cultuur. Aan de andere kant van het gangpad hoor ik een taal die ik niet ken. Ik versta en herken Ga en Twi, maar deze taal ken ik niet. Het is Hausa. Dat wordt gesproken in het Noorden. Ook met die meneer raak ik aan de praat. Naast mij zit een oudere dame die naar Kumasi gaat en zeer geïnteresseerd is wat ik daar doe. Na wat foto’s en filmpjes benoemd ze me officieel tot Yaa Asantewaa. Een van de beroemdste Ashanti vrouwen die gestreden heeft voor vrijheid.

Pearl zegt me, “ Jij bent geen Europeaan. Jij bent Afrikaan. Ik zag het al toen je binnenkwam. Hoe vrij je bent met ons zwarten, dat zijn maar weinig Europeanen . Je hebt een heel groot hart”.

Dit is het. Dit is waarvoor ik kom. De liefde, de vrijheid. Het echte contact met mensen. Verbondenheid.
Rose weet niet dat ik kom. Dit keer geen grote projecten en geen zak met geld. Dit keer breng ik alleen mezelf. En dat, is meer dan genoeg.

Met trots laat ik jullie de nieuwe website zien:

Home | Rose Pokua Fosterhome and School Met een oneindig geloof in God en de wil om haar hele leven te wijden aan het opvoeden van en zorgen voor kinderen is Rose Pokua erop uit om de wereld te veranderen. Een meer toegewijde vrouw bestaat er niet. Al ruim 40 jaar zet Rose zich in voor de kinderen van Ghana. Goed onderwijs voor elk kind,....

Yes! We did it! After years and years of trying we finally got it! A new schoolbus for our beloved children in Besease. Thank you so much for all the donations, prayers and help. Rose Pokua FosterHome and School we are forever thankfull ❤️

Mijn laatste dag in Besease. Vanaf de dag dat ik ben aangekomen praat Mama alweer over de dag dat ik vertrek. Dat ik dit jaar maar een weekje blijf lijkt ze moeilijk te accepteren. Maar ik leg haar uit dat ik toch echt maandag voor de klas moet staan, dat reizen tijdens deze COVID periode lastig is en we in Nederland zeggen; beter iets dan niets .
Er is een speciaal afscheidsdiner klaargemaakt en ik eet wat veel Ghanezen eten op hun verjaardag. Ook wordt het gemaakt op de dag dat meisjes voor het eerst ongesteld worden en alle oudsten uit het dorp het meisje komen verwennen met lekker eten, een teken van respect. Dat ze dit speciaal voor mij gemaakt heeft, geeft aan hoeveel ze van me houdt en respecteert. Het valt me dit jaar minder zwaar om afscheid te nemen. We hebben ons doel bereikt, ik weet dat Mama erg gelukkig is. En zoals altijd beloven we elkaar contact te houden.

Gisteren ontmoette ik een prachtig meisje op school. Precious heet ze. Ik ken haar nog niet, ze is hier net komen wonen. Maar ze is anders. Op de een of andere manier valt ze meteen op. Haar schoonheid is opmerkelijk, maar ook hoe ze beweegt en spreekt, alsof ze een volwassen ziel heeft. Ze is kalm en rustig, zelfs hoe ze loopt valt me op. Wat een prachtig meisje.

Ze verliest me geen moment uit het oog. Ze komt bij me en zegt dat ze morgen een cadeau voor me meeneemt. Dit is op zich al opmerkelijk, want veel kinderen willen graag dat ik iets voor hen meeneem. Zelfs vreemde volwassene kunnen me ineens zeggen ; “Give me money”, of “ I want an iPhone “. Helaas ben ik in veel ogen nog steeds een wandelende goudmijn.
Wat natuurlijk in de laatste 20 jaar ook wel zo is geweest voor dit dorp. Want met elk bezoek, werd er ook een nieuw project gerealiseerd.

Vandaag komt Precious meteen naar me toe. En ze heeft inderdaad iets voor me meegenomen. Een prachtige Kente sjaal.
Ik ben ontroerd door dit bijzondere meisje wat mij nog maar net kent en zegt dat ze me zo gaat missen.

Duizend knuffels kusjes en I love you ‘s later rij ik voor de laatste keer terug naar mijn guesthouse waar ik ook dit jaar weer zo goed ben verzorgd. Alles gaat dit jaar volgens plan. De vluchten zijn op tijd, geen file onderweg, ik kom veilig aan in Accra en daar doe ik voor de 3e keer deze week een COVID test. Terug naar de gekte van Europa en de rest van de wereld. Maar eerst nog een nachtje en een hele dag in Accra. De bruisende hoofdstad van Ghana.

Waar het gewone leven nog steeds bestaat en mensen genieten van de kleine dingen. Waar liefde voor elkaar nog steeds erg belangrijk is. En het niet uitmaakt wie wel of niet gevaccineerd is.
Waar de nachten kort zijn en de dagen lang. Waar het zweet van je lichaam druipt, de aarde van roodbruine stof gemaakt lijkt, de mensen schreeuwen als ze boos zijn, de muziek altijd keihard uit de speakers knalt, het eten me na een week alweer tegenstaat, ik altijd overal anders ben dan de rest, maar waar mijn ziel nog steeds tot rust komt.

In alle jaren dat ik hier kom heb ik Mama nog nooit zo hartverscheurend zien huilen als vandaag. Natuurlijk, af en toe een traan dat wel. Maar huilen vanuit je tenen, met geluid en schokkende schouders ? Nee dat nog nooit. Mijn tranen volgen als vanzelf. Al jaren willen we een nieuwe schoolbus aanschaffen. Al jaren staat dat op onze eerste prioriteit, maar nooit hadden we genoeg geld. Na een lang overleg met meerdere partijen, vele donaties, acties , en collecties later komen we tot de conclusie dat we nog steeds niet genoeg geld hebben. Maar de bus is noodzaak. Ouders halen hun kinderen van school omdat er geen vervoer is. Momenteel betalen we elke dag 80ghc aan een man die de kinderen met zijn eigen auto weg brengt. Maar dit duurt veel te lang en de school draait hierdoor grote verliezen. Sinds het overlijden van Mr. Owuso hebben we een nieuw platform geopend, met daarin alle mensen in Ghana die betrokken zijn bij de school. We overleggen over alle beslissingen en samen proberen we de school naar een hoog niveau te brengen. Uiteindelijk kwam gisteren het verlossende woord, de broer van Mama, een gerespecteerd zakenman is bereid het resterende geld over te maken zodat we eindelijk eindelijk een nieuwe bus kunnen aanschaffen. Zoals het nu lijkt kunnen we binnen twee weken een kwalitatief goed vervoersmiddel verwachten in Besease.
Dikke tranen, een lofzang voor God en duizendmaal dankjewel voor alle sponsors later, wordt Mama eindelijk wat rustiger. Haar grootste zorg is van haar schouders.

Alleen vraagt ze me nu weer, maar Anne wie zorgt er nu voor de kinderen als ik er niet meer ben? 19 jaar zijn ze nu, mijn tweeling. Onze tweeling. De tweeling die veel vrijwilligers nog zullen kennen. Altijd heb ik gezegd dat ze mee mochten naar Nederland. Maar Mama zag dit zelf niet zitten. Moet ik er nu dan serieus over na gaan denken?

Na deze intensieve dag in Besease, waarin ik uiteraard nog lesgegeven heb in een van de klassen, en genoten heb van de allerkleinsten van de school ga ik naar huis. Want vandaag krijg ik hoog bezoek.

Kwodjo een van de jongens van het weeshuis komt me bezoeken met zijn vrouw en dochtertje van bijna 1. Dit meisje hebben ze Anne genoemd , vernoemd naar mij. Ik ben nu officieel oma. Eerst vindt ze me maar eng. Ze huilt zelfs een beetje want die gekke witte vrouw is de eerste witte persoon die ze ooit gezien heeft. Maar al snel is het ijs gesmolten en danst ze op de tafel.
Samen eten we, praten en lachen. Ik zie dit meisje met haar prachtige grote ogen, stralende lach en kuiltjes in haar wangen. Zij is vernoemd naar mij. Naar mij! “Because i loved you my whole life mum “ zegt Kwodjo.
Mijn hart is vol. Moe van alle emoties van vandaag loop ik rustig naar mijn kamer.
Nergens voel ik me zoals ik me hier voel. Vrij.

Vandaag draag ik zwart. Zwart omdat ik niet bij de begrafenis van Mr. Owusu kon zijn. Zwart omdat het de eerste keer is dat ik Besease en Mama Rose bezoek na het overlijden van mijn lieve vriend, zakenpartner en directeur van de school. Mijn goede vriend Justice komt naar mijn guesthouse omdat hij weer een film gaat maken. Het is fijn elkaar weer te zien. Dit jaar heb ik een eigen auto tot mijn beschikking. Geen taxi of trotro’s meer. Maar de vrijheid van eigen vervoer. Wat heerlijk. Maar ook een uitdaging , want in Ghana is maar 1 verkeersregel, er zijn geen regels. Met zwetende handen , niet alleen van de hitte kom ik aan in Besease.
De tweeling komt op me af gestormd en Mama zit samen met de nieuwe directeur op de veranda. Het is fijn om te zien hoe mooi de school is opgeknapt na ons laatste bezoek. Het weerzien is zoals altijd, alsof ik nooit weg ben geweest.
Ze ziet meteen dat ik in het zwart ben gekleed en bedankt me voor dit gebaar.

Mr. Manu, de nieuwe directeur is niet zomaar iemand. Hij is het hoofd van de Education Board in Ejisu. Hij heeft jarenlange ervaring, zelf voor de klas gestaan, docenten opgeleid en heeft een goede reputatie in de omgeving. Hij organiseert meteen een vergadering omdat ik ben aangekomen en zo ontmoet ik een aantal nieuwe docenten en krijg ik de kans om Mr. Manu goed te leren kennen. Wat een mooi initiatief.

Ik zie dat de school nu al verbeterpunten heeft laten zien. Een nieuwe missie en visie, de allerkleinsten hebben een betere plek om te verblijven, een aantal lokalen zijn verder opgeknapt. Maar vooral de passie waarmee deze man spreekt valt me op. Een echte onderwijs man die tegen het slaan van kinderen is, voor relatie gaat en echte expertise in huis heeft.

Mr. Owusu wordt nog steeds gemist , maar Mr. Manu maakt het verdriet wat minder zwaar.
Na deze vergadering heb ik de tijd om lekker met Mama te zijn. We praten, lachen, zingen, en genieten van het bij elkaar zijn. Ze heeft een nieuwe hulp in de huishouding die twee prachtige kleine kinderen heeft. En ik zie hoe haar ogen oplichten als ze weer kan zorgen voor kleine kinderen.

Donkere wolken pakken zich samen boven Besease en ik weet dat ik me moet haasten. Binnen de kortste keren zal hier een Afrikaanse regenbui losbarsten en geloof me, dan wil je niet in de auto zitten.
Ik neem afscheid en beloof morgen terug te komen. Voor ik bij mijn guesthouse ben, bezoek ik een winkeltje waar ik mijn kleding de afgelopen jaren heb laten maken. Een paar geweldige dames werken daar die altijd heel blij zijn mij te zien. Vandaag word ik verrast met een prachtige jurk die de eigenaresse van de shop speciaal voor mij gemaakt heef en al die tijd bewaard heeft…hij past perfect. Ik voel me een bruid die naar haar traditionele wedding gaat. Dan barst de regen los. Snel stap ik de auto in. Bij het guesthouse staat de portier me met een paraplu op te wachten, maar er is geen houden aan. De paraplu gaat de lucht in en zeiknat komen we binnen. Maar dat geeft niet.
Wat een mooie dag. Ik ben thuis.