29/08/2026
დღეს 36 წლის გავხდი და ამ დღეს ყველაზე ძვირფასი საჩუქარი საკუთარ წარსულში ვიპოვე-
😍კისისხევში დარჩენილი ჩემი ბავშვობა. 🥹📖❤️
ხელში მწვანეგარეკანიანი რვეული მიჭირავს. მისი ყდა წლებმა ოდნავ გააცრიცა, ფურცლებს კი დროის თბილი სუნი ასდით. ძველი ქაღალდის, მტვრისა და მოგონებების.
პირველივე გვერდზე ჩემი ხელით დაწერილი სიტყვები მხვდება:
„ჩემი სამკვიდრო და საგვარეულო-მზია აზნიაშვილი.“
ფურცლებს ფრთხილად ვშლი. ასოები ზოგან მკაფიოა, ზოგან კი თითქოს წლებმა ოდნავ გადარეცხა. ვუყურებ მერხთან მჯდომი პატარა გოგოს ფოტოს . კალმით ხელში, სერიოზული სახით, თითქოს იმ წამს მთელი სამყაროს ჩაწერას ცდილობს და მეღიმება. 🤍
ვუყურებ მას და ვფიქრობ, რამდენი რამ არ იცოდა მაშინ მომავალზე… და რამდენი რამ იცოდა უკვე ცხოვრებაზე ,ისე, როგორც მხოლოდ ბავშვებმა იციან: გულწრფელად, უშუალოდ და დიდი რწმენით.
ამ რვეულის ფურცლებთან ერთად ჩემ წინ ნელ-ნელა იშლება კისისხევიც . მტვრიანი ქუჩებით, მზით გახურებული ეზოებით, მეგობრების ხმაურითა და ზაფხულის გრძელი დღეებით. მახსენდება სოფლის გზები, ქარის მსუბუქი შრიალი და ის ბავშვური რწმენა, რომ ზაფხული არასოდეს დამთავრდებოდა.💛🌞🌻🌻🌅
მაშინ ბედნიერებას ბევრი არაფერი სჭირდებოდა: მზიანი დღე, ეზოში მეგობრების ხმები, მტვრიანი ფეხები, დაღამებამდე თამაში და განცდა, რომ სამყარო სწორედ იქ, იმ პატარა სოფელში, იწყებოდა და მთავრდებოდა. ☀️
ძველ ჩანაწერებში სოფლის ისტორიას,ჩემს პირველ პატარა „აღმოჩენებს“ ვკითხულობ. თითოეული გვერდი იმ ცნობისმოყვარე ბავშვს მაჩვენებს, რომელსაც ყველაფრის გაგება, ჩაწერა და დამახსოვრება უნდოდა.
ალბათ, მაშინ ვერ წარმოვიდგენდი, რომ წლების შემდეგ ამავე ფურცლებს ხელში დავიჭერდი და მათ შორის ჩემს ბავშვობას ისევ აქ -კისისხევში -ვიპოვიდი.
ახლა ბევრი რამ შეცვლილია. მე გავიზარდე, სოფელიც შეიცვალა, ცხოვრებამ სხვა გზებზე წამიყვანა… მაგრამ კისისხევში დაბრუნებისას რაღაც უცნაური და ძალიან ნაცნობი ხდება: თითქოს ძველი ქუჩები ჩუმად მიცნობენ, ეზოები ისევ ინახავენ ბავშვების ხმებს, ქარი კი იმავე ამბებს მიყვება.
და მაშინ ის პატარა გოგო ისევ იღვიძებს ჩემში. 🌿🤍
ალბათ, ამიტომ გვიყვარს ასე ძალიან ბავშვობის ადგილები. იქ მხოლოდ სახლები, ქუჩები და ეზოები კი არ გვხვდება იქ ჩვენი პატარა „მე“ გველოდება: ლაღი, გულწრფელი, ცნობისმოყვარე და იმედიანი. ის, რომელსაც ჯერ კიდევ სჯერა, რომ ყველაზე კარგი ამბები წინ არის. ✨
მადლობა, კისისხევო, იმ ბავშვობისთვის, რომელიც წლების შემდეგაც ასე თბილად მხვდება. მადლობა მზიან ეზოებს, სოფლის გზებს, ნაცნობ ხმებს, სკოლას, მასწავლებლებს, მეგობრებს და უბრალოდ ადამიანებსა და იმ უბრალო დღეებს, რომლებმაც ჩემი პირველი მოგონებები შექმნეს და ცხოვრების ყველაზე სუფთა ნაწილი დამიტოვეს.
ახლა ვიცი, რომ ბავშვობა არსად ქრება. ის იმ ადგილებში რჩება, სადაც პირველად ვიცინეთ, ვიოცნებეთ, დავეცით, წამოვდექით და სამყაროს საკუთარი თვალით შევხედეთ.
კისისხევში კი ჩემი ბავშვობა დღემდე ცოცხალია 🌞ძველ ქუჩებში, მზით გათბობილ კედლებში, ეზოების სიჩუმეში, ქარის ხმაში და იმ პატარა გოგოში, რომელიც სადღაც ჩემში ისევ მელოდება. 🌿🤍
ზოგი ადგილი უბრალოდ ადგილი არ არის რუკაზე- ის ჩვენი დასაწყისია.
და როცა ძველ რვეულს გადაშლი, გაყვითლებულ ფურცლებს თითებით შეეხები და საკუთარ ბავშვობას ისევ იცნობ, ხვდები:
ყველაზე ძვირფასი რამ, რაც ოდესღაც გვქონდა, არსად წასულა ის ჩვენში აგრძელებს ცხოვრებას. 🥹📖✨
მზიკო აზნიაშვილი
30.08.26
