ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება
ოსწავლეთა ნაწილი პანსიონში ცხოვრობდა.
წმ. ნინოს ქალთა სასწავლებელს, დაარსების დღიდან, ხელმძღვანელობდა ქალთა საქველმოქმედო საზოგადოების საბჭო, რომლის შემადგენლობაში სხვადასხვა დროს შედიოდნენ: ანა ჭავჭავაძე, როზა ანანიაშვილი, მარიამ ჯაბაკურ-ორბელიანი, დარია ჭავჭავაძე, მარიამ ორბელიანი, მარიამ შერვაშიძე და სხვ. თბილისის წმ. ნინოს ქალთა სასწავლებელში ისწავლებოდა შემდეგი საგნები: საღვთო რჯული(სარწმუნოებისა და მრწამსის მიხედვით), ქართული, რუსული, სომხური, ფრანგული, გერმანული ენები, საეკლესიო სლავური ენა, ისტორია, რუსეთის ისტორია, ახალი ისტორია, სამართალი, პედაგოგიკა, გეოგრაფია, ბუნებისმეტყველება, ფიზიკა, კოსმოგრაფია, მათემატიკა, ესთეტიკა, მუსიკა, სიმღერა, ცეკვა, ხაზვა, ხატვა, ჰიგიენა, ტანვარჯიში, ხელსაქმე, შრომა.
წმინდა ნინოს ქალთა სასწავლებელმა იარსება 1921 წლამდე. საქართველოში საბჭოთ ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, სკოლებში შრომითი სწავლების შემოღების გამო, სკოლა გადაკეთდა მე-8 შრომის სკოლად.
1943 წლიდან, ქალ-ვაჟთა ცალ-ცალკე სწავლებასთნ დაკავშირებით, სკოლას ეწოდა თბილისის 1 ქალთა საშუალო სკოლა, ხოლო 1954 წელს, ქალ-ვაჟის ერთად სწავლების შემოღებასთნ დაკავშირებით, 47 -ე საშუალო სკოლა. 2007 წელს სკოლა 47-ე საჯარო სკოლად გადაკეთდა. XIX საუკუნის პირველ ნახევარშია აგებული წმ. ნინოს სახელობის ეკლესია. წმ. ნინოს ეკლესია კეთილშობილ ქალთა სასწავლებლისათვის იყო განკუთვნილი, ამიტომაც ის სასწავლებელთან ფართო დერეფნით კავშირდებოდა. ეკლესიაში წირვა სასწავლებლის გოგონებისათვის ტარდებოდა. ტაძარში დაცულია ორი უძველესი და უნიკალური ხატი: წმ. ნინოს ხატი, რომელიც მისმა უდიდებულესობამ იმპერატორ ნიკოლოზ I -ის მეუღლემ ალექსანდრამ შესწირა ეკლესიას და მეორე- ივერიის ღვთისმშობლის ხატის ასლი, რომელიც 1849 წლის 22 მაისს ათონის მონასტრიდან ჩამოაბრძანეს და საჩუქრად გადასცეს უგანათლებულესი თავადის მეუღლეს ელისაბედ ვორონცოვას, წმ. ნინოს ქალთა სასწავლებლის დაარსებაში აქტიური მონაწილეობის მიღებისათვის. საბჭოთა წყობილების დროს ეკლესიაში წირვა-ლოცვა შეწყდა. აქ ჯერ სკოლის შრომის კაბინეტი, შემდეგ კი სპორტული დარბაზი ფუნქციონირებდა. კედლები მოხატული არ ყოფილა, რაც დამახასიათებელია რუსული კლასიციზმის პერიოდისთვის. ეკლესიის ჩრდილოეთით გამოყოფილი იყო მიწის ნაკვეთი, რომელიც 47-ე სკოლის ბიოლოგიის მასწავლებლებმა საბაღე ნაკვეთდ აქციეს. აქ დგას უნიკალური ჯიშის ხე, იაპონური ნეკერჩხალი, რომელიც დღესაც ამშვენებს სკოლის ეზოს.
სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის, უწმინდესისა და უნეტარესიის ილია II ლოცვა - კურთხევით ტაძრის ქვედა ნაწილის წმ. ნანას და წმ. მირიანის სახელი ეწოდა. 1991 წლის 30 მარტს აქ პირველი წირვა შესრულდა.
თბილისის 47-ე სკოლაში სხვადასხვა დროს ასწავლიდნენ ამაგდარი და სახელმოხვეჭილი მასწავლებლები: ალაქსანდრე წერეთელი, თამარ ჯავახიშვილი, აგრაფინა ჭავჭავაძე, თამარ კარბელაშვილი, სოლომონ მრევლიშვილი, ვიქტორ ტროე, ქართული მათემატიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი ანდრია რაზმაძე, ანტონ მუჯირი, აკაკი ფაღავა, ეკეატერინე ჯავრიშვილი, თამარ დარახველიძე, ალექსანდრე გაჩეჩილაძე, თამარ ჩიხლაძე, ნიკო ცხვედაძე, ლევან ღოღობერიძე, დიმიტრი სიდამონ-ერისთვი, ელენე მაყაშვილი, ბორის კანდელაკი და სხვ.
ჩვენს სკოლაში სწავლობდნენ: ვ. მაიაკოვსკის და, ილია ჭავჭავაძის და, ელისაბედ თარხან-მოურავი ( მილანის ოპერის "ლასკალას" პრიმადონა), პოეტი მარიჯანი, ბრწყინვალე ქართველი მსახიობები: თამარ ჭავჭავაძე, თამარ ციციშვილი,ქეთევან ჯაფარიძე, ქართული ქორეოგრაფიის კორიფე ნინო რამიშვილი. ასევე ვახტანგ ლეჟავა, თენგიზ ჯაფარიძე, კომპოზიტორი ოთარ გორდელი, მერაბ კოსტავა, ზვიად გამსახურდია და სხვა.