შენი მაცნე

,, დღეს არც ეშმაკებს, არც ცხოველებს,
არც ტურებს არ დაუწნავთ ეკლის გვირგვინი
და არ დაუდგამთ ქრისტესთვის თავზე.
ეს გააკეთეს, ადამიანებმა.
ეკლის გვირგვინით შეამკეს ის, ვინც ადამიანი
შეამკო უკვდავებით.
კაცობრიობამ ეკლის
გვირგვინი დაადგა თავზე მას, ვინც დედამიწას ვარსკვლავების გვირგვინი დაადგა."

/წმიდა იუსტინე/

1405 წელს, როდესაც საქართველოს ყველაზე დიდი ამაოხრებელი თემურ ლენგი მოკვდა, მეფე გიორგი მეშვიდემ მაშინვე დაიწყო ქვეყნის აღმშენებლობაზე ზრუნვა. როცა ხეიბრის მიერ საქართველოში დატოვებული ყველა გარნიზონი და ჯარი გაწყვიტა, ფართომასშტაბიანი ბრძოლები ქვეყნის ფარგლებს გარეთ გადაიტანა და ლენგის შვილებსა და შვილიშვილებს სულ რიგ-რიგობით აწყევლინა თავ-ბედი. რაც მანამდე გიორგი ბრწყინვალეს დროინდელ საქართველოს ჩამოაჭრა თემურმა, ამ ორ წელიწადში ყველა შემოიერთა და საქართველოს დაუქვემდებარა. საჰებ-ყერანის შვილიშვილმა ომარმა, როცა გაიგო გიორგი მეშვიდემ ირანში შემოჭრა იკადრა და თავრიზს უახლოვდებაო, მაშინვე შეკრიბა დიდი არმია და ქართველი მეფის წინააღმდეგ მიმართა. დიდმა სარდალმა სწორად შეაფასა სიტუაცია და მიხვდა, რომ ისედაც ლენგთან 20 წლიან ომში ჩაბმულ ქართულ ჯარს ახალი, ზედმეტი სისხლისღვრა არაფრად არგებდა და როცა მტერი არანაირად არ მოელოდა ასეთი მცირე ჯარის თავდასხმაზე გადმოსვლას, სწორედ მაშინ დაატყდა თავს მეხივით და შავი დღე გაუთენა თათრებს. დიდი წარმატებით ებრძოდა ქართველთა სახელოვანი მეფე ლენგის შთამომავლებს და კვლავ ჩაიბუდრა "მტრის გულებში ქართველების შიშმა ვიდრე რახსის პირამდე". მართლაც ვინ იცის, როგორ წარიმართებოდა მაშინ გურჯესტანის მომავალი, რომ არა ახალი არანაკლებ ძლიერი და დაუნდობელი მტერი შავბატკნიანი თურქმანების სახით (ყარა-ყოინლუ). გიორგი მეშვიდე სწორედ შავბატკნიანებს გადაუდგა წინ 1407 წელს თავისი მცირე სამეფო გვარდიით და ჯართან ერთად თავადაც შეაკვდა უზარმაზარ თურქმანულ ურდოებს...
ასე დასრულდა ამ ადამიანის ცხოვრება, მეფის, რომელსაც მოსვენებული მეფობა არ აღირსა ბედმა და ძლიერსა და სასტიკ მტერთან ბრძოლებში გაატარა მთელი თავისი მეფობის 14 წელი.. არ იცოდა გიორგიმ სხვა საფიქრალი, სხვა საზრუნავი, გარდა სამშობლოსი და მიუხედავად ამისა, ისე მოივლით მთელს საქართველოს ვერსად მის სახელს ვერ წაიკითხავთ, ვერცერთ ეკლესიას მის სახელზე აგებულს ვერ ნახავთ, ვერაფერს წააწყდებით, რომელიც მის ღვაწლზე მიუთითებს, არადა თვით თემურ-ლენგს, რომელმაც მთელი აზია დააჩოქა, ხელიდან გამოჰგლიჯა სამყაროს ის ნაწილი საქართველოს რომ ეძახიან!

ლევან სანიკიძე.

წმ.ღირსი გაბრიელი აღმსარებელი და სალოსი თავისი სწავლებებით ხშირად ანებივრებდა მის კელიაში მისულთ. აი, რას ამბობდა ის პირჯვარზე და ჩქარა წაკითხულ ლოცვაზე.

"პირჯვარი აუცილებლად სწორად უნდა გამოისახოს, რადგან არასწორად გადაწერისას ბოროტნი კი არ გარბიან, არამედ იცინიან, ღვთისმშობელი კი წყრება. პირჯვრის გამოსახვისას მარჯვენა ხელი ჯერ შუბლთან უნდა მივიდოთ, შემდეგ - ჭიპის თავზე, მერე - მარჯვენა და მარცხენა მხარზე. მას, ვინც ჭიპის მაგივრად, გულზე იდებს ხელს - თავდაყირა ჯვარი გამოსდის.

ჰაერშიც არ შეიძლება გამოსახვა, ხელი აუცილებლად ბოლომდე უნდა მივიდოთ. პირჯვრის გადაწერისას ლოცვა უნდა ითქვას აუცილებლად, თუნდაც გულში, თორემ ისე მსახიობებიც კი იწერენ პირჯვარს.

იღუმენია ქეთევან კოპალიანი იგონებს:

მამა გაბრიელს არ მოსწონდა, როცა ვინმე ლოცვას ჩქარა კითხულობდა, შეაჩერებდა და ეტყოდა:"რატატატა, რატატატა... ლოცულობ თუ ჩხუბობ? რა ჩაპაევის "პულიმიოტივით" მიაყარე! გაზეთს ხომ არ კითხულობ?! შიშითა და მოწიწებით, აუჩქარებლად უნდა ილოცო. როცა ლოცულობ, გაიაზრე, ვის წინაშე დგახარ, ვის ესაუბრები, ქრისტე უხილავად არს ჩვენთან, სულ არს ღმერთი".