27/09/2026
გთავაზობთ, კიდევ ერთ ფრაგმენტს, ახლად დასრულებული „ძველი ქართულის პირველ კრიპტოლექსიკონი“-დან
ბაბილონის გოდოლი და მშენებელთა ენა.
გოდოლი _ კოშკი. ბაბილონის გოდოლი; რიგით სათვალავთა ჰემატრიაში 51 _ ღმერთის კაცებრივი ბუნების კონსტანტათი. „აღაშენეს ბაბილონის გოდოლი... აღშენებასა მას გოდლისასა ხმა იყო ზეცით“ (ქ. ცხ.). ბაბილონის გოდოლის მშენებლობა დაიწყო მესამე ათასწლეულში სარგონ დიდის მეფობისას (ძვ. წ. XXIV ს.). ამ დროს მთავარი ცოდნა _ ღმერთების თაობაზე ცოდნა იყო, ღმერთებად კი მნათობები მიაჩნდათ.
ცალკეულად მზისა და მთვარის თაყვანისმცემელთა მწვავე დაპირისპირების ფონზე, როგორც ჩანს, ბაბილონი _ მზისა და მთვარის ერთდროულად თაყვანისმცემელი იყო.
ბაბილონელთათვის ამ მნათობებზე ასტროინფორმაცია ღმერთების თაობაზე, საკრალური, სათუთად გასაფრთხილებელი ცოდნა იყო. ბაბილონის გოდოლის კედლების სიმაღლეები, გვარწმუნებენ, რომ ეს ასტროინფორმაცია დაფარულად ამ კედლების სიმაღლეებში აისახა. ეს პროცესი გახდა კიდეც პირველი დაფარული (დაშიფრული) ენის და დღევანდელობაში მისი მაღალალბათურად ამოცნობის წინამორბედი.
ბაბილონის გოდოლის სიმაღლეების ძველ ქართულთან შეჯერება აჩენს ვარაუდს, რომ ბიბლიაში აღწერილი ამბავი _ ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენის თაობაზე, სულაც არაა გამონაგონი, და მას რეალური საფუძველი აქვს. მსოფლიო ენათმეცნიერება იცნობს ხელოვნურ ენებს: ძველ ივრითსა (სემიტური ენა) და ძველ კოპტურს (ეგვიპტელთა ენა), მაგრამ არც ერთსა და არც მეორეზე, არ გვიყვება ბიბლია.
პირველი ენა, რომლითაც ბაბილონელთა ასტროცოდნის დაფარულად სიტყვაში გადატანით შეიქმნა _ იყო ის ენა, რომელსაც დღეს ბიბლია „ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენას“ ისე მოიხსენიებს. ამ ენის შექმნა თუ ბაბილონში დაიწყო, სემიტური ხალხების მოძალების შემდეგ, იგი ასურეთში _ მის დედაქალაქ, ბიბლიისთვის „ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენის“ დედაქალაქ ნინევიაში გაგრძელდა, და როგორც ჩანს, ძირითადად, იქვე დასრულდა.
დიდი ხანი ეძებდა ამ ენას მსოფლიო ენათმეცნიერება, და ერთ-ერთ მთავარ ვერსიად _ იბერიულ ენათა ოჯახიც განიხილებოდა, მაგრამ XIX საუკუნის შუაწელში, არც ქართული და არც ზოგადად ენათმეცნიერება არ აღმოჩნდა მზად გადაეწყვიტა ასეთი დონის მეცნიერული პრობლემა. (საუკუნის ბოლოს, როგორც ჩანს, დიდი პოლიტიკის ჩარევით, ეს კვლევები შეწყდა).
ბაბილონსა და ასურეთში ერთი ხალხი ცხოვრობდა და ისინი ერთ ბაბილონურ ენაზე ლაპარაკობდნენ, ამიტომაც ბიბლიური ერთი საერთო _ დედაენის დედაქალაქად ბაბილონი კი არა ნინევია მოიხსენიება, რადგან სემიტებისგან დაპყრობილ ბაბილონში ასეთი საკრალური მნიშვნელობის ცოდნის დატოვება, მაშინ საფრთხის შემცველი იყო.
ბაბილონის გოდოლის სართულების სიმაღლეების ანალიზი, გვაჩვენებს, რომ უკვე მაშინ დაფარვის მეთოდათ _ პრიმიტიული ჰემატრია იყო გამოყენებული. სარგონ მეორე ძვ.წ. VII საუკუნეში ხორასაბადის ციხის აშენებისას, ციხის კედლების სიგრძის დასადგენად იყენებს მისი სახელის ჰემატრიას, რადგან თვლიდა, რომ ეს ციხეს სიმტკიცეს შემატებდა.
მხოლოდ ერთი საუკუნის შემდეგ იგებენ ამ ცოდნის თაობაზე ებრაელები, როცა მეფე ნაბუქოდონოსორმა სხვა ცოდნასთან ერთად, მათ ჰემატრიის თაობაზე ცოდნა გადასცა. ამაზე დღეს ღიად წერს მსოფლიო ისტორიოგრაფია (მათ შორის ებრაელი მეცნიერები) და დამტკიცებულად მიიჩნევა.
ეს ამბები ალეგორიულად აღწერილია ვეფხისტყაოსანშიც კი. ცოდნამ, რომელიც ბაბილონის გოდოლის ამშენებლებს გააჩნდათ, დასაბამი დაუდო ზოგადად მეცნიერებასა და სარწმუნოებას. სწორედ ეს ცოდნა აღმოჩნდა გოდოლის მშენებელთა ენად წოდებულ დაფარულ ენაში და მას ზოგადსაკაცობრიო ღირებულება აქვს. როგორც პირველი, დაფარული, საკრალურ ღირებულებათა მატარებელი ენა, იგი ბიბლიურ ენად იქცა.
სიფრთხილემ და გასაიდუმლოებამ ნინევიას არ უშველა _ ძვ.წ. 612 წელს ნინევია დაანგრია შემოჭრილმა მტერმა. დაანგრია, ისე, რომ მისი კვალის მოძიებაც კი გაუჭირდათ არქეოლოგებს.
ამის შემდეგ ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენის კვალი გაქრა და მხოლოდ აქემენიდთა მეფე დარიოსის კარზე გამოჩნდა ძვ.წ. მეოთხე საუკუნეში, 333 წელს _ დარიოსის წინ აღლუმზე 365-მა ყმაწვილმა ჩაირა, წელში 365 დღის აღსანიშნავად _ ეს სწორედ ერთ-ერთი ის, მაშინ უკვე, არცთუ საიდუმლო ინფორმაცია გახლავთ, რომელსაც საკრალური ღირებულება ჰქონდა და დაფარულად ინახავდა ნინევიადან წამოღებული ენა.
მაგრამ ამ ფაქტზე ყურადღება, როგორც მოვლენათა ლოგიკიდან ჩანს, შემთხვევითი არ ყოფილა. უკვე ასეთი პატარა არტეფაქტი აჩენს ვარაუდს, რომ ნინევიაში გაუჩინარებული ენა, არ გაამქრალა.
აქემენიდთა დაინტერესებაზე ბაბილონის გოდოლით მეტყველებს ისიც, რომ დარიოსის წინამორბედმა მეფე კამბიზმა ბრძანა _ გოდოლის მცირე ზომის მაკეტი მის საფლავზე დაედგათ. ანდერძი ასრულებულ იქნა. (საქართველოს მთიანეთშიც იპოვით, მის მსგავს კონსტრუქციებს.) ამ ამბავის გაგრძელებას ქართლის ცხოვრება გვიყვება: დარიოსის შვილიშვილის _ ფარნავაზის მეფობისას _ „ამან (ფარნავაზმა) განავრცო ენა ქართული“. იქამდე კი, ლეონტი მროველის მიხედვით, ქართულს არც ერქვა ენა (!).
მაღალი ალბათობით, ეს სწორედ იმას მიანიშნებს, რომ ქართლისს ცხოვრებაში აღწერილი ფარნავაზის სიზმარი _ მზე ღმერთთან შეხვედრის თაობაზე, და ენის განვრცობა სხვა არაფერია, თუ არა _ ფარნავაზისგან, ბაბილონის გოდოლის მშენებელთა ენის“ იბერიაში განვრცობა. (წინამდებარე ლექსიკონიც, სადაც 4000-მდე დაშიფრული, დაფარული სიტყვაა, ამის დასტური გახლავთ.)
ენას სარწმუნოებრივი ყურადღება არ მოკლებია _ სახარებაში მას „ლაზარეს“ არქმევენ. მეცნიერულად კი _ ძველი ქართული ენა ჰქვია.
