Kakua / კაკუა

ნაგაზაფხულარ,ნაზაფხულარ შემოდგომით გაჟღენთილი და ზამთრის მოლოდინით შეწუხებული ხარ სამყაროვ ადამიანებთან ერთად რატომღაც...არადა როგორ გიხდება ჭრელი ფარჩის კაბის ფრიალი ციდან წამოსულ ტყემლის ყვავილების თოვლში ...და მაინც,მალე მოვა გაზაფხული ისეთი, ყველა ზამთრის მოყვარულის გულსაც რომ შეცვლის და მისით აავსებს....გელოდები გაზაფხულო!!!💚

ეს ჩემი ძმაა,ყველაზე თბილი,ტკბილი,ყველაზე სიმპატიური,ყველაზე შარმიანი,,ყველაზე კეთილშობილი მისი უთქმელობითა და ყველაფრის მეტყველი თვალებით...💙💙💙ეს ჩემი ძმის ბედნიერი ოჯახია ყველას მოყვარული და მოკეთე...ეს ჩემი ოჯახია ცამდე საყვარელი და ლამაზი...შესაშურადაც კარგი,ჰო კარგი ასეა და იმიტომ...ხათუნაც ჩემი დააა ბევრ დაზე უკეთესი,თბილი და მოსიყვარულე💚💚💚ჩემი ძმის კედელია,რომელსაც ეყრდობა მყარად...კაცია ჩემი ძმა,ამ სიტყვის კარგი გაგებით,ჩუმად მოლაპარაკეა ჩემი ძმა,თვალებით,რომლებიც სასწაულად რატომღაც სევდიანი....მოფიქრალი.
ა...მამისა და დედის საყვარელი ბიჭია ჩემი ძმა...მამამ დატოვა ჩვენს იმედად🙏🙏🙏🙏დიიიიდხანს მინდა მყავდეეე💙💙💙უსასრულოდ....ჩემო ვაჟკაცო ბიჭო💙💙💙💙შენ ჩემი ძმა ხარ...ძმააა,რომელიც გულის გუულშია,თუ გინდა მეც კარგად ვიყო აბა შენ იცი შენც ჩემთან იყავი...🙏🙏🙏არ მიღალატო ჩემო ერთგულო🩵🩵🩵🩵უსასრულოა შენდამი სოყვარული მამუ💚💚💚💚💚

💙💙💙💙

ჩემი საყვარელი გოგო ხარ შენ💙💙💙💙💜💜💜💜

ბებოს ნაბოლარა ანგელოზი💙💙💙

ახალგაზრდები კი , რომლებსაც საერთოდაც არ აინტერესებდათ რა აზრებით იყვნენ შეპყრობილი უფროსები თავის სტიქიაში იყვნენ.ჩამოსულ-ამოსულები დახვედრილებს თავისებური ახალგაზრდული წესებით ეცნობოდნენ .მალე ისე ახლოვდებოდნენ გეგონებოდათ მთელი ცხოვრება ერთად გაუტარებიათო.ინტერესები თითქმის საერთო, შეხედულებები ვითომ განსხვავებული, მაგრამ საბოლოოდ მსგავსი, მსუბუქი კამათი საკუთარი პოზიციების დასამტკიცებლად, გოგონებისკენ ჩუმად გაპარებული მორცხვი და ბევრის მთქმელი მზერა, გოგონების კმაყოფილება- ბედნიერებით აფაკლული ღაწვები.აი საღამოს კი სხვა დატვირთვა ჰქონდა.კინო უნდა გამართულიყო.ეგრეთწოდებული კინოთეატრის შენობა სოფლის " კანტორაში" იყო მოწყობილი. დრო ყველამ კარგად იცოდა, თუმცა მთელი სოფლის ახალგაზრდობა გაცილებით ადრე იკრიბებოდა " კანტორის" ეზოში.თან ერთობოდნენ და ელოდნენ ერთი კაცის გამოჩენას, რომელზედაც მათი დღევანდელი საღამო სრულად იყო დამოკიდებული.ჭიშკართან ძველი ნოლექვსის მარკის ავტომანქანა გაჩერდებოდა თუ არა შედარებით დიდი ბიჭები, რომლებიც გოგონებთან თავის მოწონებით იყვნენ დაკავებულნი, გადახედავდნენ მათზე ცოტათი პატარებს. ისინიც უსიტყვოდ გარბოდნენ გაჩერებული მანქანასთან და ჯამბულას( ასე ერქვა მეკინოვეს,როგორც მას სოფელში უწოდებდნენ) ჩამოართმევდნენ ორ მძიმე ჩემოდანს და ქოშინით შეჰქონდათ იმ ოთახში საიდანაც ცოტა ხნის შემდეგ ეს ჩემოდნები ისეთ ისტორიებს ყვებოდნენ, რაც თავად დარბაზში მსხდომთ მეტსა და მეტ ცეცხლს უღვივებდა გულსა და გონებაში.

სკოლამდე სავალი გზა საკმაოდ გრძელი იყო, რაც ფიქრის დროს საკმაოდ იძლეოდა.შუა გზაგავლილ გოგონას მეგობრები აემგზავრნენ.ამ დილით ყველა კარგ ხასიათზე ჩანდა.ბიჭები რაღაც ისტორიას ყვებოდნენ, გოგონებს ახალისებდა ეს ამბავი და ლაღად , გულიანად იცინოდნენ. ბავშვების სიცილს მაღლიდან მომზირალი მთები ახმოვანებდა. არაფერი სჯობდა მათ სმენასა და ცქერას.ბედნიერება იცინოდა მათი ლამაზი სახეებიდან. გზის სიგრძე აბა რა მოსატანი იყო.სკოლასისე მიუახლოვდნენ არც არაფერი გაუგიათ.მხოლოდ მაშინ გამოერკვნენ, როცა სკოლის ჭიშკართან მდგომმა რამინომ, რომელსაც მუდმივად დასთამაშებდა სახეზე ფარული ღიმილი, მოსულებს მიაძახა: გაუმარჯოს! ასე ერთად სად მოიყარეთ თავი?! რამინოსთან ერთად სკოლის ჭიშკართან კიდევ რამდენიმე ბიჭი იდგა, რომლებიც ხმამაღლა იცინოდნენ. მოსულების დანახვაზე თითქოს შეთანხმებულად შეწყვიტეს სიცილი და ჭიშკარში გახიდრულებმა ვიწრო კორიდორი გააკეთეს , რომ მოსულები გაეტარებინათ.ბაკუნას სულ ბოლოს მოუხდა გამოვლა.როცა ცოცხალი კორიდორს ასრულებდა ნაცნობი სურნელი იგრძნო .იმდენად მკვეთრი და ახლობელი ეჩვენა ის, რომ ცოტა ხნით დაყოვნდა, თუმცა მალე გააცნობიერა,რომ გვერდზე მოხედვა რომანტიზმს დააკარგვინებდა ამ ამბავს და კიდევ უფრო ბედნიერმა განაგრძო გზა, თუმცა ეს სურნელი არ ტოვებდა.ახლა უკვე იცოდა, რომ წერილის იდუმალი წერილის ავტორი აქვე იყო, მაგრამ რომელი? ამის გაგებას თითქოს არ ჩქარობდა, რადგან დაწყებული თამაში მოსწონდა კიდეც.საკლასო ოთახში შესული ერთი სული ჰქონდა ჭიშკრისკენ გაეხედა და კარგად შეეთვალიერებინა იქ შეკრებილი საზოგადოება ,თუმცა ბიჭები იქ აღარ იდგნენ.ზარის ხმასა და დირექტორის მკაცრ გამომეტყველებას ისინი სკოლაში შემოეყვანა.იმ დღესბაკუნას მთელი სკოლა განსაკუთრებულ ხასიათზე ეჩვენებოდა.ალბათ ამას მისი განწყობაც განაპირობებდა.ამდენი არასდროს უცინია, უთამაშია, ურბენია. ერთიორჯერ გაკვეთილზე დააგვიანა, თუმცა დიდად არ უჯავრია.მიღებული საყვედური თითქოს აბედნიერებდა.გული ამოვარდნაზე ჰქონდა ბედნიერებისგან .თუმცა თავადაც ვერ აეხსნა ასე ძალიან რა უხაროდა.ნანოსაც ახარებდა მეგობრის ამოუცნობი ბედნიერება და ყვებოდა ანცობაში. ბაკუნას გულში რაღაც ახალი იბადებოდა, კარგადაც იცოდა რა ერქვა ამას, მხოლოდ ის ვერ გაერკვია ადრესატი ვინ იყო... ახლოს რომ იყო მთელი არსებით გრძნობდა.მისი მზერა რომ თან დაჰყვებოდა ამასაც გრძნობდა, ხშირად შესვენებაზე გარეთ გამოსულს ზურგს რომ უხვრეტდა ვიღაცის მზერა უსაშველოდ სიამოვნებდა , მაგრამ ქალური კეკლუცობითა და ამ სიამოვნების გახანგრძლივებისთვის უკან არაფრით იხედებოდა.მის ცხვირთან ხშირად ჩაიქროლებდა ხოლმე ნაცნობი სურნელი.როგორ უყვარდა ! ღრმად შეიყნოსავდა, თითქოს ფილტვებს ივსებდა იმ ჰაერით, რომელსაც უნდა ეკვება მისი მისი სხეულიც და სულიც.
ამ ნეტარებაში ორი კვირა გავიდა.ერთ დღესაც სკოლაში მისულ ბაკუნას გარემო ესხვაფერა.აღარც რამინოსა და ბიჭების მხიარული დახვედრა მოხვდა თვალში, აღარც ზურგის მწველი მზერა ეფერებოდა შორიდან და სურნელიც გამქრალიყო.იჯავრა ბაკუნამ, ინანა კიდეც.. ბევრი იფიქრა რატომ? რისთვის? როგორ? თუმცა ვერც პასუხს პოულობდა და ვერც მოპასუხეს.თუმცა არც არავისთვის უკითხავს.ერთი ფიქრი გაუხარდა კიდეც,რომ არავისთვის გაუმხელია მისი გულის უცნაურობა.დღეები ეძებდა , კვირები ეძებდა, თუმცა ამაოდ.მისი გული ფორიაქობდა, ხშირად ახსენებდა თავს უცაბედი ამოქშენით, რაზეც ირგვლივ მყოფებს უჩნდებოდათ კითხვები.ბაკუნას პასუხი თავის ჩაქინდვრითა და გამკრთალებულ სახეზე გადაფენილი მონაცფრისფრო ღიმილით შემოიფარგლებოდა.

დიდხანს იდგა ჩაფიქრებული გოგონა წერილით ხელში.ბევრ რამეს ხარშავდა მისი გონება...რა ახლოს ყოფილა და როგორ ვერ ვამჩნევდი...წერილი კიდევ ერთხელ გადაიკითხა ბაკუნამ თითქოს მასში რაღაცას ეძებდა.დარწმუნებას ცდილობდა ეს ის იყო თუ ისევ ეთამაშებოდნენ.ერთხელ კიდევ მიიტანა წერილი ცხვირთან,არა სურნელი არ ატყუებდა,ეს ნამდვილად ის იყო.უცებ თვალწინ რამინო წარმოუდგა.გაახსენდა როგორ ნერვიულობდა,როგორი ხათრით მიაწოდა წერილი და როგორი აღელვებით გაეცალა იქაურობას.უცებ მისი გონება მთლიანად დაიპყრო მასზე ფიქრებმა.ხომ ვერასდროს წარმოიდგენდა,რომ რამინო იქნებოდა ის ფარული თაყვანისმცემელი,თუმცა ახლა,როცა ყველაფერი ნათელი გახდა გოგონა ხვდებოდა,რომ მის არსებაში სასწაული ხდებოდა.ახალი ადამიანები იძერწებოდნენ.მისი გულის სუფთა და ხელუხლებელ დაფაზე ძალიან ფრთხილად იწერებოდა ამოუცნობად სასიამოვნო ისტორია.ბაკუნას თან ტკიოდა,თან სიამოვნებდა გულის სუფთა დაფის ამოკაწვრა.წარმოსახვაში დახატული მისი სიყვარული რამინოს შეადარა და მსგავსებაც ბევრი იპოვნა.არ იცოდა რას ნიშნავდა ეს,ვერ გაერკვია რა ხდებოდა მის თავს,თუმცა ერთს კი ხვდებოდა,მისი გული სიყვარულს ითხოვდა და რომ არა რამინო ვიღაც აუცილებლად დაიკავებდა ამ ადგილს.ეს ის ასაკი იყო,როცა გინდა უყვარდე,გიყვარდეს,თან ქალური სიცელქით არ იტყობდე და აჯავრებდე,აეჭვიანებდე,იწვევდე,აგიჟებდე.სასწაულ სიამოვნებას გრძნობდე...ალბათ ბედნიერია ყველა ვისაც ეწვევა ეს გრძნობა- ფიქრობდა ბაკუნა.

მე მივაღწიე 100 გამომწერს! მადლობას გიხდით თქვენი მუდმივი მხარდაჭერისთვის. თითოეული თქვენგანის დამსახურებაა, რომ ამას მივაღწიე. 🙏🤗🎉

დგება მომენტი,როცა გინდა ფრთები გაშალო და ისევ იფრინო...თუმცა მოიხედავ და აღმოაჩენ,რომ ფრთებს ძალა აღარ შერჩენია...გულს კი ფრენა უნდა...გავფრინდებით გულის ფრთებით? ვიმედოვნოთ...🥹🥹💙💙💙💙