16/06/2026
ნიჭის ზეიმი 🤗🤗🤗
ნიუ ვიჟენ უნივერსიტეტის მედიისა და კომუნიკაციის სკოლის საგრანტო კონკურსის გამარჯვებული!
ჩვენი ფოტო საუკეთესოთა შორის მოხვდა და კონკურსის პირობების თანახმად, სრული დაფინანსება მოიპოვა მულტიმედია ჟურნალიზმის საბაკალავრო პროგრამაზე.
სულ მალე პირადად შევხვდებით კონკურსის გამარჯვებულთა დაჯილდოების ცერემონიაზე მარი აბაშიძე .
,,ბაბუ 92 წლისაა. თავის განუყრელ მეგობარს- ხელჯოხს ეყრდნობა, რადგან ფეხებში ძველებური ძალა აღარ შერჩა და ვერც ძველებური სიმტკიცით მიუყვება სოფლის ცენტრისაკენ მიმავალ გზას, სადაც ოდესღაც მისი თანატოლების ხმაური ისმოდა. ახლა მათგან სოფელს მხოლოდ ერთი-ორიღა შემორჩა, დაცარიელდა სოფელი და თითქოს დაკარგა ძველებური ხიბლი. ბაბუ მედგრად ებრძვის სიბერსეს, ცხოვრების ხალისს ართმობს და გამოცარიელებულ სოფელს, ერთ დროს, რომ ბანს სცემდა მთებში.
ხელს ჩასჭიდებს თავის ორი წლის შვილიშვილს და ასე დაასეირნებს ეზოსა თუ სოფელის ბილიკებზე. საკითხავია?! რომელი ასეირნებს რომელს- ბაბუ შვილიშვილს თუ შვილიშვილი ბაბუს?! ,,სიყვარულს დიდი ძალა აქვს' - ტყუილად კი არ არის ნათქვამი, ბაბუს ენერგიას მისი სიყვარული აძლევს.
ამბობენ, როცა ადამიანი ბერდება, გული ბავშვივით სათუთი უხდებაო. ბაბუც სწორედ ასეთია- თბილი, ალალი და სიყვარულით სავსე. შვილიშვილს კალთით ახალ დაკრეფილ ხილს მოურბენინებს: ,,ჭამე ბაბუმ გენეცვალოს". ბაბუ წლების განმავლობაში სკოლაში ბავშვებს ზრდიდა, კლასიდან კლასში აცილებდა, ცოდნასა და ადამიანურ სიკეთეს გადასცემდა. მან პედაგოგის ვალიც ღირსეულად მოიხადა.
თუმცა ბაბუ სოფელში მარტო პედადოგი არ იყო, მან ყველა მცენარის მახასიათებლებიც კარგად იცოდა და როდესაც სოფელში ადამიანებს ან ცხოველებს სასწრაფო სამედიცინო დახმარება სჭირდებოდათ სუსხიანი ზამთრის ღამესა თუ გაზაფხულის რიჟრაჟზე ბაბუ ადამიანების დასახმარებლად თავისი შიანური წამლებით მიიწევდა სწრაფი ნაბიჯებით და სოფელსაც დიდად ეიმედებოდა, მაშინაც კი როცა სოფლად სატრანსპორტო მოძრაობა კვირეების განმავლობაშიც წყდებოდა. მას სოფელში სიყვარულით: ,,უდიპლომო ექიმსაც ეძახოდნენ".
დღემდე განსაკუთრებული სიყვარულით რგავს ბაბუ ხეებს და ხშირად ამბობს: მომიგონებენ ბაბუ, ალბათ მომიგონებენ, ჩრდილში ჩამოჯდება ვინმე, შეჭამს ხილს და მომიგონებს ბაბუ აბა რა!
ბაბუ წიგნია წაუკთხავი, სოფლის უხუცესი წარსული სიდიადის მოგონება-წავა ალბათ ოდესმე წავა, ჩვენკი დაგვრჩება სოფელს მისი გაკეთებული სიკეთე და დარგული ფესვებ გადგმული ხეები მოსაგონებლად.