გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის N6 საჯარო სკოლა საუკუნოვანი ისტორიით იწონებს თავს.
1893 წელს სადგურ ხაშურის ტერიტორიაზე გაიხსნა 90 მოსწავლისათვის ორკლასიანი დაწყებითი სასწავლებელი. აქედან იწყება სკოლის არსებობაც. 1918 წლიდან ეს სასწავლებელი გადააკეთეს რკინიგზის უმაღლეს პირველდაწყებით სკოლად, ამავე დროს მის ბაზაზე ჩამოყალიბდა რკინიგზის I და II პირველდაწყებითი სკოლები.
1921 წლიდან რკინიგზის II პირველდაწყებითი სკოლა გადაკეთდა რკინიგზის II არასრულ შვიდწლიან საშუალო სკოლად, შემდეგ რკინიგზის II საფაბრიკო-საქარხნო სკოლად.
1938 წლიდან იგი იწოდებოდა ამიერკავკასიის რკინიგზის სადგურ ხაშურის N16 საშუალო სკოლად.
ხოლო 1944 წლიდან, ქალ-ვაჟთა ცალ-ცალკე სწავლების შემოღების შემდეგ სახეზე გვაქვს რკინიგზის ხაშურის ვაჟთა N12 საშუალო სკოლა.
კოლექტივს ხელმძღვანელობდა ომგამოვლილი დირექტორი გიორგი ტაბატაძე. პატარა სარკინიგზო ქალაქში მას მაკარენკოდ იცნობდნენ, ამის მიზეზი ყველა ჩვენგანისთვის არის ნათელი. ,,მასწავლებელი გადამწყვეტი ფიგურაა სკოლაში,-ამბობდა იგი,-ის განსაზღვრავს სკოლის სახეს. მასზეა დამოკიდებული სწავლებისა და აღზრდის ხარისხი. მასწავლებელი, რომელსაც კარგად აქვს შეგნებული თავისი საპატიო მოვალეობა, დიდი ბედნიერებაა ახალგაზრდობისათვის.”
ამ სიტყვების რეალურ ხორცშესხმას ცხოვრებაში თავად გიორგი ტაბატაძე წარმოადგენდა. პირველ რიგში საუკეთესო მაგალითს აძლევდა იგი თავის კოლეგებს მოსწავლე-ახალგაზრდობასთან
ურთიერთობაში. 1945-46 წ. სკოლაში 513 მოსწავლე სწავლობდა, 1948 წლისათვის მათი რაოდენობა 728-მდე გაიზარდა, 1950 წლისათვის კი 822-ს მიაღწია. შენობა ვეღარ იტევდა მოსწავლეებს და სამ ცვლაში მუშაობდა.
1956 წლიდან სკოლას ეწოდა ა/კ რკინიგზის ხაშურის N3 საშუალო სკოლა.
1959 სასწ. წლიდან სკოლამ ახალ, სამსართულიან შენობაში გააგრძელა მუშაობა, ქალაქის ცენტრში, ფალიაშვილის ქუჩაზე 10 ნომერში.
