27/02/2026
ცისოს!
ის სიტყვას ისე ეფერებოდა,
როგორც დედა-შვილს,
როგორც მზე-დილის ნამს.
მისი ლექსები ცისფერ სივრცეებში
აფრიალებული ლოცვებია,
რომელიც მიწას ეამბორებოდა
და ისევ ცისკენ ბრუნდეოდა.
მის კალამს სამშობლო სუნთქავდა,
ჩვენს მეხსიერებაში
ხლხის ტკვილმა და მწუხარებამ
ერთად იფეთქა.
ჩვენს გვერდით იყო,
ნათლის სვეტივით ამოვიდა,
ჩუმად, მაგრამ მტკიცედ.
მისმა სიტყვამ გზა გამინათა
მისმა სითბომ რწმენა შემინარჩუნა.
ის იყო პოეტი,
რომელსაც ქვეყანა უყვარდა არა ხმამაღალი სიტყვებით,
არამედ გულში ჩამარხული,
მარად ცოცხალი სიყვარულით......
ყოველთვის ვიამაყებ რომ ჩვენ, მწიგნობრელები მისი მეგობრები ვიყავით და ვიქნებით მისი სულის მოსახსენიებლად. ნათელში განისვენე ,,ცისო!"......
და როცა ქარი ფურცლებს გადაშლის
მისი ხმა კვლავ სინათლედ გადაიღვრება,
როგორც სანთელი ბნელ ღამეში,
როგორც ლოცვა,
რომელიც სამშობლოს სახელით ცისკენ ადის.
