ცოდნის მონეტიზაცია

ზოგს ჰგონია,
რომ სხვისი სინათლის ჩაქრობა
მათ ჩრდილებს დააპატარავებს.

ამიტომ მოდიან ჩუმად —
ღიმილით,
რბილი სიტყვებით,
და თვალებით,
სადაც სითბოზე მეტი შურია.

არ მოდიან პირდაპირ, რადგან
ქარები არასოდეს მოდიან პირდაპირ,
როცა ნგრევა უნდათ.

ცდილობენ დაგღალონ.
საკუთარ თავზე დაგაეჭვონ.
ნელ-ნელა ჩაგიქრონ ის ცეცხლი,
რომელიც თვითონ ვერასოდეს აანთეს.

მაგრამ ერთი რამ ავიწყდებათ —
ზოგი ქალი
რაც უფრო მეტ სიბნელეს გადის,
მით უფრო საშიშ სინათლედ ინთება მერე.

მე არ მჩვევია ხმაურიანი დაბრუნება.
ქარბორბალიც კი
სიჩუმით იწყებს მოსვლას.

ზოგჯერ ცხოვრება ისე ჩერდება,
გგონია აღარაფერი შეიცვლება.
იგივე ქუჩები,
იგივე ფიქრები,
იგივე დაღლილი საღამოები.

მაგრამ ყველაზე უცნაური იცით რა არის?
გაზაფხული ყოველთვის მაშინ მოდის,
როცა მიწას უკვე დავიწყებული აქვს
როგორ ყვავის.

ალბათ იმედიც ასეთია —
თავიდან ხმამაღლა არ ბრუნდება.
ჯერ უბრალოდ ჩუმად ჩნდება,
როგორც ფანჯარაში შემოსული თბილი ჰაერი.

და მერე ერთ დღეს
ხვდები,
რომ თურმე მთელი ამ დროის განმავლობაში
შიგნით რაღაც მაინც გელოდებოდა.

მოლოდინს თავისი დრო აქვს.
და კარგი რაღაცეები,
ხშირად ყველაზე გრძელ გზა მოჰყვება!

„როცა ღიმილი თვალებამდე არ მიდის“

ყველაზე ხმამაღლა ყოველთვის ძალა არ ლაპარაკობს.
ხშირად ყველაზე მაღლა სწორედ ისინი დგანან,
ვისაც სიმაღლე ძალაუფლება ჰგონია
და არა პასუხისმგებლობა.

არის ადამიანები,
რომლებსაც სხვისი სინათლე
საკუთარ ჩრდილად ეჩვენებათ.
ამიტომ არ ზრდიან…
აკონტროლებენ.
არ აძლიერებენ…
აბნევენ.
არ უსმენენ…
უბრალოდ ელოდებიან,
როდის შეცდები.

და ყველაზე უცნაური იცით რა არის?
ყველაზე ფრთხილად სწორედ მაშინ უნდა იყო,
როცა ყველაფერი ზედმეტად მშვიდად გამოიყურება…
და ღიმილი თვალებამდე არ მიდის.

პაუზის შემდეგ ვბრუნდები.

ერთ რამეს სულ ვეუბნები საკუთარ თავს —
არ არსებობს ის, რაც შეიძლება არ გამოვიდეს.

შეიძლება არ გამოგივიდეს პირველივე ცდაზე.
შეიძლება გზა გრძელიც იყოს.
შეიძლება დაიღალო კიდეც.

მაგრამ „არ შემიძლია“ —
ეს უბრალოდ ფიქრია,
არა რეალობა.

ამბობენ:
„გააკეთე ის, რაც გგონია, რომ არ შეგიძლია“.

მე კი ვიტყოდი —
გააკეთე, სანამ მიხვდები,
რომ თურმე ყოველთვის შეგეძლო.

ეს პოსტი მათთვისაა,
ვინც ჯერ კიდევ ყოყმანობს.

ნუ დაელოდები იმ დღეს,
როცა მზად იქნები.

ქალი, რომელიც არ ნებდება —
ბოლოს ყოველთვის პოულობს გზას.

🌸🌸🌸გაზაფხულის პირველი დღეა.
ქალაქი თითქოს ოდნავ მსუბუქად სუნთქავს.
ჰაერსაც სხვა სურნელი აქვს —
ისეთი, ბავშვობაში რომ გვჯეროდა.

და მაინც, არის ადგილები,
სადაც სეზონები ასე მარტივად არ იცვლება.
სადაც თოვლი ცოტა დიდხანს ჩერდება,
და მზეც ფრთხილად ეკარება მიწას.

მაგრამ სადღაც ღრმად
ერთი ნაპერწკალი მაინც მრჩება.
ისეთი პატარა, რომ შეიძლება ვერავინ დაინახოს,
მაგრამ საკმარისი —
რომ საკუთარ თავს ჩუმად ვუთხრა:

ყველა ქუჩას თავისი დრო აქვს.
და ერთ დღეს
ჩემს ქუჩაზეც მოვა გაზაფხული.

როგორი რთულია როცა ხვდები, რომ სხვისთვის შენ
უბრალოდ ხმა ხარ,
და არა ადამიანი თავისი შიშით,
ფიქრით და ისტორიით.

არ აინტერესებთ საიდან მოდის ეს ხმა,
რას ატარებს შიგნით,
ან რამდენი ძალა დასჭირდა
საერთოდ, რომ ამოეღო.

და ამ დროს ხვდები,
რომ სიჩუმე ყველაზე უსაფრთხო ენაა,
სიჩუმე, სადაც სიტყვები
აღარავის ეკუთვნის.

ბოლო დროს მივხვდი, რომ ცხოვრება უცნაური იუმორით მეხუმრება.
თითქოს არაფერი მაქვს სანერვიულო,
მაგრამ ყველაფერი მაქვს სანერვიულო.

არც ავად ვარ (თითქოს),
არც ჯანმრთელი (ასევე თითქოს).
სადღაც შუაში ვარ —
იმ ზონაში, სადაც ადამიანი ამბობს:
„ყველაფერი კარგადაა“
და თან ზუსტად იცის, რომ ეს წინადადება
ძალიან ეჭვმიტანილია.

სიყვარულსაც თავისი გრაფიკი აქვს apparently…
დღეს უნდა გამიხარდეს,
დღეს უნდა ვიყო რომანტიკული,
დღეს უნდა მადლობები ვწერო სამყაროს.

და მე კი ვფიქრობ,
ნეტა გუშინ რატომ არ გაგახსენდით ასე ლამაზად?
ან ხვალ, როცა მართლა დამჭირდება.

ახლა უბრალოდ ვზივარ ჩემს თავთან
და ვცდილობ არ დავარქვა სახელები იმ შეგრძნებებს,
რომლებსაც ისედაც კარგად ვიცნობ😉

ერთი პატარა აღმოჩენა, რომელიც დიდ აზრამდე მივიდა.

ბოლო დროს გავიგე ელის გრაველის შესახებ.
საბავშვო ავტორი, ძალიან მარტივი ილუსტრაციებით და ტექსტებით.
თავიდან მეგონა, უბრალოდ „კარგი საბავშვო წიგნები“ იქნებოდა.

შემდეგ წავიკითხე მისი წიგნი – „მე, შენ და ჩვენ“.
და უცნაური რამ მოხდა:
რაც უფრო მარტივი იყო ტექსტი, მით უფრო ზუსტად აღწერდა ჩემს ყოველდღიურობას.

„მე“ – ადამიანი, რომელსაც უნდა ყველაფერი იდეალურად.
„შენ“ – მასწავლებლები, მშობლები, ბავშვები, ყველას თავისი საჭიროება აქვს.
„ჩვენ“ – სისტემა, რომელიც მხოლოდ მაშინ მუშაობს, როცა ერთმანეთის მოსმენას ვიწყებთ.

ელის გრაველი ამას ბავშვებისთვის წერს.
მე კი დავინახე, რომ ეს რეალურად ზრდასრულების სახელმძღვანელოა.

მისი წიგნები არ ასწავლის როგორ იყო „სწორი“.
ის ასწავლის როგორ იყო ადამიანი.

და ალბათ ეს არის ყველაზე ძლიერი ცოდნა:
ის, რაც ერთდროულად
ბავშვურად მარტივიც არის
და ადამიანურად ძალიან ღრმა.

ზოგჯერ ყველაზე დიდ იდეებს ყველაზე პატარა წიგნები მალავს.

სამი დღეა არაფერი დამიწერია,
არა იმიტომ რომ აღარ მაქვს სათქმელი,
უბრალოდ ცხოვრება უფრო ხმამაღალი იყო.
ახლა ისევ აქ ვარ.
ჯერ ცოტა დაღლილი,
მაგრამ ცოცხალი და მომღიმარი😊

მენტალური განადგურება ჩუმია,
მაგრამ ძალიან მძიმეა.

და ყველას გვაკლდება
ის ქალი,
რომელიც ოდესღაც ვიყავით.