ინკლუზიური განათლების სპეციალისტი • თინათინ გობაძე

🎈

ჩევნ ერთად ძალიან დიდი ძალა გვაქვს,

ერთად დავეხმაროთ დიუშენის კუნთოვანი დისტროფიის მქონე ბავშვებს🙏

გიზიარებთ ანგარიშის ნომერს, 1 ლარიც მნიშვნელოვანია.

თბს:


ბოგ:


მიმᲦები:დავით მᲨვენიერაᲫე

#დიუშენისკუნთოვანიდისტროფია #ჩვენერთად

🎈

შეგიძლიათ PSP-ში დაგროვილი ქულები გადაცვალოთ შეხვედრაზე დასასწრებად🙏

ეკრანების ჩანაცვლება განმავითარებელი თამაშებით 26.05.26 12:00 აღწერა: შეხვედრის თემა - ეკრანებთან ურთიერთობის ჩანაცვლება სენსორული უნარების განმავითარებელი თამაშებითა და ა....

უძვირფასეს მოსწავლეებთან მქონდა შეხვედრა🙏

ღმერთო… რამხელა ცოდნა, გააზრება და სიფრთხილე გვჭირდება, რომ ბავშვებს არ ვავნოთ…

სკოლაში უფროსკლასელებთან მქონდა შეხვედრა.
რამდენი განსხვავებული ემოცია, განსხვავებული გამოცდილება, განსხვავებული მიზანი და საჭიროება დავინახე. ყველა გულში შევინახე ფრთხილად…

ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობა ჩემთვის მათთან ურთიერთობაა.
რამდენი რამ ინახება მათ გონებაში, სხეულში იმ სიტყვებიდან, დამოკიდებულებებიდან, მოპყრობიდან, რასაც ყოველდღე იღებენ ჩვენგან.

ერთი სიტყვაც კი შეიძლება იყოს გადამწყვეტი - გახსნი ბავშვს თუ ჩაკეტავ.

ვფიქრობ, უზარმაზარი როლი აქვს მასწავლებელს იმაში, როგორი ატმოსფერო იქნება კლასში.

როგორ ისაუბრებენ ბავშვები ერთმანეთთან,
როგორ მოეკიდებიან განსხვავებულ აზრს,
გაბედავენ თუ არა შეცდომის დაშვების გარეშე აზრის გამოთქმას, დასცინებენ ერთმანეთს თუ მხარს დაუჭერენ, იგრძნობენ თავს უსაფრთხოდ თუ მუდმივ შეფასებაში იქნებიან.

კლასი მხოლოდ საგნის სწავლების სივრცე არ არის. ეს არის ადგილი (უნდა იყოს), სადაც ბავშვები ურთიერთობას სწავლობენ, საკუთარ თავთან დამოკიდებულებას სწავლობენ, სწავლობენ აქვთ თუ არა ხმის უფლება, სწავლობენ ღირებულია თუ არა მათი აზრი, სწავლობენ პატივისცემა რას ნიშნავს.

და ხშირად მასწავლებლის ერთი დამოკიდებულება ხდება მოდელი, რომელსაც ბავშვები ერთმანეთთან იმეორებენ.

თუ უფროსი ამცირებს ბავშვებიც სწავლობენ დამცირებას, თუ უფროსი არ უსმენს ბავშვებიც სწავლობენ არმოსმენას, თუ უფროსი პატივს სცემს
ბავშვებიც სწავლობენ პატივისცემას.

ამიტომ მასწავლებლის გავლენა ბევრად სცდება აკადემიურ ცოდნას.

ზოგჯერ მთელი ცხოვრება გვახსოვს არა ის, რას გვასწავლიდნენ, არამედ როგორ გვაგრძნობინებდნენ თავს.

და ეს უდიდესი პასუხისმგებლობაა…

განსაკუთრებით რთულია გარდატეხის ასაკი. ისინი საკუთარი თავის ძიებაში არიან. იშლება ძველი წარმოდგენები საკუთარ თავზე და იწყება ახალი იდენტობის შენება. ეჭვი ეპარებათ საკუთარ შესაძლებლობებში, ეშინიათ, იბნევიან, ცდილობენ თვითდამკვიდრებას, ურთიერთობების აგებას… ამ ყველაფერს თან ახლავს ფიზიკური, ჰორმონალური და ემოციური ცვლილებები.

და ამ დროს როგორ ვესაუბრებით?

„აბა, თქვი, სხვადროს არ ჩერდები და…“
„ნუ გრცხვენია…“
„თუ არ გაინტერესებს, დატოვე კლასი…“
„ეს ასეთი ბავშვია…“
„აბა, გვასახელე…“, (მოსწავლე არ არის დეკორატიული მორთულის ნივთი, გამოფენაზე რომ გაიტანოთ და თავი მოიწონოთ).

ერთი შეხედვით უმანკო ფრაზები. მაგრამ ხშირად სწორედ ეს სიტყვები ტოვებს კვალს. ქმნის სირცხვილს, შიშს, საკუთარ თავში ეჭვის შეტანას.

ძალიან მიჭირს იმის ყურება, რა მასშტაბით ხდება ბავშვებთან არასწორი, თუმცა „კეთილი განზრახვით“ შეფუთული დამოკიდებულება.

და ყველაზე მტკივნეული იცით რა არის? ხშირად ადამიანები ამას სიყვარულით აკეთებენ. მართლა სჯერათ, რომ ასე ეხმარებიან, ასე ასწავლიან…

ბავშვთან ურთიერთობა ცოდნას მოითხოვს.
ბავშვის განვითარებაზე ცოდნას.
ეფექტური კომუნიკაციის ცოდნას.
ემოციური უსაფრთხოების მნიშვნელობის გააზრებას.

სკოლას უზარმაზარი როლი აქვს მოსწავლის თვითშეფასების ჩამოყალიბებაში. ოჯახსაც, გარემოსაც, ყველას თავისი წილი პასუხისმგებლობა აქვს.

სანამ ვიტყვით, რომ ამ თაობაშია პრობლემა.

ვიკითხოთ, როგორი გარემო შევუქმენით ამ თაობას?
როგორ ვესაუბრებით?
რას ვასწავლით ჩვენი დამოკიდებულებით?

ბავშვები ხშირად იმაზე ბევრად კარგები არიან, ვიდრე ჩვენ წარმოგვიდგენია.
უბრალოდ სჭირდებათ უფროსები, რომლებიც მოუსმენენ და არა მხოლოდ შეაფასებენ.

გული მტკივა…

იმიტომ რომ ყოველდღე შეიძლება ვაქრობდეთ იმ ნაპერწკალს, რაც მათ თვალებში ანათებს.

თუ ვისწავლით, თუ გავიაზრებთ, თუ პასუხისმგებლობას ავიღებთ, შეგვიძლია ვიყოთ ის უფროსები, ვინც ბავშვს კი არ ჩაკეტავს, არამედ საკუთარი თავის პოვნაში დაეხმარება.

#თინათინგობაძე
#ინკლუზიურიგანათლებისსპეციალისტი