Biologia Prawdy - Agata Kudrel

Dziecko nie powinno ratować swoich rodziców. A jednak robi to każdego dnia.

Nie zawsze widać to na zewnątrz.

Dziecko się uśmiecha.
Bawi się.
Chodzi do szkoły.
Sprawia wrażenie beztroskiego.

Ale w środku często zadaje sobie jedno pytanie:

„Czy mama jest w porządku?”
„Czy tata sobie poradzi?”
„Czy nasza rodzina się nie rozpadnie?”

Dziecko jest całkowicie zależne od swoich opiekunów.

Wie to instynktownie.

Dlatego gdy wyczuwa ich smutek, lęk, napięcie, złość, samotność czy bezradność, zaczyna brać za to odpowiedzialność.

Próbuje być grzeczniejsze.
Mniej widoczne.
Bardziej pomocne.
Dojrzalsze niż powinno.

Próbuje uratować świat dorosłych.

Nie dlatego, że ktoś mu kazał.

Dlatego, że kocha.

Miłość dziecka do rodzica jest tak wielka, że gotowe jest zapłacić za nią własnym spokojem, zdrowiem, a czasem nawet własną tożsamością.

Zaczyna tłumić swoje emocje.
Rezygnować ze swoich potrzeb.
Przestaje być dzieckiem.

Bo gdzieś głęboko wierzy:

„Jeśli uratuję mamę, będę bezpieczny.”
„Jeśli pomogę tacie, wszystko będzie dobrze.”
„Jeśli będę wystarczająco dobry, nikt nie odejdzie.”

I właśnie wtedy rodzi się dorosły człowiek, który później bierze odpowiedzialność za wszystkich.

Ratuje partnerów.
Ratuje przyjaciół.
Ratuje rodzinę.

Tylko siebie zostawia na końcu.

Jeżeli dziś czujesz się odpowiedzialna za szczęście innych ludzi, jeżeli trudno Ci odmawiać, stawiać granice lub zadbać o siebie bez poczucia winy...

Być może nadal działa w Tobie dziecko, które kiedyś postanowiło uratować swoich rodziców.

A to nigdy nie było jego zadanie.

💔 Dziecko potrzebuje rodziców, którzy niosą jego ciężar.

Nie dziecka, które niesie ciężar dorosłych.

Jeżeli te słowa poruszyły Cię głęboko, napisz w komentarzu: „Widzę to.”

Czasem samo zobaczenie tej prawdy jest początkiem uzdrowienia.

Nie wstydź się szukać pomocy, wsparcia. To nie słabość. To siła!

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

„ODEBRAŁO MI MOWĘ…”

Nie zawsze chodzi o chorobę.
Nie zawsze chodzi o gardło.

Czasami życie uderza w nas tak mocno, że tracimy dostęp do własnego głosu.

Są sytuacje, po których już nie wiemy, co powiedzieć.
Nie potrafimy nazwać tego, co czujemy.
Nie umiemy poprosić o pomoc.
Nie umiemy powiedzieć „dość”.
Nie umiemy powiedzieć „to mnie boli”.

Milczymy.

A inni myślą, że wszystko jest w porządku.

Tymczasem w środku trwa walka.

Być może kiedyś usłyszałaś, że przesadzasz.
Że jesteś zbyt wrażliwa.
Że lepiej siedzieć cicho.
Że to, co czujesz, nie ma znaczenia.

Może nauczyłaś się, że mówienie prawdy kosztuje zbyt wiele.

Więc zaczęłaś połykać słowa.

Połykać złość.
Połykać łzy.
Połykać rozczarowanie.
Połykać własne potrzeby.

Aż pewnego dnia gardło stało się miejscem, w którym zatrzymało się całe niewypowiedziane życie.

Najbardziej porusza mnie to, że wiele osób nie milczy dlatego, że nie ma nic do powiedzenia.

Milczy dlatego, że przez lata uwierzyło, że nie warto ich słuchać.

Że nie są wystarczająco ważne.
Wystarczająco mądre.
Wystarczająco interesujące.

I właśnie wtedy oddają swoją moc innym.

Jeżeli odnajdujesz się w tych słowach, chcę Ci coś powiedzieć:

Twój głos ma znaczenie.

Nie musisz zasługiwać na prawo do wyrażania siebie.
Nie musisz mieć idealnych słów.
Nie musisz zadowalać wszystkich.

Masz prawo mówić o tym, co czujesz.
Masz prawo stawiać granice.
Masz prawo być słyszana.
Masz prawo istnieć bez ciągłego szukania aprobaty.

A czasem pierwszy krok do odzyskania głosu polega na tym, by wreszcie usłyszeć samą siebie.

Napisz w komentarzu jedno słowo, którego przez długi czas nie miałaś odwagi wypowiedzieć.

Jeśli czujesz, że straciłaś kontakt ze swoim głosem, emocjami lub prawdą o sobie, zapraszam Cię do wspólnej pracy. Czasem wystarczy bezpieczna przestrzeń, aby to, co było tłumione latami, mogło wreszcie wybrzmieć.

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

Photo: Pixabay

Większość ludzi została nauczona, jak unikać emocji — a nie jak je przeżywać.

Zajadamy je.
Analizujemy.
Tłumimy.
Uciekamy w działanie, kontrolę albo zmęczenie.

A emocje nie znikają dlatego, że przestajemy je czuć świadomie.

David R. Hawkins opisywał uwalnianie emocji jako proces pozwolenia sobie na pełne odczucie tego, co pojawia się w ciele — bez oceniania, oporu i identyfikowania się z tym.

Nie chodzi o dramatyzowanie emocji.
Nie chodzi też o ich tłumienie.

Chodzi o obecność.

O zauważenie:
„Tak. To teraz czuję.”

I pozostanie z tym chwilę bez ucieczki.

Bo emocja, która zostaje świadomie przeżyta, przestaje potrzebować ciągłego powracania.

Ciało nie potrzebuje perfekcji.
Potrzebuje przestrzeni, by w końcu poczuć to, co było zatrzymane.

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

Drogie Mamy 🌷

W tym wyjątkowym dniu życzę Wam przede wszystkim miłości do samych siebie.
Ukochaj siebie, abyś mogła jeszcze pełniej obdarzać innych miłością, empatią, czułością i zrozumieniem.
Daj sobie szacunek, by świat odpowiadał Ci tym samym.
Uznaj swoją wartość, swoją siłę, wrażliwość i piękno, które nosisz w sobie każdego dnia.

Życzę Wam spokoju w sercu, łagodności dla siebie, cierpliwości w trudnych chwilach, odwagi do stawiania granic oraz wdzięczności za to, kim jesteście.
Niech nigdy nie zabraknie Wam radości, nadziei, poczucia bezpieczeństwa i wewnętrznego światła.

Nie musisz być idealna.
Jesteś wystarczająca właśnie taka, jaka jesteś 🤍

Niech macierzyństwo zaczyna się również od troski o siebie.

Pięknego, pełnego miłości Dnia Mamy 🌸

Bądź dla siebie dobra 🌺

DZIECKO W TOBIE NADAL REAGUJE

Nie wszystkie reakcje, które masz dzisiaj, należą wyłącznie do dorosłej Ciebie.

Część z nich pochodzi z miejsca, które kiedyś nauczyło się:
— bać,
— wycofywać,
— walczyć o uwagę,
— zasługiwać na miłość,
— być „grzeczne”, żeby przetrwać.

Wewnętrzne dziecko nie znika dlatego, że dorastamy.

Ono nadal żyje w naszych reakcjach, relacjach i emocjach.

Dlatego czasem:
— tak bardzo boisz się odrzucenia,
— reagujesz silnym lękiem,
— zamykasz się,
— albo przeciwnie — próbujesz kontrolować wszystko wokół.

To nie jest „przesada”.
To często dawny mechanizm przetrwania.

I dopiero kiedy zaczynamy patrzeć na siebie z większym zrozumieniem, coś zaczyna się naprawdę zmieniać.

Wiesz jak pracować, być, przychodzić, otulać, szanować i dać miłość wewnętrznemu dziecku? Jeśli nie, to zapraszam na spotkanie 1:1. To wymagająca droga ale warto. Ty jesteś tego warta/y ❤

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

TWOJE CIAŁO NIE CHCE CIĘ ZNISZCZYĆ. ONO CHCE CIĘ OCHRONIĆ.

To może być trudne do przyjęcia, ale:
większość reakcji organizmu nie jest przeciwko Tobie.

Ciało bardzo często robi dokładnie to, co ma zrobić, żeby pomóc Ci przetrwać przeciążenie, stres albo emocjonalny konflikt.

Nawet jeśli robi to w sposób trudny i bolesny.

Problem polega na tym, że większość ludzi żyje w ciągłej walce ze sobą:
— z emocjami,
— ze zmęczeniem,
— z objawami,
— z własnym ciałem.

A organizm potrzebuje nie tylko leczenia.
Potrzebuje też bezpieczeństwa.

Czasem największa zmiana zaczyna się wtedy, gdy przestajesz traktować siebie jak problem do naprawienia.

Pamiętaj o sobie. Nie "odwlekaj" siebie na później. Popatrz na siebie z czułością, rozpisz na kartce swoje "problemy", szukaj rozwiązań i działaj. Popatrz na swój CUD- ciało, umysł, duszę. Tam skrywa się wiele. Tam jest wszystko. W Tobie, nie na zewnątrz!

Jeśli potrzebujesz wsparcia zapraszam na spotkania 1:1.

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

EMOCJE, KTÓRYCH NIE PRZEŻYWASZ — PRZEŻYWA TWOJE CIAŁO

Wiele osób nauczyło się funkcjonować tak, jakby nic ich nie bolało.

Uśmiechać się mimo napięcia.
Być silnymi mimo zmęczenia.
Nie pokazywać emocji, żeby „nie sprawiać problemu”.

Tylko że emocje nie znikają dlatego, że przestajemy je pokazywać.

One zostają w ciele.

W mięśniach.
W układzie nerwowym.
W oddechu.
W chronicznym napięciu.

Ciało przeżywa to, czego psychika już nie jest w stanie utrzymać sama.

I może właśnie dlatego tak wiele osób jest dziś ciągle zmęczonych, przebodźcowanych i wewnętrznie spiętych.

Bo organizm nie został stworzony do życia w ciągłym trybie przetrwania.

Zapraszam na konsultacje.

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

OBJAW NIE ZAWSZE JEST WROGIEM

Zostaliśmy nauczeni walczyć z ciałem.

Zagłuszać objawy.
Ignorować zmęczenie.
Przekraczać granice.
Funkcjonować mimo wszystkiego.

A co, jeśli ciało nie próbuje Cię zniszczyć?

Co, jeśli objaw jest biologiczną odpowiedzią organizmu na stres, przeciążenie i emocje, których było za dużo?

Ciało nie działa przeciwko Tobie.
Ono próbuje się adaptować i przetrwać.

Objaw bardzo często jest informacją:
„Nie daję już rady dłużej tego utrzymywać.”

Może właśnie dlatego zamiast ciągle pytać:
„Jak to wyłączyć?”
warto czasem zapytać:
„Dlaczego moje ciało musiało zacząć mówić tak głośno?”

Bądź dla siebie dobra 🌺

Photo: Pixabay

DLACZEGO REAGUJESZ MOCNIEJ NIŻ INNI?

Najbardziej krzywdzące zdania często brzmią:
„Przesadzasz.”
„Inni mają gorzej.”
„Nie reaguj tak emocjonalnie.”

Tylko że człowiek nie reaguje na wydarzenie samo w sobie.
Reaguje na to, jak zostało ono zapisane w jego psychice i biologii.

Dla jednej osoby coś będzie drobiazgiem.
Dla drugiej — uruchomi cały system alarmowy.

I obie reakcje są prawdziwe.

Każdy człowiek ma:
— inną historię,
— inne doświadczenia,
— inne rany,
— inny próg bezpieczeństwa.

Dlatego porównywanie bólu nie ma sensu.

Organizm zawsze reaguje zgodnie z tym, co zostało przeżyte jako trudne, zagrażające albo emocjonalnie przeciążające.

Twoja reakcja nie wzięła się znikąd.
Ona ma swoją historię.

Jeżeli potrzebujesz wsparcia- zapraszam na spotkanie 1:1.

Bądź dla siebie dobra/y 🌺

CIAŁO PAMIĘTA TO, CZEGO UMYSŁ JUŻ NIE CHCE PAMIĘTAĆ

Są rzeczy, które umysł nauczył się wypierać, żebyśmy mogli przetrwać.
Ale ciało bardzo często pamięta wszystko.

Pamięta napięcie.
Lęk.
Bezsilność.
Niewypowiedziany ból.

Możesz mówić sobie: „to było dawno”, „powinnam już o tym zapomnieć”, „inni mieli gorzej” — ale organizm nie działa według logicznych zdań.

Ciało reaguje tym, co zostało zapisane emocjonalnie.

Dlatego czasem:
— czujesz ścisk w brzuchu bez powodu,
— żyjesz w ciągłym napięciu,
— reagujesz mocniej, niż sama rozumiesz,
— jesteś zmęczona nawet wtedy, gdy odpoczywasz.

To nie oznacza, że jesteś słaba.
To oznacza, że coś w Tobie nadal próbuje zostać zauważone.

I może zamiast kolejny raz walczyć ze sobą, warto zapytać:
„Co moje ciało próbuje mi powiedzieć?”

Bądź dla siebie dobra/y 🌺