Cheerful Childcare LTD.

Bugünün ve dünün
çocukları, yemek ile
duyguları nasıl
bağdaştırır?
• Günlük yaşamda hangi besin değerine daha çok ihtiyaç
duyuyorsak, aslında hangi duygumuza bakmalıyız?
• Çocuklardaki yeme alışkanlıkları nasıl oluşur?
• Yemek kültürü nasıl olursa, psikolojik sağlığımızı destekler?
• Çocuklar neden iştahsız hale gelir, neden sık sık şeker ister?
• Çocukluğumuzun bugünkü yeme alışkanlıklarımıza etkisi
nasıl olabilir?
Günlük yaşamda hangi besin değerine
daha çok ihtiyaç duyuyorsak, bunun
bir sebebi olabilir mi?
• Bedenimizin verdiği sinyaller, bastırdığımız
duyguların bir yansıması gibidir. Ve bu nedenle
günlük yaşamda duygusal yeme alışkanlıklarının
ortaya çıkmasına neden olan besin değerlerinin de
farklı duygularla bağlantısı vardır.
• Karbonhidrat:
• Şeker:
• Yağ:
• Kafein:
• Nikotin:
Çocuklardaki yeme alışkanlıkları nasıl
oluşur?
• Çocuklar, beslenme dürtüsü ile dünyaya gelir ve aslında yemek ile ilgili
problemlerin olduğunu gördüğümüz sinyaller, doğuştan gelmez.
• Yeme alışkanlıkları bir çocuk için anne rahminde başlayan bir süreçtir.
• Doğum sonrasında anne babanın beslenme alışkanlıkları ikinci basamağı
inşa eder.
• Çocuğun yemek konusundaki verdiği sinyallere saygı duyulmaması ve
zamanla bedensel farkındalığın zayıflatılması ise bir diğer sebeptir.
• 55 farklı damak tadı olmasına rağmen, ezberletilen ve boyun eğme
şeması ile hareket edilen aile dinamiklerinde sanki tek doğru damak tadı
varmış gibi hareket edilir ve sık sık «bu da sevilmez mi ya» tipinde
cümleler sarf edilir. Ve yemek ile ilgili sorunların bir sebebi de bu
duygusal şiddet unsurudur.
• Yemek çeşitlerini bir ödül ceza olarak Yemek kültürü, psikolojik açıdan tam olarak nedir?
• Aç olma, tüketme biçimi, doyuma ulaşma, reddetme,
tiksinme, korkma, çağrışım gücü gibi soyut ya da somut
eylemler yemek yeme kültürünü inşa eden temel
unsurlardır.
• İnsanların damak tatlarını şekillendiren en temel
unsurlardan biri de, arka planda bastırdığı duyguların ne olduğudur. Örneğin, kendi bedenini sevmeyen ve
cinsellikten kaçınmak isteyen bir kişinin kilo alma isteği,
kendiliğinden ortaya çıkar ve kültürel düşünce kalıpları
burada devreye girer.
• Kabul görmek ve onaylanmak için sosyal ortamlarda
bulunan birinin midesine dokunan bir yemeği sırf o sosyal
alanda var olabilmek için tüketmesi de yine yemek
kültürüne ve çocukluk travmalarına dahil bir konudur.
• «Bizim ailede birçok kişi kiloludur / Bizim ailede birçok
kişi çayın yanında tatlı bir şey yer» gibi aile geleneği gibi
zannedilen tablolar da aslında yine ortak duyguların
yansımasıdır ve nesiller arası devam eden bir döngüdür
diyebiliriz.
Yemek kültürümüzü yeniden
düzenlemek, psikolojik
sağlığımızı destekler.
• Öncelikle tabak – bardak – çatal kaşık takımlarımızı gözden
geçirebiliriz. Porsiyon olarak bakınca büyük değil, daha küçük
tabaklarda ana yemekleri tüketmeliyiz.
• Renk olarak yemek yediğimiz odanın eşyalarını, perdesini,
duvar boyasını gözlemleyebiliriz. Kırmızı ve türevi olan
renklerin iştah açtığını (dürtüselliğe neden olabildiği için), mavi
ve yeşil gibi renklerin ise ihtiyacımız kadar tüketime yönelttiğini
(regülasyon desteği verdiği için) hatırlayabiliriz.
• Bazı günler, yemek yeme sıramızı biraz değiştirebiliriz. Önce
çorba yemektense, arada bir önce salata yemeliyiz.
• Bu döngüyü kırıp, regülasyonu kendimizin sağlayabilmesini
desteklediğimiz süreçte, hemen yemeğe koşmaktansa, sakız
çiğnemek, çene topu egzersizleri gibi aktivitelere yönelebiliriz.
• Kendi biyoritmimizi tanımaya odaklanarak, ezberlenmiş öğün
saatleri mantığında değil, bedenimizi tanıyarak beslenmeye
odaklanmalıyız. Mesela bazı akşamlar belki de illa çorba içerek
değil, bazen meyve bazen kahvaltı yaparak beslenebiliriz.
5 DAKİKALIK UFAK BİR MOLA kullanmak da bir etkendir.
• Anne babanın kendi çocukluğundan gelen travmatik yansımaları da bir
diğer sebep olarak karşımıza çıkar. Çocuklar neden
iştahsız hale gelir?
• Evdeki yemek kültürünün çocuğun damak tadına uymaması
• Çocuğun biyoritminin zamanında zorlanmış olması
• Baskı kurmak gibi duygusal şiddet türlerine maruz kalınmış
olması
• Güvenli bağlanma örüntüsünün eksikliği
• Hastalık süreçlerinde bedenin yeteri kadar regüle olamaması
• Anne babanın kendi çocukluğundan getirdiği travmatik izler
• Gebelik dönemindeki yemek ile ilgili sahneler, yapılan
konuşmalar
• Monoton bir ev rutini gibi sinyaller – depresyon başlangıcı
• Travmatik bir olayın yansıması
Çocuklar neden sık sık şeker
ister?
• Şeker, beynin ve hareketin beslenme aracı gibidir.
• Aynı zamanda şefkat ihtiyacının desteklenmesi için de
gerekli bir yakıttır.
• Çocukların sindirim sistemi ile yetişkinlerin sindirim
sistemi aynı hızda ve mantıkta çalışmaz. Yemeklerden
önce tatlı krizine giren çocukların en temel ihtiyacı,
midelerindeki acıya dayanamadıkları için şefkatle
regüle olma isteğidir.
• Duygusal anlamda doyum alamayan çocukların da
büyük bir kısmında abur cubur tüketme ve şeker
isteğinde artış olduğunu biliyoruz.
• Tıbbi sebepler de analiz edilmesi gereken bir diğer
faktör diyebiliriz. Hormon dengesi, kan şekeri oranı,
kan değerleri ve vitamin seviyeleri gözlenmeli ve
desteklenmeli diyebiliriz.
Çocukluğumuzun bugünkü yeme
alışkanlıklarımıza etkisi nasıl olabilir?
• İşlevsiz aile dinamiklerinde sevgi, koşulludur. Koşullu olan sevginin şemasını inşa eden en temel kaynaklardan biri de yemektir.
• Yemek yiyince, sevilmek ve onaylanmak, yemeği reddedince küsülmesi gibi sahneler, yemek bizim için bir araç mı olacak yoksa cezaya mı dönüşecek gibi şemalarımız oluşuyor.
• Kaygılı çocukluk anılarına sahipsek, büyüdüğümüz evden getirdiğimiz düzeni değiştirme cesaretinde bulunamayabiliyoruz ve bu da şu anda yeme kültürümüzü değiştirirsek sanki kabul edilmeyiz kaygısını gündeme getiriyor.
• Ne kadar çok çocukluğumuzdaki yemekle ilgili yaşanılan sahnelerden kaçar ve bunlarla yüzleşmezsek, bugün o kadar çok yemek yeme isteğimiz artabilir.
• Yemek şemasını bir sevgi unsuru olarak görmek (misafirperverliğin bile buna bağlanabiliyor olması) gibi bir çevrede büyüdüğümüz zaman, sevgi şemamız da kaotik bir hal alabiliyor.
• Bunların her birini çözümlemek için duyguları bastırmak için değil, kendimizi beslemeyi sevmek için yemeklere biraz daha farklı bir açı ile bakmalıyız. !