10/05/2019
Dag iedereen,
Vorige week maandag zijn Clara en ik begonnen met onze stage. Clara zit op de afdeling neurochirurgie dienst en ik zit op urologische chirurgie.
Het was een zware eerste week voor mij. Ik heb maar 5 dagen gewerkt maar, elke keer 12u. We werken van 8u tot 20u met 1 uur pauze rond de middag. Ik keek er erg naar uit om 12u te werken. Het is helemaal anders dan wat ik gewoon was. We werken maandag, dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag de eerste week. De week daarop werk je dan maar 2 dagen. Je werkt dan de woensdag en de donderdag. Het zijn lange dagen maar ik werk wel graag zo’n shiften. Je ziet jouw patiënt veel langer. Ik vind het ook makkelijker om een beeld te krijgen van de gezondheid van de patiënt als je hem langer ziet.
De eerste dagen waren niet zo druk. In Parijs was het hier nog paasvakantie, veel chirurgen werkten dus niet. We hadden volgens de andere verplegers wat minder werk. Andere diensten van de kliniek waren gesloten voor de vakantie. We hadden dus redelijk veel patiënten die niets te maken hadden met onze urologische dienst. Het was wel interessant om patiënten te zien met andere pathologieën. We passen onze zorgen dan aan, aan de verschillende pathologieën en operaties.
De eerste dagen was het even moeilijk om mij aan te passen. De dag is daar helemaal anders ingedeeld. Er zijn 2 verpleegkundigen en 2 zorgkundigen voor 26 patiënten. We zijn 2 studenten dus we blijven elke dag bij dezelfde verpleegkundige. De verplegers zijn niet verantwoordelijk voor alles wat hygiëne van de patiënt betreft. Dat is de taak van de zorgkundige. Als verpleger, zijn wij verantwoordelijk voor de medicatie, de wondzorg, de anamnese gesprekken, de “retour de bloc”, … We zijn altijd zeer druk bezig zowel de zorgkundigen als de verplegers.
Het moeilijkste waren (en dat is nog altijd zo..) de medicamenten. Toen ik voor het eerst medicatie moest toedienen aan een patiënt, kon ik geen enkele medicament herkennen. De verpleegster legde me dan uit dat de naam van een medicament van land tot land kon verschillen. De actieve stof blijft immers gelijk. In deze kliniek, gebruiken ze meestal de generieke vorm van de medicatie. Daar is geen probleem mee, maar wat er op de voorschrift van de arts staat, is niet de generieke vorm maar de merknaam. Elke keer dat je een medicament moet toedienen, moet je eerst gaan opzoeken wat de generieke naam daarvan is en die dan in de medicatie kast gaan zoeken. Het is zeer speciaal want bepaalde verpleegkundige kennen zelf ook niet alle generieke namen van elke medicament. Het neemt dus wel even tijd voordat we de juiste medicament vinden om aan de patiënt te geven. . De verschillende merknamen en generieke namen van de medicamenten schrijf ik allemaal op in mijn boekje zodat ik ze niet meer elke keer moet gaan opzoeken.
Voor de rest, vind ik het een zeer toffe stage waar ik zeer veel bijleer. Ik werk veel zelfstandig. Volgende week zal ik 2 à 3 patiënten zelf helemaal mogen verzorgen.
Omdat ik altijd met dezelfde verpleegster ben, weet ze ook exact wat ik alleen kan doen of niet. Eerst heb ik alles eens met haar gedaan, nu mag ik de meeste dingen zelfstandig gaan doen en dan aan haar gaan rapporteren. Het is een heel kleine team, 2 zorgkundigen en 2 verpleegkundigen die altijd op de dienst werken. Het maakt het ook zeer gezellig, iedereen komt zeer goed overeen met elkaar en iedereen wilt elkaar helpen. Ik ben echt zeer blij dat ik hier in Parijs ben!!
Er zijn nog zeer veel andere verschillen, die laat ik voor een andere keer! 😊
Groetjes uit Parijs! 😊
Justine
