Recharge Ibiza

Hoe ik tóch ‘brandweerman’ werd!

Als kleine jongen groeide ik op vlak naast de brandweerkazerne van de vrijwillige brandweer in Asten, Brabant. Tot mijn 18e kon je me er bijna elke week vinden. Ik koester de herinnering dat ik als 4-jarige jongen trots in zo’n brandweerwagen zat met mijn oom tijdens carnaval. Voor mij was er geen twijfel: ik zou brandweerman worden als ik groot was!

Een paar weken geleden bezocht ik mijn moeder in Asten. Toen ik langs de brandweerkazerne reed en weer precies dezelfde oude, rode brandweerwagen zag, moest ik glimlachen. Het bracht me terug naar dat opwindende en spannende gevoel, de tijd van sirenes en blauwe zwaailichten.

De brandweer ging niet alleen over het blussen van branden, maar ook over de verantwoordelijkheid om na afloop samen te komen om de soms heftige reddingsmissies te verwerken. Ik herinner me nog goed hoe de brandweerlieden na een verschrikkelijke brand of hulpverleningsactie de tijd namen om samen te zitten en ruimte creëerden om indrukken en emoties te delen, dit voelde als een oprechte broederschap. Samen zorgden ze ervoor dat ze allemaal gereguleerd naar huis konden of weer aan het werk konden gaan.

Deze ervaring raakte me diep. Ik merkte het misschien niet bewust op dat moment, maar achteraf besef ik hoe de kwetsbaarheid in een groepssetting, gezien, gehoord, begrepen worden, respect tonen voor elkaar en authentieke mannelijkheid, een krachtig ritueel vormde. Later, bij het organiseren van mannenretraites, zag ik diezelfde kracht. Ook daar merkte ik hoe snel mannen bereid zijn zich open en kwetsbaar op te stellen wanneer er een veilige, respectvolle en oordeelvrije ruimte is. Meer mannen zouden echt baat hebben bij meer van dit soort groepen, vooral in deze turbulente tijden.

Als volwassene realiseerde ik me dat ik, zonder er bewust voor te kiezen, toch een soort brandweerman was geworden. Alleen blus ik geen brandende gebouwen maar leer ik mannen hoe ze ‘brandjes’ in hun eigen leven kunnen blussen en voorkomen, niet met helm en slang, maar als life coach.

Ik raakte gepassioneerd over… -> lees verder in de comments.

Wat als je leven evenveel aandacht kreeg als je backhand?

Wie speelt er hier padel? Padel is namelijk booming. Op Ibiza, in Nederland, de banen schieten als paddenstoelen uit de grond. Ook ik speel graag. En wat me opvalt: bijna iedereen die je vraagt heeft een padel coach genomen. Logisch toch? Je wilt het goed doen, winnen, beter worden.

Maar dan stel ik dezelfde mannen een andere vraag: “Wie heeft er ooit een coach gehad voor de meest belangrijke stappen in zijn relatie, zijn vaderschap of zijn business?” Bijna niemand steekt dan zijn hand op.

Vorig jaar zat ik in een discussiepanel bij het IPA Padel Business Event op Ibiza. Toen dezelfde vraag aan het publiek werd gesteld, zag ik het opnieuw: nagenoeg iedereen heeft les gehad in padel. Maar als het gaat over hun rol als partner, vader of ondernemer? Stilte.

Waarom is het voor zoveel mannen vanzelfsprekend om te investeren in hun spel, maar niet in hun leven? Alsof je instinctief zou moeten weten hoe je diep verbindt met je vrouw. Of hoe je er écht voor je kinderen moet zijn. Of hoe je jezelf mentaal in topvorm houdt als ondernemer. Terwijl de meeste van ons dat nooit geleerd hebben. Zeker niet als je opgroeide met een emotioneel afwezige vader.

Mannen kunnen wel succesvol zijn, maar zijn dan vaak innerlijk onrustig. Ze weten vooral hoe ze het niet willen doen. Maar hoe dan wél?

Misschien moeten we er een wedstrijd van maken. Personal coaching als topsport. Want als mannen ergens wél op aangaan, is het op beter worden. Winnen. Groeien.

Ben jij zo iemand? Wil je je relatie versterken, rust vinden in je hoofd of je business opschalen, maar dan zonder bu****it? Dan is het misschien tijd voor een serieuze coaching sessie voor ‘the game of life’. Direct, eerlijk en effectief. Zoals het hoort. En kunnen we daarna alsnog een potje padel spelen! Stuur me een bericht of kijk op roelandvaneersel.com

Bedrijf verkocht. En dan? Je zou denken: rust, ruimte, genieten. Maar wat zie ik vaak bij mannelijke ondernemers? Binnen een paar maanden zitten ze weer in de actiestand. Nieuwe startup. Nieuwe investering. Nieuwe druk. Alsof nietsdoen gevaarlijk is. Alsof je alleen bestaat zolang je iets bouwt.

Zelfs een boek lezen of een dag niks doen is lastig voor ze, net zoals dat bij mij was toen ik afscheid nam van mijn online bedrijf. Binnen een maand zat ik weer in de actie en druk bezig met nieuwe projecten. Pas toen ik écht stilviel, begon het echte werk: de onrust, de vragen, en uiteindelijk… mezelf terugvinden.

Mentaal sta je vaak nog in de hoogste versnelling. Drukker dan ooit, maar nu zonder duidelijke noodzaak. Waarom?
➡️ Identiteit, want jarenlang draaide alles om bouwen, winnen, groeien. Stilte voelt nu als een verlies.
➡️ Dopamine, presteren geeft kicks en is verslavend. Zonder die pieken voelt het leven vlak.
➡️ Vermijding, want als je echt stopt, komt er ruimte voor gevoelens, voor vragen en voor jezelf. En echt voelen… is spannend.

Succesvolle mannen leven vaak in een ‘gouden kooi’: financieel vrij, maar innerlijk onrustig. Hun relatie kraakt. De kinderen kennen ze amper. Ze voelen zich leeg terwijl alles op papier klopt.

Na de verkoop van je bedrijf begint namelijk niet je pensioen, maar je proces. Veel ondernemers weten dan simpelweg niet meer wie ze zijn zonder hun business. De leegte die volgt maakt ze kwetsbaar voor impulsieve keuzes, ongezonde relaties of zelfs een burn-out. Dit geldt trouwens net zo goed voor mannen die nog in hun bedrijf zitten, maar merken dat ze zichzelf kwijtraken in het succes.

Dus de echte vraag is niet: Wat ga je nu doen? Maar: Durf je even niets te doen? Daar eerlijk over te zijn met jezelf en aan te kijken wat er naar boven komt? De mannen die dat aandurven, creëren geen drukte maar diepte. Staan open voor kwetsbaarheid en het maken van echte, diepgaande, verbindingen. Geen volgend zakelijk succesverhaal, maar een leven dat klopt.

➡️ Wil je niet nog een jaar voorbij laten glijden zonder echte verandering? Of nu al balans in je leven voordat je je bedrijf verkoopt? Ik coach mannen die alles hebben, behalve rust.

Trots, dankbaar & vrij
Vandaag 15 jaar geleden overleed mijn vader, helaas veel te vroeg. Lange tijd had ik het gevoel dat ik een betere man was dan hij. Ik zag hem als een weinig succesvolle zakenman die niet deelnam aan mijn opvoeding, alsof hij er nooit echt voor me was, altijd aan het werk, gestrest of afwezig. Hard aan het werk zodat het ons aan niets ontbrak, maar onbewust en emotioneel niet beschikbaar. Later besefte ik dat ik toen intens verlangde naar die vader-zoonverbinding.

Op oudere leeftijd begreep ik zijn verhaal en realiseerde ik me hoeveel hij zelf had gemist. Hij was net voor de oorlog geboren, op jonge leeftijd naar het internaat gestuurd en verloor zijn vader op zijn 20e. Ik dacht dat hij de oudste was, maar onlangs heb ik een paar dingen ontdekt. Pa had een oudere zus, waar ik niets van wist, die aan wiegendood stierf. Hij werd dus behandeld en gedroeg zich als de oudste. Verder had hij een vader, die 2 broers en zijn moeder op zeer jonge leeftijd verloor, wat ook onbewust invloed had op het leven van mijn vader. In die tijd waren er geen coaches, zelfhulpboeken of internet en mensen praatten niet over hun trauma’s, vooral mannen niet. Hij deed het enige dat hij kende om op de been te blijven, net zoals zoveel mannen in die tijd: Werken. Emoties vermijden. Overleven.

Veel mannen worstelen met de relatie met hun vader en zijn zich niet bewust van de negatieve impact. De prijs? Moeilijkheden met partner, kinderen, zichzelf, werk en last but not least gezondheid. Door dit onbewuste, vluchten ze vaak in hard werken, drank, drugs, social media, extreem veel sporten of andere verslavingen - alles om maar niet te hoeven voelen. Ook ik had onbewust zijn patroon overgenomen, werkte mezelf bijna dood. Overwerken om mezelf te verliezen totdat mijn lichaam me dwong om te stoppen. 23 Jaar geleden bevond ik me in een donkere, eenzame staat van burn-out en voortdurend falende relaties. Ik had, in tegenstelling tot Pa, de mogelijkheid om te kiezen voor personal coaching om me te helpen de oorzaken te ontdekken van mijn zwakheden die me neerhaalden en om het proces van genezing te starten.
—> Lees vervolg in mijn comment hieronder:

Trots, dankbaar & vrij
Vandaag 15 jaar geleden overleed mijn vader, helaas veel te vroeg. Lange tijd had ik het gevoel dat ik een betere man was dan hij. Ik zag hem als een weinig succesvolle zakenman die niet deelnam aan mijn opvoeding, alsof hij er nooit echt voor me was, altijd aan het werk, gestrest of afwezig. Hard aan het werk zodat het ons aan niets ontbrak, maar onbewust en emotioneel niet beschikbaar. Later besefte ik dat ik toen intens verlangde naar die vader-zoonverbinding.

Op oudere leeftijd begreep ik zijn verhaal en realiseerde ik me hoeveel hij zelf had gemist. Hij was net voor de oorlog geboren, op jonge leeftijd naar het internaat gestuurd en verloor zijn vader op zijn 20e. Ik dacht dat hij de oudste was, maar onlangs heb ik een paar dingen ontdekt. Pa had een oudere zus, waar ik niets van wist, die aan wiegendood stierf. Hij werd dus behandeld en gedroeg zich als de oudste. Verder had hij een vader, die 2 broers en zijn moeder op zeer jonge leeftijd verloor, wat ook onbewust invloed had op het leven van mijn vader. In die tijd waren er geen coaches, zelfhulpboeken of internet en mensen praatten niet over hun trauma’s, vooral mannen niet. Hij deed het enige dat hij kende om op de been te blijven, net zoals zoveel mannen in die tijd: Werken. Emoties vermijden. Overleven.

Veel mannen worstelen met de relatie met hun vader en zijn zich niet bewust van de negatieve impact. De prijs? Moeilijkheden met partner, kinderen, zichzelf, werk en last but not least gezondheid. Door dit onbewuste, vluchten ze vaak in hard werken, drank, drugs, social media, extreem veel sporten of andere verslavingen - alles om maar niet te hoeven voelen. Ook ik had onbewust zijn patroon overgenomen, werkte mezelf bijna dood. Overwerken om mezelf te verliezen totdat mijn lichaam me dwong om te stoppen. 23 Jaar geleden bevond ik me in een donkere, eenzame staat van burn-out en voortdurend falende relaties. Ik had, in tegenstelling tot Pa, de mogelijkheid om te kiezen voor personal coaching om me te helpen de oorzaken te ontdekken van mijn zwakheden die me neerhaalden en om het proces van genezing te starten.
-> Vervolg in comments below

Ready for 5 life changing days? Kom dan zondag a.s. naar Ibiza om samen met andere ondernemers weer terug in je kracht te komen! Stuur een pm voor de speciale aanbieding.

Waarom noemen we het een ‘midlife crisis’ als je de mogelijkheid hebt om je leven in te vullen zoals jij dat wil? Dat is toch een fantastische kans? Wil jij het roer omgooien en hierover sparren met andere ondernemers? Kom dan van 2-7 oktober naar Ibiza om weer in je mannelijke kracht te stappen en jezelf op te laden zodat je je huidige comfort zone kan verlaten. Er is nog 1 plek beschikbaar dus wees er snel bij!

Zijn er ondernemers in mijn netwerk die voor belangrijke keuzes staan en deze graag willen testen d.m.v. een familie- of organisatieopstelling? Sta je bijvoorbeeld voor de keuze of één van de kinderen in het bedrijf moet komen, of je een overname of verkoop moet gaan doen, het MT moet reorganiseren, producten afstoten of introduceren, etc?

Ik zou nl. graag in september een speciale week willen organiseren op Ibiza met een groep ondernemers onder de begeleiding van een zeer ervaren opsteller. Ik ben benieuwd of hier behoefte aan is binnen (of buiten) mijn netwerk. Dus stuur me aub een bericht bij interesse of als het bij je resoneert en je geen idee hebt wat een familieopstelling is.

Feel free om mijn bericht te delen!

Nog 1 plek beschikbaar, stuur een pm bij interesse. Wie weet tot ziens in april op Ibiza!

Beste mannen, gun jezelf een time-out op Ibiza zodat je jezelf weer volledig kan opladen. Er is nog 1 plek beschikbaar van 10-15 april, dus meld je snel aan!