Prof.Ismail Mashal - استاد اسماعيل مشعل

نن شپه یو ځل بیا پاکستان د افغانستان پر خاوره هوايي بریدونه وکړل چې له امله یې بې‌ګناه خلک ووژل شول او ډېرې کورنۍ یې غمجنې کړې. د عامو خلکو د کورونو بمبارول او د ماشومانو او بې‌وسه ښځو وژل نه ځواک دی او نه هم زړورتیا؛ بلکې دا د یو کړېدلي ملت پر وړاندې ښکاره ظلم او بې‌رحمي ده.

خو د دې ستر درد تر څنګ یوه جدي پوښتنه هم راپورته کېږي: ولې اسلامي هېوادونه او د بشري حقونو نړیوال بنسټونه د داسې پېښو پر وړاندې چوپ دي؟ ولې کله چې د بې‌ګناه افغانانو وینه تویېږي، د ډېرو نړیوالو سازمانونو او اسلامي هېوادونو له لوري د اعتراض غږ نه اورېدل کېږي؟ دا چوپتیا رښتیا هم د پوښتنې وړ او ډېر خواشینوونکې ده.

که عدالت او بشري حقونه رښتیا هم نړیوال ارزښتونه وي، نو باید د ملتونو تر منځ توپیر ونه شي. د افغانانو ژوند هم د نړۍ د هر انسان د ژوند په شان ارزښت لري. د داسې بریدونو پر وړاندې چوپ پاتې کېدل یوازې د دې ډول غمجنو پېښو د تکرار لاره هواروي.

له اسلامي هېوادونو، د بشري حقونو بنسټونو او نړیوالو سازمانونو څخه هیله کېږي چې د دې حالت پر وړاندې بې‌پروا پاتې نه شي، د افغانستان د خلکو غږ واوري او د داسې بریدونو د درولو لپاره جدي اقدام وکړي.

استاد مشعل

تېره شپه، د مبارکې رمضان په روښانو شپو کې، هغه مهال چې زړونه د دعا او سکون پر لور ګرځېدلي وو، د پاکستان له لوري هوايي بریدونو د افغانستان د څو ولایتونو اسمان د اور او وېرې په لمبو روښانه کړ.
د اذان او عبادت پر ځای د چاودنو غږ پورته شو، او هغه کورونه چې باید د ارام ځای وای، د ماتم کورونو ته بدل شول.
بې‌ګناه انسانان، هغه ماشومان چې د سبا ښکلي خوبونه یې لرل، او هغه میندې چې د ژوند هیله وې، د دې تاوتریخوالي قرباني شول.
د یوه افغان لپاره، د خپلو بې‌دفاعه هېوادوالو وینې تویېدل د رمضان په سپېڅلو شپو کې د زړه او وجدان ژور زخم دی.
څنګه به د هغې مور درد تصور کړو چې د افطار دسترخوان یې د خپل ماشوم د موسکا پر ځای د اوښکو او حسرت سره مل شو؟
د افغانستان خلک کلونه کېږي چې د جګړې درد پر اوږو وړي، خو د دې ملت زړه لا هم د سولې لپاره ټوپ وهي.
نن تر بل هر وخت زیات موږ ملي یووالي، همدردۍ او یو ګډ غږ ته اړتیا لرو، څو د خپلې خاورې، عزت او د خلکو د ژوند د حق دفاع وکړو.
ګرانه افغانستانه، موږ ستا په غم کې شریک یو او د ستا د عزت په دفاع کې به یو موټی ولاړ یو.

استاد مشعل

https://share.google/lBYkxmVP5m1Sxuv9t

Afghanistan professor on girls' education: 'Men must stand up for women' Men must defend the rights of Afghan women and girls, a professor at a Kabul university says.

کله چې ایران د ښوونځیو او پوهنتونونو دروازې وتړي، له هماغه شیبې د ماتې لاره هموارېږي؛ ځکه پرته له زده‌کړې نه یوه اټومي متخصص روزېږي او نه هغه پوهه‌مند ځواک چې د هېواد علمي او دفاعي وړتیا تضمین کړي. همدارنګه، که ښځې له زده‌کړې محرومې شي، هېڅ پوهه‌منده مور پاتې نه کېږي چې خپل اولادونه په علم، تخصص، د هېواد پېژندنه او د متجاوزانو په وړاندې په پوهه دفاع هڅوي. په دې حالت کې، د ایران سقوط یوازې یوه احتمالي خبره نه ده، بلکې یوه حتمي پایله ده.

استاد مشعل

د اسلامي امارت د دفاع وزارت د محترم مقام د پرونۍ وينا په تعقيب، اړينه بولو چې د خيرغوښتنې په نيت او د شرعي، انساني او ملي مسئوليت له مخې څو اساسي ټکي وړاندې کړو.

بې‌له شکه، علم او زده‌کړه د هرې ټولنې د پرمختګ بنسټ دی. هېڅ هېواد د پوهې او زده‌کړې پرته نه دی توانېدلی چې په اقتصادي، ټولنيزو، سياسي او فرهنګي برخو کې ځان‌بسياینې، ثبات او دايمي پرمختګ ته ورسېږي. د اسلام تاريخ او د نړۍ تاريخ په څرګنده توګه دا حقيقت ثابتوي چې علم د ملتونو د عزت، ځواک او بقا اساسي عامل دی.

په سپېڅلي اسلام دين کې د علم طلب کول فريضه ده؛ داسې فريضه چې يوازې له نارينه‌وو سره ځانګړې نه ده، بلکې پر ښځو او نارينه‌وو دواړو يو شان واجب ګرځول شوې ده. د سالم، باخبره او متعهد نسل روزنه د زده‌کړې پرته شونې نه ده. له همدې امله دا بنسټيزه پوښتنه راولاړېږي چې څنګه له والدينو غوښتنه کېدای شي خپل اولادونه زده‌کړې ته وهڅوي، په داسې حال کې چې د نجونو او ښځو پر مخ د مکتبونو او پوهنتونونو دروازې تړلې پاتې دي؟

اوس نږدې پنځه کاله کېږي چې د افغانستان نجونې او ښځې د زده‌کړې له طبيعي او شرعي حق څخه محرومې شوې دي. دا محروميت يوازې د دوی راتلونکی نه، بلکې د ټولنې راتلونکی هم له جدي ګواښ سره مخ کړی دی. هغه ټولنه چې ميندې يې له زده‌کړې بې‌برخې وي، څنګه کولای شي د با سواده، مسئوليت‌منونکي او توانمند نسل د روزنې هيله ولري؟

که نن په افغانستان کې د تعليمي نظام له کمزورۍ، د تخصص له کموالي، ټولنيزو ستونزو او د چارو د سم پرمخ بيولو له ناتوانۍ څخه شکايت کېږي، نو د دغو ستونزو ريښه بايد د علم او پوهې په محدودېدو کې ولټول شي. هغه خلک چې له زده‌کړې محروم وي، څنګه کولای شي خپلې ټولنيزې دندې او د ژوند اساسي اړتياوې په سمه او اغېزمنه توګه ترسره کړي؟

موږ په ډېر درناوي او خواخوږۍ غوښتنه کوو چې د هېواد په تعليمي تګلارو کې بياکتنه وشي او د افغانستان د ټولو وګړو، په ځانګړي ډول د نجونو او ښځو لپاره، د مشروع، خوندي او ټول‌شموله زده‌کړې زمينه برابره شي. بې‌له شکه، دا ګام به نه يوازې د ملت په ګټه وي، بلکې د افغانستان د ثبات، عزت او ملي او نړيوال اعتبار سبب به هم وګرځي.

په درنښت
استاد مشعل