Canli Medya

Kızımı dünyaya getirdikten üç hafta sonra kayınvalidem beni aile fotoğrafından kovdu; "Böyle olursa herkes aynı kareye giremez" dedi, ama ben sessizce bir karar aldıktan sadece 10 dakika sonra yüzü bembeyaz halde yanıma gelip, "Ne yaptın sen? Söyle bana, yapmadın!" diye yalvardı.

Mina doğduğundan beri hayatım tamamen değişmişti. Geceleri uykusuz kalıyor, gün boyunca bebeğimle ilgileniyor ve bir yandan da doğumdan sonra değişen bedenimi kabullenmeye çalışıyordum.

Eşim Kaan bana elinden geldiğince yardımcı oluyordu. Fakat annesi Nazan için hiçbir zaman yeterince iyi olmamıştım.

Daha hamileyken bile kiloma ve görünüşüme laf atıyordu. Mina’dan sonra ise her görüşmemiz yeni bir eleştiriye dönüşmüştü. Başka kadınların ne kadar çabuk toparlandığını anlatıyor, bazı kıyafetleri neden giymemem gerektiğini söylüyordu.

Bunları duydukça kırılıyordum ama aile içinde tartışma çıkmasını istemiyordum.

Nazan doğum gününü kutlamak için bütün aileyi evine çağırınca gitmek istemedim.

Kaan ise ısrar etti.

"Biraz hava değişikliği sana iyi gelir," dedi.

Ben de kabul ettim.

Her şey normal görünüyordu. Ta ki Nazan bir anda hepimizi fotoğraf için yan yana çağırana kadar...

Mina’yı kucağıma alarak Kaan’ın yanına geçtim.

Fakat Nazan beni görünce kaşlarını kaldırdı.

"Sen dışarıda durabilir misin?"

Şaşkınlıkla baktım.

Nazan hiç çekinmeden devam etti:

"Yoksa bu kadar insan fotoğrafa sığmayacak."

Bazıları ne diyeceğini bilemedi.

Kaan da yine sustu.

O an, annesinin benim üzerimde kurduğu baskı kadar eşimin sessizliği de canımı yaktı.

Kimse fark etmeden içimden bir karar verdim.

Ve tam 10 dakika sonra, Mina kucağımdayken Nazan bana koşarak geldi.

Yüzündeki kibir tamamen yok olmuştu.

Gözleri korkuyla açılmıştı.

"Sen bunu yapmadın... Değil mi? Söyle bana, yapmadın!" diye haykırdı.. Detaylar yorumda ⬇

İşte son hali...Detayları gör

Tatilde bir genç adam kızımı alıp bakın ne yaptılar..Devamını gör.

Nişanlım telefonu kapatmayı unutup ailesiyle benim hakkımda konuşmaya başlayınca, duyduklarım düğün töreninde yapacağım birkaç değişikliğin başlangıcı oldu.

Benim adım Belgin. 43 yaşındayım ve üç çocuk annesiyim — kız kardeşimi kaybettikten sonra büyüttüğüm ikiz kızlarım ve oğlum Barış.

Hayat bana birçok kez ağır darbeler vurdu ama Tufan’la tanıştığımda, belki de sonunda gerçek mutluluğu bulduğuma inandım.

Çocuklarımın olması onun için hiçbir zaman sorun olmadı. Tam tersine, onlarla birlikte olmaktan büyük keyif alıyordu ve bir gün ona “Baba” demelerini istediğini sık sık söylüyordu. Bana ve çocuklarıma olan sevgisinin gerçek olduğundan emindim.

Düğünümüzden bir gün önce Tufan, ailesinin evinden beni görüntülü arayıp masa örtülerinin rengini sordu.

“Pudra mı olsun, kırmızı mı?” dedi. Koridorda yürürken görüntü sürekli titriyordu.

“Pudra,” dedim. “Çiçeklerle daha uyumlu olur.”

“Tamam,” dedi. “Bir saniye, annem sesleniyor.”

Ekran karardı ama telefonu kapatmadım. Birkaç dakika içinde geri döneceğini düşündüm.

Derken konuşmaları duymaya başladım.

Sesler o kadar yakındı ki her kelimeyi anlayabiliyordum. Telefon hâlâ açıktı.

Tufan’ın annesi Neriman, “Belgeleri imzalattın mı?” diye sordu.

Tufan gülerek, “Az kaldı. Kâğıt işlerinden biraz çekiniyor ama evlendikten sonra ne istersem yaptırırım. Özellikle şu sorunlu çocukları yüzünden… Güvenceye ihtiyacı var,” dedi.

İçim buz kesti.

“Evlendiğimiz anda ev de paralar da benim olacak. Sonra onu ortada bırakacağım. Hiçbir şeyi kalmayacak. Zaten ondan nefret ediyorum,” dedi Tufan.

Neriman’ın ardından yükselen kahkaha, içimdeki bütün umutları parçaladı.

Telefonu hemen kapattım. Duyduklarımı anladığımı asla bilmelerini istemiyordum.

Ağlamadım.

Henüz zamanı değildi.

İçim parçalanmış olsa da onların planını bozmaya kararlıydım.

Hemen düğün organizatörünü aradım ve tören sırasında değişmesi gereken birkaç şeyi tek tek söyledim. Masrafı ne olursa olsun umurumda değildi. Tufan’ın hazırladığım şeyi herkesin önünde görmesini istiyordum.

Ertesi sabah gelinliğimi giyip aynanın karşısına geçtim. Uzun zamandır ilk kez kendime bakıp gülümsedim.

Mekâna geldiğimde Tufan beni sevgi dolu bir damat gibi karşıladı. Neriman ise en önde oturmuş, her şeyin kendi istediği gibi ilerleyeceğine inanıyormuşçasına beni izliyordu.

İkisi de zaferin kendi ellerinde olduğunu sanıyordu.

Oysa hiçbir şey onların düşündüğü gibi değildi..

Hikayenin Tamamı ilk yorumda.

İşte yeni görevleri...Detayları Gör

On sekiz yıl önce, sahildeki bir soyunma kabininde havlulara sarılı halde bulduğum ikiz kız bebekleri evlat edindim — 18. yaş günlerinde aynı havluları önüme koyup, “Baba... artık sana gerçeği söylemeliyiz,” diye fısıldadılar.

On sekiz yıl önce hamile nişanlımı kaybettim. Hamileliğinin otuz altıncı haftasındaydı.

Doğmamış kızımız da onunla birlikte hayatını kaybetmişti. Aylarca emek vererek açık sarıya boyadığımız çocuk odasına girip, bir daha asla kullanılmayacak beşiğe bakmak hayatımın en ağır anıydı.

Haftalar boyunca kimseyle konuşmadım. Telefonlarımı açmadım. Yemek yemeyi bile bıraktım.

Sonunda en yakın arkadaşım Hakan kapıma geldi, eşyalarımı bir çantaya doldurup kamyonetimin arkasına koydu ve bana,

“Burada bir gün daha kalırsan, seni de kaybedeceğiz,” dedi.

Beni uzaklarda, sakin bir sahil kasabasına götürdü.

Saatlerce konuşmadan yürüdük.

Güneş batmaya başladığında, sahildeki boş soyunma kabinlerine doğru ilerledim.

Tam o sırada bir ses duydum.

Bir bebeğin ağladığını fark ettim.

Ardından ikinci bir ağlama sesi geldi.

Perdeyi araladım.

Kumların üzerinde iki yeni doğmuş kız bebeği yatıyordu. Biri beyaz, diğeri açık pembe iki havluya sarılmışlardı. Havluların kenarlarında küçük mavi yelkenli desenleri vardı.

Etrafta tek bir insan bile yoktu.

Yanlarında bir not bulunmuyordu.

Hiçbir açıklama yoktu.

Polis uzun süre araştırdı.

Ama kimse gelip bebekleri aramadı.

Ortada kayıp bir anneye dair hiçbir iz de yoktu.

Ben ise onları her gün görmeye başladım. Sonunda bir sosyal hizmet görevlisi bana,

“Onları evlat edinmeyi hiç düşündünüz mü?” diye sordu.

Yüzlerine baktım.

Uzun zamandır ilk kez içimde acının dışında bir duygu oluştu.

On sekiz yıl sonra Derya ve Selin, benim için hayattaki en değerli iki insan olmuştu.

Onları büyütmek için iki işte çalıştım.

Kendi ihtiyaçlarımdan vazgeçtim.

Tatil yapmadım.

Hayatım boyunca sahip olabileceğim birçok şeyden vazgeçtim.

Ama kızlarım için yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım.

Geçen cuma onların 18. yaş gününü kutladık.

Fakat gecenin ilerleyen saatlerinde garip bir şey olduğunu fark ettim.

Yemekten sonra birlikte odalarına çıktılar.

Bir süre sonra aşağı indiklerinde, ikisinin de elinde yıllardır sakladığım o eski havlular vardı.

Havluları sessizce mutfak masasının üzerine bıraktılar.

Derya elimi tuttu.

“Baba...”

“Bunu öğrendikten sonra bizden nefret etme, olur mu?”

Selin gözlerini silerek başını salladı.

“Senden çok önemli bir şeyi sakladık.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Titreyen ellerimle ilk havluyu açtım.

İçinden küçük bir nesne masaya düştü.

Onu gördüğüm anda donup kaldım.. Hikayenin tamamı ilk yorumda 👇

Türklere çağrıda bulundular.. Devamını oku

Eşim Kemal, araba kullanmayı öğrenmemi yıllarca engelledi. Bu yüzden 62 yaşımda, onun ölümünden hemen sonra ehliyet almaya karar verdim — fakat ilk kez tek başıma onun eski kamyonetine bindiğimde ve GPS’te yıllardır kayıtlı duran “Ev” seçeneğine dokunduğumda, gördüğüm adres karşısında nefesim kesildi.

Kırk yıl boyunca bütün hayatımı eşime ve çocuklarıma adadım. Kemal ile üç evlat büyüttük. Onun bazı huyları beni zaman zaman üzse de ona olan sevgim hiç azalmadı. Ailemiz için kurduğumuz hayatın sonsuza kadar böyle devam edeceğine inanıyordum.

Ancak Kemal’in özellikle direksiyon konusunda çok sert kuralları vardı. Araba kullanmanın bana göre olmadığını söyler, reflekslerimin yeterince iyi olmadığını iddia ederdi. Bu nedenle yıllarca arabaya yalnızca yolcu koltuğundan binebildim. Markete gitmek, doktora görünmek, çocukların işlerini halletmek gibi günlük hayatın en basit ihtiyaçlarında bile onun yardımına muhtaçtım.

İki ay önce Kemal’i beklenmedik bir kalp krizi yüzünden kaybettim. Ölümüyle birlikte hayatımda büyük bir boşluk oluştu. Çocuklarımızla birlikte günlerce onun ardından ağladık. Evin her köşesi bana onu hatırlatıyor, onsuz nasıl yaşayacağımı düşünmek bile canımı acıtıyordu.

Sonra bir gün, çok daha farklı bir gerçekle yüzleştim. Kemal artık yoktu ve ben hâlâ kendi hayatımı yönetemiyordum. Mezarlığa gidip onun kabrine çiçek bırakmak için bile bir başkasına ihtiyaç duyuyordum. İşte o gün, yıllardır korktuğum şeyi yapmaya karar verdim.

Sürücü kursuna kaydolmak için her gün iki kilometre yürüdüm. Direksiyon başında saatlerce çalıştım. Zorlandım, birkaç kez hata yaptım ama vazgeçmedim. Sonunda 62 yaşımda ehliyetimi aldım. Hayatımda ilk kez gerçekten özgür olduğumu hissettim.

İlk sürüşümü kutlamak için Kemal’in yıllarca büyük bir özenle baktığı eski kamyonetini kullanmaya karar verdim. Direksiyona oturduğumda hem onun hatırasını taşıyor hem de yıllardır bana yasaklanan bir özgürlüğe kavuşuyordum.

Motoru çalıştırıp yola çıktıktan sonra navigasyonu kurcalamaya başladım. Ekranda kayıtlı yerleri incelerken karşıma “Ev” seçeneği çıktı. Merakıma yenilip ona bastım.

Harita açıldığında önce yanlış bir kayıt olduğunu düşündüm. Çünkü ekranda bizim adresimiz yerine başka bir ilçede bulunan, bana tamamen yabancı bir adres görünüyordu.

O an içimde garip bir korku yükseldi. Kemal bu adresi neden yıllardır saklamıştı?

Ekrana birkaç saniye boyunca öylece baktım. Sonra adresi daha dikkatli okuyunca boğazım düğümlendi.. Hikayenin tamamı yorumlarda.

AK Parti'ye Şaşırtan KatıIım..

Yazıklar olsun itiraf geldi...Detayları Oku