04/10/2026
Eşi hayatını kaybettikten sonra yanımıza taşınan ve zamanla çocuklarımızı neredeyse bizimle birlikte büyüten 86 yaşındaki komşumuzu resmen ailemize katmaya karar verdik — ama evrakları önüne koyduğumuz anda yüzü bembeyaz oldu ve, “Size anlatmam gereken bir şey var.” dedi.
Beş çocuğumuz var. Baştan beri planımız buydu ve bundan asla şikâyet etmiyoruz ama dürüst olmak gerekirse, ikimiz de çalışmamıza rağmen ay sonunu getirmek bazen kolay olmuyor. Ayrıca sanırım yaklaşık dokuz yıldır hiçbirimiz doğru düzgün oturup dinlenemedik.
Evimiz her zaman gürültülüdür. Ama hiç kimse sıkılmaz. Beş çocuklu hayatın karşılığı da bu olsa gerek.
Saim Amca iki yaz önce yan eve taşındı. O zaman 86 yaşındaydı ve yalnız yaşıyordu. Tam 41 yıl boyunca eşiyle birlikte yaşadığı evi satmıştı çünkü karısı hayatını kaybettikten sonra o evin içinde tek başına kalmaya dayanamıyordu.
Daha küçük bir ev satın aldı. Tesadüf bu ya, bizim yan komşumuz oldu.
Yan yana yaşayıp hiç konuşmamak mümkün değildi. Biz de konuşmaya başladık. Zamanla bize merhum eşi Mebrure Hanım’dan bahsetmeye başladı…
Ne anlatırsa anlatsın, konu bir şekilde mutlaka ona geliyordu — kahveyi nasıl hazırladığına, Saim Amca’nın araba kullanmasından nasıl nefret ettiğine, her sabah perdeleri aynı saatte açtığına…
Bir keresinde, eski evindeki sessizliğe dayanamadığı için taşındığını ama yeni evindeki sessizliğin çok daha ağır geldiğini söylemişti.
Önceleri çocuklar bahçede oynarken kapısının önüne çıkıp onları izliyordu. Sonra sekiz yaşındaki oğlumuza top atmaya başladı. Bir süre sonra ben akşam yemeği hazırlarken mutfak masamızda kahvesini içiyordu.
Ve bir noktadan sonra — tam olarak hangi hafta olduğunu gerçekten hatırlamıyorum — ona artık, “Akşam yemeğine kalmak ister misin?” diye sormayı bıraktım.
Çünkü zaten sofradaki sandalyesi belliydi.
Çocuklar ona Dede demeye başladılar.
Bunu onlara hiç kimse öğretmedi.
İlkbaharda Saim Amca hastalandı. Çok ciddi bir şey değildi ama o birkaç gün bize daha önce hiç düşünmediğimiz bir gerçeği gösterdi: Eğer bir gün gerçekten ciddi bir şey olursa, biz onun ailesi değildik.
Hastane koridorunda bekleyen komşular olacaktık.
Doktorlardan bilgi almaya çalışan ama hiçbir resmi yakınlığı bulunmayan insanlar…
Bu düşünce ikimizi de rahatsız etti.
Araştırmaya başladık. Yetişkin bir insanın bazı şartlar altında evlat edinilebildiğini öğrendik.
Evrakları, mahkemesi ve tamamlanması gereken birkaç resmi işlem vardı.
Ve biz bunu onun doğum günü hediyesi yapmaya karar verdik.
Ayın 11’inde 88 yaşına girecekti.
Üstelik doğum gününü kutlayacak kendi ailesinden artık neredeyse hiç kimse kalmamıştı.
O akşam her şeyi mutfak masamızın etrafında hazırladık. Pasta yaptık. Çocuklar en güzel kıyafetlerini giydi. İkinci büyük kızımız, hazırladığımız dosyayı Saim Dede’ye kendisinin vermek istediğini söylediği için bütün akşam klasörü kucağında tuttu.
Ben onun evrakları görünce ağlayacağını düşünüyordum.
Gerçekten öyle olacağına emindim.
Ama ağlamadı.
Dosyayı açtı.
İlk sayfayı okudu.
Ve yüzündeki ifade bir anda değişti.
Saim Amca’yı o güne kadar üzgün görmüştüm. Yalnız görmüştüm. Eşinden bahsederken gözlerinin dolduğunu da görmüştüm.
Ama onu hiç korkmuş görmemiştim.
O gece korkuyordu.
Dosyayı masanın üzerine son derece dikkatli bir şekilde bıraktı.
Sanki elinden bırakırken içinden yıllardır saklanan bir şey dökülecekmiş gibiydi.
Sonra bize bakıp,
“Size anlatmam gereken bir şey var.”
dedi.
“Zaten söyleyecektim. Ama bunu gereğinden fazla erteledim.”
Önce beş çocuğumuza baktı.
Sonra gözlerini bana çevirdi.
Ve çocukların pastalarını alıp diğer odada yemelerini rica etti.
Çocuklar odadan çıktıktan sonra kapının tamamen kapanmasını bekledi.
Ardından cebinden eski, kenarları yıpranmış bir cüzdan çıkardı.
Cüzdanın içinden sararmış küçük bir fotoğraf çekip masanın üzerine koydu.
Fotoğrafa baktığım anda içimde garip bir huzursuzluk oluştu.
Çünkü fotoğraftaki genç kadının yüzünü daha önce kesinlikle görmüştüm.
Nerede gördüğümü hatırlamam yalnızca birkaç saniye sürdü.
Başımı kaldırıp Saim Amca’ya baktım.
“Bu kadın…”
dedim.
Saim Amca gözlerini kapattı.
“Evet.” diye fısıldadı.
