Mëshirë dhe Dashuri

04/07/2026

Malli i bitit për Prindërit e vdekur 🥺

28/05/2026

Nëna po qan pai po e shet lopën që e riti për Kurban 🥺

27/05/2026

24/05/2026

Ai e do vendin e tij, ai dëshiron të jetoj në vendlindje💔🥺

23/05/2026

Ka vdekur humoristi Fadil Gashi🥺Allahu e mëshiroft🤲🏻

22/05/2026

Në Mekë, kur njeriu kalon midis Safas dhe Marvas, ai nuk kujton thjesht historinë e një gruaje në shkretëtirë, por se si duket mbështetja e vërtetë te Allahu. Haxherja mbeti aty ku, sipas vështrimit njerëzor, nuk kishte as rrugëdalje dhe as arsye për të shpresuar për shpëtim: përreth kishte vetëm zbrazëti, pranë saj ishte Ismaili i vogël, uji kishte mbaruar dhe nuk kishte kush ta ndihmonte.
Por besimi tek Allahu nuk e bëri atë të palëvizshme. Ajo nuk i dorëzoi duart dhe nuk u ul të priste. Ajo ngjitej, vështronte, shkonte më tej, kërkonte përsëri, kthehej prapë — jo sepse shihte një zgjidhje, por sepse një zemër që shpreson tek Allahu nuk ka të drejtë të bjerë në dëshpërim. Dhe pikërisht këtu fshihet një kuptim i thellë: njeriu nuk e di se nga do t'i vijë ndihma, por e di se drejt Kujt është drejtuar zemra e tij.
Haxherja kërkoi atje ku mund të kërkonte, ndërsa Allahu hapi burimin e Zemzemit. Prandaj sa'i (vrapimi midis dy kodrave) është një përkujtim jo vetëm i rrugëtimit të saj, por edhe i një të vërtete të përjetshme: kur para teje ka zbrazëti, kjo nuk do të thotë se Allahu të ka braktisur. Kur nuk sheh rrugëdalje, kjo nuk do të thotë se ajo nuk ekziston. Ndonjëherë Allahu e vonon lehtësimin jo sepse ka kthyer shpinën, por sepse dëshiron t'i mësojë zemrës që të shpresojë saktësisht dhe vetëm tek Ai.
Dhe njeriu, duke kaluar midis Safas dhe Marvas, sikur kujton nga e para: besimi nuk është një pritje e pafuqishme e një mrekullie, por një siguri e brendshme se edhe në pikën më të pashpresë, Allahu është i aftë të hapë atë që nuk e sheh as syri dhe as mendja.